Posts tagged “Cinema

This Must Be the Place (2011)

Εκεί που χτυπά η καρδιά μου (This Must Βe the Place)
Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο
Πρωταγωνιστούν: Σον Πεν, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Τζαντ Χερς, Χάρι Ντιν Στάντον
Υπόθεση:

Ο Σεγιέν είναι ένας πρώην ροκ σταρ. Στην ηλικία των πενήντα ντύνεται ακόμα goth και ζει στο Δουβλίνο από τα δικαιώματα των τραγουδιών του. Ο θάνατος του πατέρα του, με τον οποίο δεν μιλούσαν, τον φέρνει πίσω στη Νέα Υόρκη. Ανακαλύπτει πως ο πατέρας του είχε μια εμμονή: να πάρει εκδίκηση για έναν εξευτελισμό που είχε υποστεί. Ο Σεγιέν αποφασίζει να συνεχίσει από το σημείο που είχε φτάσει ο πατέρας του, ξεκινώντας ένα ταξίδι σε ολόκληρη την Αμερική.

Βγήκε στις αίθουσες στις 8 Μαρτίου.

Αξίζει να τη δείς:

  • Για την ερμηνεία του Σον Πεν. Δε μπορώ να θυμηθώ καλύτερη(αν και δεν είμαι και φανατικός θαυμαστής του).
  • Για τη μουσική.
  • Για τη σκηνοθεσία του Πάολο Σορεντίνο, ο οποίος όπως μας έδειξε και με το Il Divo, δεν ακολουθεί κάποια δοκιμασμένη συνταγή και έχει κάτι ξεχωριστό να μας δώσει.
  • Γιατί θα είσαι μονίμως με το χαμόγελο στα χείλη (από τις ατάκες του Σον Πεν).

Βαθμολογία: Από 7,5/10 μέχρι 8/10 ( Δεν έχω αποφασίσει ακόμα).

ΥΓ: To «This must be the place» είναι ένα τραγούδι των Taking Heads. Έχει διασκευαστεί από τους Arcade Fire με τη συμμετοχή στα φωνητικά του David Byrne, ο οποίος παίζει τον εαυτό του στην ταινία.


Hence, «Like a Virgin»…

-Θα σου πω τι εννοεί το “Like a virgin”(Σαν Παρθένα). Είναι για μια γκόμενα που γουστάρει ένα τύπο με μεγάλη ψωλή. Όλο το τραγούδι είναι μια μεταφορά για τις μεγάλες ψωλές.

-Είναι για ένα ευάλωτο κορίτσι . Έχει γαμηθεί μερικές φορές και συναντάει έναν τύπο που είναι πολύ ευαίσθητος.

-Αυτές τις μαλακίες, πούλα τις στους τουρίστες. Το «Like a Virgin» δεν είναι για ένα ευαίσθητο κοριτσάκι. Αυτό είναι το “True Blue”, σ’ αυτό συμφωνώ.

[…]Μιλάει για μια μεγάλη γαμιόλα. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα βράδυ…. Όλη μέρα ψωλές.

Μια μέρα γνωρίζει αυτόν τον μεγάλο γαμιά. Μιλάμε ο τύπος την έχει σαν γερανό. Ανοίγει λαγούμια.  Μιλάμε για χοντρό γαμήσι και η τύπισσα νιώθει όπως παλιά. Δεν θα ‘πρεπε να πονάει πια αλλά ο τύπος την πονάει… Όπως την πρώτη φορά. Ο πόνος της θυμίζει πώς ήταν την πρώτη φορά.

Άρα, «Σαν Παρθένα».

(Η ανάλυση του Mr. Brown για το τραγούδι «Like a Virgin» της Madonna, από την ταινία Reservoir Dogs)


Salt (2010)

Περιπέτεια 2010 Έγχρ. Διάρκεια: 100′

Aμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Φίλιπ Νόις με τους: Αντζελίνα Τζολί, Λιβ Σράιμπερ, Τσιετέλ Ετζιοφόρ

Όταν η Έβελιν Σολτ, η οποία δουλεύει για τη CIA, κατηγορηθεί από έναν πρώην Σοβιετικό κατάσκοπο ότι είναι διπλός πράκτορας, θα στραφεί ενάντια στην υπηρεσία της, που τώρα την καταδιώκει, για να αποδείξει την αθωότητά της.

