Posts tagged “Sonisphere 2011

Iron Maiden@Sonisphere 2011 Setlist

Η setlist των Iron Maiden από την εμφάνισή τους στο Sonisphere 2011 στη Μαλακάσα:

  • Satellite 15… The Final Frontier
  • El Dorado
  • 2 Minutes to Midnight
  • The Talisman
  • Coming Home
  • Dance of Death
  • The Trooper
  • The Wicker Man
  • Blood Brothers
  • When the Wild Wind Blows
  • The Evil That Men Do
  • Fear of the Dark
  • Iron Maiden

Encore:

  • The Number of the Beast
  • Hallowed Be Thy Name
  • Running Free

Τα κομμάτια μπορείτε να τα βρείτε εδώ.

Μια ικανοποιητική λίστα με πέντε κομμάτια από το τελευταίο άλμπουμ των Maiden (The Final Frontier), πράγμα λογικό αφού αυτό προωθούν. Επίσης αναμενόμενη για τους «διαβασμένους» αφού είναι πανομοιότυπη με τη λίστα της εμφάνισης τους στο Sonisphere της Πολωνίας στις 10 Ιουνίου. Γενικά νομίζω πως οι Maiden δεν ξεφεύγουν από τη setlist κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας. Είναι μια παράσταση άρτια στημένη από την αρχή μέχρι το τέλος. Έτσι κι αλλιώς μετά από πάνω από 2.000 συναυλίες κάτι θα ξέρουν.

Πάντως, όταν οι Ελληνάρες ζητήσαν το “Alexander the Great” ο Dickinson τους έκανε την τιμή να τραγουδήσει ένα ρεφρενάκι. Όποιος θέλει παραγγελιές στα μπουζούκια, άντε και στους… Blind Guardian.

Advertisements

Slipknot@Sonisphere 2011 Setlist

Η setlist των Slipknot από την εμφάνισή τους στο Sonisphere 2011 στη Μαλακάσα:

  • 742617000027 (intro)
  • (sic) 
  • Eyeless 
  • Wait and Bleed 
  • The Blister Exists 
  • Liberate 
  • Before I Forget 
  • Pulse Of The Maggots 
  • Disasterpiece 
  • Psychosocial 
  • The Heretic Anthem 
  • Duality 
  • Spit It Out 
  • People = Shit 
  • Surfacing 

Ευχάριστη έκπληξη οι Slipknot, από τους οποίους δεν είχα πολλά ακούσματα.

Μια καλή προθέρμανση για τους Maiden.

Δεν είναι τυχαίο που ο Corey στο τέλος αναφώνησε “Scream for me Athens!”

Τα τραγούδια της setlist μπορείτε να τα βρείτε εδώ.


Iron Maiden@Sonisphere 2001

(Συνεχίζω την αντιγραφή από εκεί που την άφησα χτες, αφού η κριτική με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο…)

Πρέπει να συμφιλιωθώ με το γεγονός πως κάθε φορά που θα βλέπω ζωντανά τους Iron Maiden θα συγκρίνω την εκάστοτε εμφάνισή τους με την προηγούμενη, αλλά και τις ακόμη προγενέστερες που είχα την τύχη να παρακολουθήσω. Για μια ακόμα φορά πιστοποίησα πως δεν πρόκειται να ξαναζήσω μια συναυλία των θρύλων του heavy metal όπως τη ζούσα 10-15 χρόνια πριν, αλλά αυτό ακριβώς με κάνει να μπορώ να αποσαφηνίσω τι περιμένω βλέποντας τους ζωντανά. Ως εκ τούτου, ευχαριστήθηκα με την ψυχή μου το show που παρουσίασαν στα πλαίσια της υποστήριξης του περσινού τους άλμπουμ, «The Final Frontier».

