Posts tagged “Rock

Deep Purple@Ελληνικό (20-05-2011) Setlist

Η setlist λοιπόν (στα ελληνικά η λίστα με τα κομμάτια που παίχτηκαν) της συναυλίας των Deep Purple στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του Ελληνικού:

  1. Highway Star                                        
  2. Hard Lovin’ Man
  3. Maybe I’m a Leo
  4. Strange Kind of Woman
  5. Rapture of the Deep
  6. Silver Tongue
  7. Contact Lost
  8. Guitar Solo
  9. When a Blind Man Cries
  10. The Well Dressed Guitar
  11. Almost Human
  12. Lazy
  13. No One Came
  14. Keyboard Solo
  15. Perfect Strangers
  16. Space Truckin’
  17. Guitar Solo
  18. Smoke on the Water
    Encore:
  19. Hush
    (Billy Joe Royal cover)
  20. Black Night
    (Πηγή: setlist.fm)

    Μπορείτε να βρείτε τα κομμάτια σε εκτελέσεις επιλεγμένες από τον Πάνο εδώ (είναι μια λίστα αναπαραγωγής ή κοινώς playlist στο κανάλι του Λαβύρινθου στο youtube).

    Για να κάνουμε και τη σύνδεση με τις επερχόμενες συναυλίες:
    Ιεροσυλία;
Advertisements

Deep Purple-Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο Ελληνικό(20-05-2011)

Οι Deep Purple βρέθηκαν ξανά στη χώρα μας για μία σειρά συναυλιών χωρίς να έχουν κάποιο νέο album να προωθήσουν. Άλλωστε, είναι ένα group που περιοδεύει ασταμάτητα ενώ η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά ήταν πριν από 6 χρόνια με το “Rapture of the Deep”. Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από τους 4.000 ανθρώπους που βρέθηκαν στο Ελληνικό την Παρασκευή το βράδυ δεν έκοβαν τις φλέβες τους να ακούσουν νέα τραγούδια από τους Purple αλλά τα γνωστά και διαχρονικά hits. Πήραν αυτό που ήθελαν…; Θα το δούμε παρακάτω…

Το live άνοιξε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος παρουσίασε για 80 λεπτά ένα διαφορετικό show σε σχέση με την περσινή του εμφάνιση στο Καραϊσκάκη με τους Scorpions. Πλαισιωμένος από σχετικά νέους μουσικούς (αλλά και τον βετεράνο Βαγγέλη Πατεράκη στο πλευρό του), ο Βασίλης «ζέστανε» ικανοποιητικά τον κόσμο με κομμάτια από την πλούσια δισκογραφία του. Μάλιστα, ορισμένα κλασικά κομμάτια ακούστηκαν σε μία διαφορετική ενορχήστρωση (π.χ. «Άσε με να κάνω λάθος») ενώ η φωνή του ήταν όπως πάντα εξαιρετική! Στα θετικά: η drummer/τραγουδίστρια Τάνια Κικίδη που ήταν εκπληκτική πίσω από τα τύμπανα τραγουδώντας κιόλας τα “Thunderstruck”, “Nightmare” και το μισό “Sebastian” (στην αγγλική version του Chris DeBurgh…ο Βασίλης ανέβηκε στο δεύτερο μισό του τραγουδιού για να τραγουδήσει την ελληνική εκδοχή). Επίσης, όλοι οι μουσικοί ήταν άριστοι και νομίζω ότι έχουν δώσει έναν αέρα ανανέωσης στα live του Παπακωνσταντίνου. Στα αρνητικά, οι πολλές μπαλάντες (έστω και αν αυτές είναι υπερκλασικές και πολυαγαπημένες) που δεν κλιμάκωσαν το show και καθήλωσαν για πολύ ώρα τον κόσμο που, πρέπει να πούμε, ότι ήταν εκδηλωτικός. Τα “Πριν Το Τέλος” και “Δεν Υπάρχω” ήταν συγκλονιστικά έτσι όπως ακούστηκαν! Γενικά, πάντως, ήταν ένα υποτονικό show που μετέδωσε όμως πολύ συναίσθημα.