Μια ταινία με αρχή, πολλή μέση και καθόλου τέλος. Η αρχή μας βάζει μέσα στην υπόθεση, η μέση μας δίνει την απαραίτητη δράση χωρίς να προωθεί καθόλου τη υπόθεση της ταινίας. Δράση, εφέ και η Τζολί να τρέχει και να μην τη φτάνουν. Κορυφαία η σκηνή όπου προσγειώνεται στη οροφή ενός φορτηγού που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Μετά πηδάει σε ένα βυτιοφόρο και τέλος σε ένα φορτηγάκι. Όταν επιτέλους προσεδαφίζεται, τα αυτοκίνητα ξαφνικά σταματούν και τρέχει μόνο η Τζολί και το SUV που την καταδιώκει. Ενώ όλα τα οχήματα είναι σταματημένα σε ένα ξαφνικό και βολικό μποτιλιάρισμα, η Σολτ(Τζολί) αρπάζει τη μοναδική μηχανή που περνάει τυχαία από εκεί και γίνεται Λούης…

Η ταινία πλησιάζει προς το τέλος της. Αφού ζήσουμε και μερικές ανατροπές, για να καταλάβουμε αν η διπλή πράκτορας Σολτ είναι η καλή ή η κακή της υπόθεσης, η δράση κορυφώνεται. Και εκεί που περιμένουμε να απογειωθεί η δράση και μαζί της η ταινία… τίτλοι τέλους.

Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο. Ένας θηλυκός Μπορν έχει μόλις γεννηθεί.

Εδώ δε μας άρεσε ο αυθεντικός Μπορν, θα μας ρίξει η πράκτορας Σολτ με τις άθλιες μεταμφιέσεις της;

Όχι.

3/10

Και επειδή τα νεύρα μου γίνανε τσατάλια με το τέλος της ταινίας μας αποζημιώνω με την παρακάτω μπαλάντα:

%-)


Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων (2001)

Η Τσιχίρο και οι γονείς της, είναι καθ’ οδόν προς το καινούριο τους σπίτι, όταν ξαφνικά, θέλοντας να κόψουν δρόμο, περνούν μέσα από μια μυστηριώδη σήραγγα. Όταν βγαίνουν από αυτήν, ανακαλύπτουν πως βρίσκονται σε μια φαινομενικά ερημωμένη πόλη. Τα φαινόμενα απατούν, όμως. Οι γονείς της Τσιχίρο καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες φαγητού και μεταμορφώνονται σε γουρούνια με μαγικό τρόπο. Τότε, η μικρή ανακαλύπτει φοβισμένη πως δεν είναι μόνοι τους. Όταν πέφτει η νύχτα, η πόλη ζωντανεύει. Κατοικείται από εκατοντάδες πνεύματα και το νεαρό ντροπαλό κορίτσι πρέπει να ξεπεράσει τους φόβους του για να επιβιώσει. Με την καθοδήγηση ενός φαινομενικά καλοσυνάτου πνεύματος που ονομάζεται Χάκου, η Τσιχίρο τρυπώνει στα μεταλλεία της πόλης. Εκεί ανακαλύπτει μια μάγισσα, τη Γιουμπάμπα. Διοικεί την πόλη των πνευμάτων, ενώ λειτουργεί  και μια επιχείρηση με λουτρά. Η μόνη ελπίδα της Τσιχίρο για να ξεφύγει από εκεί είναι να αποσπάσει την εύνοια της γριάς. Και για να το κάνει αυτό πρέπει να μπει στη δούλεψή της.