Δεν άλλαξα άποψη για το ότι οι Maiden χάνουν πολύ ώθηση με το ξεκίνημα του προ-ηχογραφημένου «Satellite 15» και την είσοδο της μπάντας με το ομώνυμο τραγούδι, αλλά ο καλπάζων ρυθμός του «El Dorado» έμοιαζε πιο δυνατός στη ζωντανή του μορφή. Το «The Talisman» είχε (κι αυτό) μάλλον χλιαρή υποδοχή από τον κόσμο, που όσο περνάνε τα χρόνια χάνει τη ζέση του ακόμα και για ονόματα όπως οι Metallica και οι Maiden, προσέχοντας μην κουνηθεί το χέρι, καθώς παίρνει video με το κινητό του. Από την άλλη, το «Coming Home» επιβεβαίωσε και στη ζωντανή του μορφή ότι είναι σπουδαίο τραγούδι, με μεγάλη ερμηνεία του Dickinson, και το «When The Wild Wind Blows», με τις πανέμορφες στρωτές εναλλαγές του, φαίνεται πως ολοκληρώνεται στο μισό χρόνο από αυτόν που διαρκεί στην πραγματικότητα.

Παράλληλα, ο πανζουρλισμός στο «Wicker Man» και το συνεχές τραγούδι στο -αγαπημένο- «Blood Brothers» υποδεικνύουν πως το «Brave New World» έχει αρχίσει να καθιερώνεται στις συνειδήσεις των οπαδών ως κλασικό άλμπουμ και ενδεχομένως το ίδιο θα ισχύσει μελλοντικά και για τα δύο επόμενα. Κάτι τέτοιο προκύπτει και από το πόσο διασκέδασε ο κόσμος κατά την εντυπωσιακή εκτέλεση του «Dance Of Death».

Μόνο που η πλειονότητα του κόσμου για μια ακόμα φορά βρέθηκε δίπλα στους Maiden για να αποθεώσει τα μεγάλα τραγούδια τους κι ας παραπονιέται αυτός που δε θα τους δει έτσι κι αλλιώς για την αμετακίνητη θέση τους στο setlist. Είτε πρόκειται για τον πανικό στο «The Trooper», είτε για τη «μοναδική κάθε φορά» συναυλιακή εμπειρία που προσφέρει το «Fear Of The Dark», είτε για το μεγαλείο του «Hallowed Be Thy Name». Δεν υπάρχουν αρκετές φορές για να ακούσεις αυτά τα τραγούδια και δεν υπάρχει κορεσμός στο να τα απολαμβάνεις να αποδίδονται ζωντανά.

Από τους Iron Maiden ξέρεις ότι θα πάρεις το 100% των θετικών του επαγγελματισμού σε θέματα όπως ο ήχος, τα σκηνικά και η απόδοση της μπάντας. Ο Bruce Dickinson συνεχίζει αλαζονικά να είναι ο καλύτερος heavy metal τραγουδιστής (σχεδόν καλύτερος κάθε φορά), ενώ για τον αρχηγό Steve Harris αρκεί κάποιος να έβλεπε το πώς αλώνιζε τη σκηνή στο encore. Ο Adrian Smith είχε για μια ακόμα φορά τον καλύτερο ήχο από τους τρεις κιθαρίστες, με τον Murray να είναι αρκετά ορεξάτος και τον Gers να κάνει ως συνήθως τα δικά του.

Μοναδική μου ένσταση ο υπέρμετρος εκνευρισμός του Dickinson κάθε φορά που άναβαν καπνογόνα στο κοινό, ιδιαίτερα όταν στο «Wicker Man» ουσιαστικά σταμάτησε να τραγουδάει, αν και στο τέλος ο καπνός τον επηρέασε φανερά. Συνολικά, το live στάθηκε στα (υψηλά) επίπεδα της προ τριετίας συναυλίας.

Πρέπει να νιώθουμε τυχεροί που εδώ και κάποια χρόνια (με ελάχιστες εξαιρέσεις) έχουμε τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε τους Iron Maiden κάθε φορά που το κάνει κι ο υπόλοιπος κόσμος, οπότε ας εκτιμήσουμε αυτό που μας προσφέρουν και να αφήσουμε στην άκρη τις γνωστές εξυπνάδες που αναπαράγουμε με ευκολία ως λαός. Οι Iron Maiden, ακόμα και εν έτει 2011, παίζουν σε ένα επίπεδο πάνω από το σύνολο των υπολοίπων συγκροτημάτων και θα είμαστε εκεί και την επόμενη φορά που θα μας επισκεφτούν, γνωρίζοντας τι περιμένουμε από αυτούς.