Στις 10:30 ακριβώς κλείνουν τα φώτα και ύστερα από μία μικρή εισαγωγή ο Ian Paice δίνει το έναυσμα για την έναρξη μίας ακόμη συναυλίας των Purple παίζοντας το χαρακτηριστικό drum intro από το “Highway Star”. Άψογη αρχή αλλά και έκπληξη στους περισσότερους αφού στα δεξιά της σκηνής δεν βρισκόταν ο Roger Glover αλλά ο Nick Fyffe μιας και ο Roger έπρεπε να βρίσκεται δίπλα στη γυναίκα του που έφερε στον κόσμο το παιδί του. Ο Steve Morse φορώντας γυαλιά ηλίου σε όλη τη διάρκεια του show και ο Don Airey με τα επιβλητικά του keyboards φαίνονταν σε φόρμα ενώ ο μπροστάρης Ian Gillan εμφανίστηκε ελαφρώς βελτιωμένος σε σχέση με την τελευταία εμφάνισή του αλλά και πάλι ήταν εμφανή τα σημάδια αδυναμίας να αποδώσει ορισμένα κομμάτια (που, βέβαια, είναι εξαιρετικά απαιτητικά…). Η συνέχεια με τα “Hard Lovin’ Man” και “Maybe I’m A Leo” «έριξαν» λίγο τον μη-φανατικό κόσμο (αν και πρόκειται για απέθαντους ύμνους από δύο rock ογκόλιθους…“In Rock” και “Machine Head” αντίστοιχα). Το “Strange Kind of Woman” αποκατάστησε την τάξη προσωρινά αφού η συνέχεια με τα “Rapture of the Deep” (ωραία εκτέλεση, παρεμπιπτόντως), “Silver Tongue” και το μακροσκελές solo του Morse (που περιλάμβανε και μέρος από το “Contact Lost”) δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή επιλογή. Όσο περνούσε η ώρα, γινόταν ολοένα και περισσότερο εμφανές ότι ο περισσότερος κόσμος δεν γνώριζε τα…λιγότερο γνωστά κομμάτια των Purple και έτσι η ανταπόκριση δεν ήταν πάντα και η πιο ζεστή. Για παράδειγμα, δε νομίζω να είδα ένα χέρι υψωμένο στην εκτέλεση του “Almost Human” (μέσα από το μετριότατο “Abandon”). To encore με τα “Hush” και “Black Night” άφησαν μία τελευταία γλυκιά ανάμνηση στον κόσμο που έφευγε –κατά το μάλλον ή ήττον- σχετικά ικανοποιημένος από το live. Πάντως, πρέπει να πούμε ότι έχουμε δει και πολύ καλύτερες συναυλίες των Deep Purple…ωστόσο, ακόμη και ένα μέτριο live των Deep Purple είναι υψηλού επιπέδου.

Σάκης Νίκας

(Πηγή: Rockpages.gr)


The show must go on…

…μαϊμού.

Κράτα το σώου μαϊμού…

Πες μας γι’ αυτούς που δεν αντέχουν να ζουν
πλάι σε σκιές που ενώ αιμορραγούν
μάσκες φορούν και επιμένουν ν’ αγοράζουν
επιμένουν να πουλάν, επιμένουν να μισούν και ν’ αγαπάν…


Άντε…και καλή χρονιά, μάγκες!

Empty spaces – what are we living for?
Abandoned places – I guess we know the score..
On and on!
Does anybody know what we are looking for?

Another hero – another mindless crime.
Behind the curtain, in the pantomime.
Hold the line!
Does anybody want to take it anymore?
The Show must go on!
The Show must go on!Yeah!
Inside my heart is breaking,
My make-up may be flaking,
But my smile, still, stays on!

Whatever happens, I’ll leave it all to chance.
Another heartache – another failed romance.
On and on…
Does anybody know what we are living for?
I guess i’m learning
I must be warmer now..
I’ll soon be turning, round the corner now.
Outside the dawn is breaking,
But inside in the dark I’m aching to be free!

The Show must go on!
The Show must go on! Yeah,yeah!
Ooh! Inside my heart is breaking!
My make-up may be flaking…
But my smile, still, stays on!
Yeah! oh oh oh

My soul is painted like the wings of butterflies,
Fairy tales of yesterday, will grow but never die,
I can fly, my friends!

The Show must go on! Yeah!
The Show must go on!
I’ll face it with a grin!
I’m never giving in!
On with the show!

I’ll top the bill!
I’ll overkill!
I have to find the will to carry on!
On with the,
On with the show!

The Show must go on.

Καλή χρονιά…

%-)



Μηδενική αν(τ)οχή…

Συνεχίζουμε στο καθόλα (και ταυτόχρονα καθόλου) εορταστικό κλίμα των ημερών:

Το τραγούδι έχει επιρροές από το χριστουγεννιάτικο Oh Come All Ye Faithful(Adeste Fideles).