Η ταινία αυτή του Hayao Miyazaki, είναι μια άλλη εκδοχή της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων. Από εκεί εξάλλου εμπνεύστηκε. Οι σκηνές σφύζουν από ενέργεια και εφευρετικότητα. Τα σχέδια τα δημιούργησε ο ίδιος ο Miyazaki που είναι σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας. Ο κόσμος που δημιούργησε έχει τους δικούς του κανόνες και τη δική του λογική. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο περιπλανιούνται πνεύματα και πλάσματα αλλόκοτα και παράξενα. Το γιγάντιο μωρό της Γιουμπάμπα με τα καταστροφικά ξεσπάσματα οργής του. Το σατανικό πνεύμα που προσφέρει χρυσάφι ως δόλωμα και καταβροχθίζει όποιον βρεθεί στο δρόμο του. Οι ήρωες αλλάζουν μορφή και χαρακτήρα, όπως ο Χάκου που αρχικά εμφανίζεται με τη μορφή αγοριού για να μετατραπεί σε δράκο και να αποδειχθεί τελικά πως είναι το πνεύμα ενός ποταμού. Η Τσιχίρο από τη μεριά της, αρχικά είναι ντροπαλή και φοβισμένη, μετά μπερδεμένη και στο τέλος αποδεικνύεται θαρραλέα. Συνειδητοποιεί πως για να γυρίσει σπίτι της πρέπει να καταλάβει και να δαμάσει τον αλλόκοτο αυτό κόσμο. Όπως τα πνεύματα αλλάζουν την άποψή της για τη ζωή έτσι κι εκείνη με τη σειρά της επηρεάζει τη συμπεριφορά(και τη μορφή μερικές φορές) των πνευμάτων. Είναι μια άγνωστη σε ένα ξένο τόπο. Για τους κατοίκους του όμως αυτή είναι η ξένη και τη θεωρούν πιο παράξενη από τους ίδιους.

Και μια γεύση από το soundtrack της ταινίας:

Η ταινία τιμήθηκε με το Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων το 2003.

Είναι μεταγλωττισμένη στα ελληνικά με τις φωνές της Σοφίας Φιλιππίδου, του Παύλου Κοντογιαννίδη και του Κώστα Τσάκωνα(όχι πως θα επέλεγα ποτέ να δω ταινία μεταγλωττισμένη).

Μια μεγαλειώδης ταινία ενός μοναδικού δημιουργού.

8,5/10


Η Συνομιλία (1974)

Ο Χάρι είναι ένας ειδικός στις παρακολουθήσεις, ο οποίος νιώθει πιο άνετα να κρυφακούει τις συνομιλίες αγνώστων που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά, παρά να βρίσκεται με φίλους στο ίδιο δωμάτιο και να συζητά μαζί τους. Προτιμά να μένει στο λιτό διαμέρισμα του και να παίζει σαξόφωνο παρέα με τη μοναξιά, τη θλίψη και τα μυστικά του. Αυτά του αρκούσαν. Μέχρι τη στιγμή που μια συνδιάλεξη που ακούει του τραβάει την προσοχή. Αρχικά προβληματίζεται, αλλά θέλει να ερευνήσει την υπόθεση. Παρόλο που διαισθάνεται τον κίνδυνο, προσπαθεί να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τις μπερδεμένες συνομιλίες που ακούει πριν περάσει ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του. Καθώς αποκαλύπτει την αλήθεια από τα αποσπάσματα των συνομιλιών, οι άμυνες του πέφτουν και μαθαίνουμε αρκετά για αυτόν. Τη στιγμή που η επίμονη έρευνα του καταρρέει, καταρρέει και ο ίδιος. Μένει χωρίς φίλους, περιουσιακά στοιχεία και προσωπική ζωή. Έχει εγκλωβιστεί στην παράνοια που τον περιβάλλει. Οι συνάδελφοί του τον εκτιμούν ιδιαίτερα για τις δυνατότητές του. Παρόλαυτα δίνει την εντύπωση ενός απατεώνα, του οποίου η αμφιβολία του για τον κόσμο που τον περιβάλλει τον έχει απογυμνώσει .

Ο Gene Hackman είναι ο Χάρι Κολ, σε μια ερμηνεία εξαιρετική, συγκρατημένη και εσωτερική.