Χρήστος Καραδημήτρης

(Πηγή: rocking.gr)


Slipknot@Sonisphere 2011

Λίγα λεπτά πριν τις 19:00 είχε έρθει η σειρά των Slipknot να πατήσουν το πόδι τους στο Apollo Stage, ακριβώς όπως είχαν κάνει και στις 30 Ιουνίου του 2009. Βέβαια, διαφορές με την προηγούμενη φορά υπήρχαν και μάλιστα σημαντικές, αφού η εννιαμελής υπόσταση της μπάντας έχει πλέον μειωθεί κατά μία φαινομενικά αναπόσπαστη μονάδα. Ο Paul Gray μπορεί να απουσίαζε από το πλευρό των υπολοίπων οκτώ, όμως τη θέση του στη σκηνή δεν πήρε ο Donnie Steele, όπως είχε ανακοινώσει η μπάντα, αλλά μία άδεια φόρμα εργασίας με το διακριτικό #2. Το Sonisphere της Αθήνας θα αποτελούσε την πρώτη καλοκαιρινή στάση των Αμερικανών, οπότε κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι να περιμένει από άποψης επιλογής τραγουδιών, αντιμετώπισης του θανάτου του Gray και γενικότερης παρουσίας της μπάντας. Ευτυχώς, οι εκπλήξεις που μας επεφύλασσαν ήταν ευχάριστες.

Το οπτικό μέρος έδωσε πρώτο το σύνθημα για τη βουτιά στο μακρινό παρελθόν, με τις παλιές μάσκες και τις κόκκινες φόρμες εποχής «Slipknot» να βάζουν φωτιά στην ήδη εντυπωσιακή είσοδο της οχτάδας. Επιπλέον, η διακόσμηση στο πίσω μέρος της σκηνής συμπεριλάμβανε εννέα αντίγραφα του μονογράμματος «S», από τα οποία το κεντρικό ήταν μόνιμα τυλιγμένο σε φλόγες. Το δυναμικό μπάσιμο με τα «(Sic)», «Eyeless» και «Wait And Bleed» πήρε κεφάλια για ακόμα μία φορά, ο Sid Wilson άρχισε τα crowd surfing πριν καν μπει το πρώτο τραγούδι, ενώ το κοινό, διόλου αποδυναμωμένο από τον δυνατό ήλιο, απαντούσε με ανάλογες αντιδράσεις.

Μία ακόμα τονωτική κίνηση ήταν η επαναφορά στο προσκήνιο του δίσκου «Iowa», που έγινε με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την κυκλοφορία του. Τα «People = Shit», «Disasterpiece» και «The Heretic Anthem» που ακούστηκαν κέρδισαν κατά κράτος το ένα και μοναδικό του «All Hope Is Gone» («Psychosocial»), κάτι που δε φάνηκε να δυσαρεστεί κανέναν. Φυσικά, η αναφορά στον Gray δεν άργησε να έρθει, καθώς ο Taylor τού αφιέρωσε συγκινημένος το «Duality» κι ενώ ο κόσμος φώναζε ρυθμικά το όνομα του πρόωρα χαμένου μπασίστα.

75 λεπτά αργότερα, ο καθιερωμένος «εθνικός ύμνος» «Surfacing» έδωσε τέλος σε ένα ακόμα επιβλητικό show των Slipknot. Μπορεί η τρίτη τους εμφάνιση στη χώρα μας να μην ξεπέρασε τις προηγούμενες, λόγω μειωμένου set και κάποιων μελανών σημείων στον ήχο, όμως η παρελθοντολογική διάθεση της μπάντας και η όποια συναισθηματική φόρτιση (κι απ’ τις δύο μεριές) προσμέτρησαν θετικά στο τελικό αποτέλεσμα. Μετά τα ατελέσφορα σήριαλ των δηλώσεων, τα ντοκουμενταρίσματα των τατουάζ και πολλά άλλα φαιδρά, οι Slipknot έπρεπε να δράσουν και εντός του φυσικού τους περιβάλλοντος. Και αυτό από μόνο του έφτανε.

Bαγγέλης Ευαγγελάτος

(Πηγή: rocking.gr, φωτογραφίες δικές μου)