Επισκέπτης από το παρελθόν

Αρκετοί από μας χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα «ταξίδια» μας μέσα στην πόλη. Ένα από τα αγαπημένα μου σπορ, όταν βρίσκομαι λοιπόν σε λεωφορείο, τραμ, τρόλεϊ ή μετρό είναι να παρατηρώ τους γύρω μου. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να επιδίδεται και στο κοινωνικό σχόλιο κι ας μην έχω παρέα. Είναι μια αυτόματη εσωτερική διαδικασία. Δεν είναι λίγες οι φορές που συμβαίνουν και απρόοπτα. Τόσος κόσμος χρησιμοποιεί τις συγκοινωνίες, όλο και κάποιο μέλος της όμορφης φυλής των τρελών θα συναντήσεις.

Όχι όμως στην περίπτωσή μας. Μπαίνω λοιπόν στο συρμό του Μετρό στο σταθμό Αττική, έναν από τους σταθμούς που αγαπώ να μισώ για προσωπικούς λόγους. Πάντα στο Μετρό μ’ αρέσει να κάθομαι όρθιος κάπου δίπλα σε μια πόρτα και να παρατηρώ. Εντοπίζω ένα νεαρό παιδί με ακουστικά στα αυτιά. Αμέσως το μάτι μου ακολουθεί τη διαδρομή του καλωδίου από τα ακουστικά μέχρι να εντοπίσω από πού προέρχεται η μουσική που ακούει. Μην είναι κινητό, μην είναι mp3 player; Κάποιο περίεργο gadget που θα με ιντριγκάρει λίγο παραπάνω; Και τι να δω. Ένα walkman. Όχι μια σύγχρονη συσκευή της γνωστής μάρκας. Ένα κασετόφωνο! Ένας επισκέπτης από το παρελθόν. Με τα σημάδια του χρόνου έντονα πάνω του… Δεν είχε πορτάκι. Έμεινα έκπληκτος. Νόμιζα πως κανένας τη σήμερον ημέρα δεν ακούει κασέτες…

Με αφορμή αυτή την αναπάντεχη συνάντηση γύρισα και εγώ νοερά στο παρελθόν… Στην πρώτη αυθεντική κασέτα που αγόρασα. Όχι σε αυτές που αντέγραφα τραγούδια από το ράδιο. Ήταν η «Σφεντόνα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μια κασέτα στο χρώμα του γάλατος με μπλε και κόκκινα γράμματα. Τα γράμματα πλέον έχουν ξεθωριάσει, σαν επιβάτες μιας μηχανής του χρόνου που μας άφησαν για άλλες εποχές. Έχουν περάσει και δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια από τότε.

Πήρα την κασέτα, την έβαλα να παίζει στο κασετόφωνο και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η σχέση μου με το Βασίλη. Αν θέλετε να νιώσετε λίγο σαν τον μικρό Πάνο μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια της κασέτας εδώ.

Τελευταίο τραγούδι στην πρώτη πλευρά της κασέτας είναι ο ύμνος των μοναχικών σαββατόβραδων, το «Βράδυ Σαββάτου».

Πρώτο και καλύτερο τραγούδι βέβαια η ομώνυμη «Σφεντόνα».

Σήμερα, οι σφεντόνες χρησιμοποιούν μεταλλικά σφαιρίδια και σημαδεύουν κεφάλια.

%-)

 


5 μέρες τρως αγγούρι και το Σάββατο είσαι μούρη…

Φτάσαμε στο Σάββατο. Κάτι σχετικό από τοίχο της Λαμίας…

Και επειδή μπήκαμε στον Οκτώβριο, έτσι για να μπει καλά ο μήνας, πάρτε τρία τραγουδάκια λίγο έως πολύ εντός θέματος. Ένα μιλά για Σάββατο και δύο για αγγούρι…

Καλό μήνα!

%-)


Όνειρο θερινής σιέστας

Ήμασταν καμιά δωδεκαριά άτομα μαζεμένα γύρω από το μεγάλο ξύλινο τραπέζι.

Ένας έλειπε για να κάνουμε το Μυστικό Δείπνο. Όχι εσύ παλιο-Ιούδα, εσύ ήσουν εκεί.