Ο Copolla σκηνοθετεί μια μεταμοντέρνα μελέτη του φαινομένου του ηδονοβλεψία.

Η Συνομιλία είναι μια θλιβερή και κυνική ταινία που βγήκε τις αίθουσες λίγο πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Η ταινία αποτέλεσε ανατριχιαστικό προάγγελο των όσων ακολούθησαν, καθώς η παρακολούθηση και η ανεντιμότητα ήρθαν στο προσκήνιο της δημόσιας ζωής.

Επίσης, η Συνομιλία έκανε την εμφάνισή της στο χρονικό διάστημα μεταξύ των ταινιών Νονός και Νονός ΙΙ. Φυσικά, δεν αντέχει στη σύγκριση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι μια ασήμαντη ταινία. Έχει εξίσου προκλητικό περιεχόμενο και ασχολείται με την κατάρρευση των αξιών στην αμερικανική κοινωνία.

Κορυφαία σκηνή της ταινίας, κατά την προσωπική μου γνώμη,  η τελευταία σκηνή της.

Νομίζω ότι η ταινία έχει αρκετές ομοιότητες με την εξαιρετική γερμανική ταινία Οι ζωές των άλλων.

Την πρώτη φορά που είδα την ταινία δε μου άρεσε. Αλλά επέστρεψα αρκετές φορές σε αυτήν και τελικά της έδωσα τη θέση που της αρμόζει. Όχι ανάμεσα στις αγαπημένες μου ταινίες, αλλά ανάμεσα στις πολύ καλές ταινίες. Τελικά αξίζει να δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία…

8/10


***τσες μπλε…

-Τι κάνεις εδώ;

-Σε είδα από το λεωφορείο. Έτρεχες σα να συνέβη κάτι. Κλαις;

-Όχι νερό είναι.

-Δε φοράς κιλότα;

-Ποτέ.

-Δανείστηκα τη γάτα του γείτονα για να σκοτώσει το ποντίκι. Είχε γεννήσει μικρά.

-Είναι φυσικό, Ζουλί. Φοβάσαι να γυρίσεις πίσω. Δώσε μου το κλειδί σου. Θα πάω να συγυρίσω. Θα σε δω σπίτι μου.

Ο διάλογος είναι από σκηνή από την ταινία «Τρία χρώματα: Η μπλε ταινία» της τριλογίας των χρωμάτων του Κισλόφσκι. Κατά την ταπεινή μου γνώμη η χειρότερη ταινία της ούτως ή άλλως  υπερεκτιμημένης τριλογίας. Για να μην αναφερθώ στους ταχύτατους αγγελοπουλικούς ρυθμούς της. Κορυφαία σκηνή της ταινίας η σκηνή όπου η Ζουλί (Ιζαμπέλ Ιπέρ) μασουλάει ένα μπλε γλειφιτζούρι. Επίσης αν κάτι ξεχωρίζει στη συγκεκριμένη ταινία είναι η μουσική της και ορισμένες αναλαμπές στην ερμηνεία της Ιζαμπέλ Ιπέρ. Δε θα προχωρήσω  σε περαιτέρω κριτική ή ανάλυση, δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος.

Βαθμολογία: 7/10

Ευρωπαϊκό κινηματογράφο δεν ήθελες; Έχασες τεσσερισήμισι ώρες και 27 ευρώ, αλλά έγινες σοφότερος(και γηραιότερος). Και είδες επιτέλους τρεις ταινίες που περίμεναν χρόνια στην ταινιοθήκη σου. Ευτυχώς είχες και το Λευτέρη παρέα για να μην κόψεις καμιά φλέβα. Εσύ μπορεί να περίμενες περισσότερα από τις ταινίες αυτές και να απογοητεύτηκες λίγο, αλλά αυτό δε νοιάζει κανέναν…

Η αποζημίωση για την υπομονή σας. Αφιερωμένο ιδιαίτερα σ’ όσους κατεργάρηδες επέστρεψαν στον πάγκο τους…