Posts tagged “Tolkien

Χόμπιτ

Μα επιτέλους, τι είναι αυτά τα χόμπιτ; Πρέπει, φαντάζομαι να σας τα περιγράψω, μια και στη εποχή μας τα χόμπιτ σπανίζουν και μάλιστα αποφεύγουν τα Μεγάλα Πλάσματα, όπως μας λένε εμάς. Είναι (ή ήταν) μικρά ανθρωπάκια, περίπου στο μισό μπόι από το δικό μας και λίγο κοντύτερα από τους γενάτους νάνους. Τα χόμπιτ δεν έχουν  γενειάδα. Δεν έχουν σχεδόν καθόλου μαγική δύναμη, εκτός βέβαια από τη συνηθισμένη, καθημερινή ικανότητα τους που τα βοηθάει να εξαφανίζονται αθόρυβα και γρήγορα όταν μεγαλόσωμα και ανόητα πλάσματα, σαν εσάς και σαν εμένα, περνάνε από κοντά τους σκοντάφτοντας και κάνοντας θόρυβο σαν ελέφαντες, θόρυβο που τα χόμπιτ μπορούν ν’ ακούσουν από ένα μίλι μακριά. Έχουν την τάση να παχαίνουν στο στομάχι · ντύνονται με ζωηρά χρώματα (κυρίως πράσινο και κίτρινο) και δε φοράνε παπούτσια, γιατί οι πατούσες τους είναι σκληρές σαν σόλες κι έχουν στα πόδια πυκνό και ζεστό καφέ τρίχωμα, σαν τα μαλλιά στο κεφάλι τους (που είναι συνήθως σγουρά). Έχουν μακριά, επιδέξια καφέ δάχτυλα, καλόκαρδα πρόσωπα και γελάνε βαθιά και γάργαρα (ιδιαίτερα μετά από ένα χορταστικό γεύμα).

Τα χόμπιτ δεν είναι όπως ακριβώς οι συνιηθισμένοι άνθρωποι· και μπορεί τα τούνελ τους να είναι όμορφα, χαρούμενα και ευάερα, εντελώς διαφορετικά από τις στοές των τελώνιων, ωστόσο τα χόμπιτ είναι πιο συνιθισμένα στις υπόγειες στοές απ’ ότι είμαστε εμείς και δε χάνουν εύκολα τον προσανατολισμό τους κάτω από τη γη. Επίσης μπορούνε να κινούνται πολύ αθόρυβα και να κρύβονται εύκολα και να συνέρχονται γρήγορα από τα πεσίματα και τα χτυπήματα· κι ακόμα έχουν τέτοιο απόθεμα σοφίας και σοφών γνωμικών που οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν τα έχουν ακούσει ή τα έχουν ξεχάσει από καιρό.

Τώρα ξέρετε αρκετά…

(Από το Χόμπιτ του J.R.R. Tolkien, εκδόσεις Κέδρος)

Advertisements

Ένα πάρτι που το περίμεναν πολλοί

Αγαπητοί μου καλεσμένοι, που σας καλωσορίζω επιτέλους ξανά στο Λαβύρινθο… Χτες έκλεισα τα τριάντα ένα.

Ελπίζω όλοι σας να διασκεδάσατε όπως εγώ. Δε θα σας κρατήσω για πολύ. Σας προσκάλεσα εδώ μ’ ένα σκοπό.

Δηλαδή σας κάλεσα εδώ με τρεις σκοπούς! Πρώτον για να σας πω ότι σας συμπαθώ όλους πάρα πολύ κι ότι τριάντα ένα χρόνια είναι πάρα πολύ λίγα για να ζήσει κανείς ανάμεσα σε τέτοιους εξαιρετικούς και θαυμάσιους ανθρώπους.

Δεν ξέρω ούτε τους μισούς από σας ούτε το μισό απ’ όσο θα ήθελα κι αγαπώ λιγότερο από τους μισούς από σας το μισό απ’ όσο αξίζετε.

Κατά δεύτερο λόγο για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μου.

Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε στο μικρό μου το πάρτι.

Τρίτο και τελευταίο, θέλω να κάνω μια ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ. Λυπάμαι ν’ ανακοινώσω ότι –αν και καθώς είπα, τριάντα ένα χρόνια παραείναι λίγος χρόνος για να ζήσω ανάμεσά σας- αυτό είναι το ΤΕΛΟΣ.

Φεύγω.

Σας αφήνω.

ΤΩΡΑ.

ΑΝΤΙΟ!

(Προσαρμογή από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του J.R.R. Tolkien)

Και επειδή πάρτι χωρίς ναρκωτικά δε γίνεται, σας αφιερώνω μια δόση από το μόνο ναρκωτικό που όχι μόνο δεν είναι παράνομο, αλλά και επιβάλλεται να το λαμβάνετε σε μεγάλες δόσεις και σε τακτά χρονικά διαστήματα:

Θα τα πούμε αύριο 😀

%-)


Keep walking…

Υπάρχει μόνο ένας δρόμος, που είναι σαν ένα μεγάλο ποτάμι. Οι πηγές του είναι σε κάθε κατώφλι και κάθε μονοπάτι είναι παρακλάδι. Είναι επικίνδυνη δουλειά να βγαίνεις από την πόρτα σου. Μπαίνεις στο δρόμο και, αν δεν συγκρατήσεις τα πόδια σου, δεν μπορείς να ξέρεις που μπορεί να παρασυρθείς.

Το ‘χεις καταλάβει πως αυτό το δρομάκι περνάει από το Δάσος της Σκοτεινιάς και πως αν τ’ άφηνες, θα μπορούσε να  σε πάει στο Βουνό της Μοναξιάς ή και σε άλλα χειρότερα μέρη;

Χωρίς σταματημό ο δρόμος μας τραβάει μπροστά

κατηφορίζοντας απ’ το κατώφλι που ξεκίνησε

Και τώρα πια ο δρόμος έχει φτάσει μακριά

κυνήγησε τον! Βαριά κι αν είν’ τα πόδια,

σε κάποια στράτα μεγαλύτερη θα βγεις,

Απ’ όπου ανταμώνουν αμέτρητοι σκοποί και μονοπάτια

Και πού μετά; Ποιος να το ξέρει τάχα!

(Από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού του J.R.R. Tolkien, εκδόσεις Κέδρος, μετάφραση Ευγενία Χατζηθανάση-Κόλλια)