Μόνο που δεν τρώγαμε. Κάναμε, λέει, μάθημα. Ένα μάθημα ασπρόμαυρο, όπως συμβαίνει στα όνειρα. Τα πρόσωπα και αυτά θολά, όπως συμβαίνει στα όνειρα. Πλην τριών. Εμένα, της Χ. και της Π. Το περιβάλλον, ανύπαρκτο. Εμείς και το τραπέζι πάνω σε ένα σύννεφο. Και μερικά σκόρπια βιβλία, τετράδια, ένα ημερολόγιο… δικό σου. Με κοίταγε, όπως με κοίταγες κι εσύ. Καθόσουν ακριβώς απέναντί μου. Το μάθημα είχε τελειώσει. Άρχισα να μαζεύω τα πράγματα μου και να τα βάζω στην τσάντα μου. Πήρα και το ημερολόγιο…

«Είναι δικό μου αυτό», είπες.

«Συγγνώμη. Έτσι όπως ήταν γυρισμένο και με κοίταζε…», ψέλλισα.

«Πήγα σε μια συναυλία του Παπακωνσταντίνου τις προάλλες», μου είπες.

«Στ’ αρχίδια μου», ψιθύρισα και γέμισα την τσάντα…

Πήρα την Π. και φύγαμε.

(Από ένα μεσημεριάτικο καλοκαιρινό όνειρο…)


Ένα πάρτι που το περίμεναν πολλοί

Αγαπητοί μου καλεσμένοι, που σας καλωσορίζω επιτέλους ξανά στο Λαβύρινθο… Χτες έκλεισα τα τριάντα ένα.

Ελπίζω όλοι σας να διασκεδάσατε όπως εγώ. Δε θα σας κρατήσω για πολύ. Σας προσκάλεσα εδώ μ’ ένα σκοπό.

Δηλαδή σας κάλεσα εδώ με τρεις σκοπούς! Πρώτον για να σας πω ότι σας συμπαθώ όλους πάρα πολύ κι ότι τριάντα ένα χρόνια είναι πάρα πολύ λίγα για να ζήσει κανείς ανάμεσα σε τέτοιους εξαιρετικούς και θαυμάσιους ανθρώπους.

Δεν ξέρω ούτε τους μισούς από σας ούτε το μισό απ’ όσο θα ήθελα κι αγαπώ λιγότερο από τους μισούς από σας το μισό απ’ όσο αξίζετε.

Κατά δεύτερο λόγο για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μου.

Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε στο μικρό μου το πάρτι.

Τρίτο και τελευταίο, θέλω να κάνω μια ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ. Λυπάμαι ν’ ανακοινώσω ότι –αν και καθώς είπα, τριάντα ένα χρόνια παραείναι λίγος χρόνος για να ζήσω ανάμεσά σας- αυτό είναι το ΤΕΛΟΣ.

Φεύγω.

Σας αφήνω.

ΤΩΡΑ.

ΑΝΤΙΟ!

(Προσαρμογή από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του J.R.R. Tolkien)

Και επειδή πάρτι χωρίς ναρκωτικά δε γίνεται, σας αφιερώνω μια δόση από το μόνο ναρκωτικό που όχι μόνο δεν είναι παράνομο, αλλά και επιβάλλεται να το λαμβάνετε σε μεγάλες δόσεις και σε τακτά χρονικά διαστήματα:

Θα τα πούμε αύριο 😀

%-)


10.000 μέρες χωρίς αυτοκίνητο

Μέρα χωρίς αυτοκίνητο η χτεσινή(22-09-2010), ευρωπαϊκή εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο το εφταήμερο από 16 έως 22 Σεπτεμβρίου 2010… Ανάμεσα στις έξι ελληνικές πόλεις που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις και η Λαμία. Ο Πάνος που βρίσκεται στη Λαμία το έμαθε από το διαδίκτυο. Αθόρυβες αυτές οι εκδηλώσεις χωρίς αυτοκίνητο. Ό,τι ακούσατε εσείς άκουσα κι εγώ κι αν κάποιος είδε ή άκουσε κάτι να μου το πει να ανακαλέσω. Κάτι πιτσιρίκια να παίζουν νεραντζοπόλεμο μπροστά στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας είδα , αλλά δε φαντάστηκα πως μπορεί να είναι μέρος κάποιων εκδηλώσεων.

Ο Πάνος, που θα κλείσει σε λίγες μέρες κάμποσα χρόνια χωρίς αυτοκίνητο, έχει το δικαίωμα να σας αφιερώσει ένα «γκαζιάρικο» τραγούδι:

%-)