Posts tagged “360 Tour

With or Without U2?

19:15 Ο Aviv Geffen , στα πλαίσια της σύσφιξης των Ελληνο-Ισραηλινών  σχέσεων, διασκεδάζει όσους έχουν φτάσει στο ΟΑΚΑ.

20:00 Ο Πάνος και η Μαρία περνώντας από το λαβύρινθο των ζωνών ελέγχου μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο. Βρίσκουν τους Γιάννηδες και αράζουν.

20:15(Περίπου) Στη σκηνή οι Snow Patrol στο προτελευταίο τους support στους U2. Καλό συγκροτηματάκι,  λένε μερικά τραγούδια, κάνουν την απαραίτητη αφιέρωση στην Αθήνα, ευχαριστούν τους U2 και βγάζουν και το λόγο τους για την όμορφη πόλη μας, τον πολιτισμό μας και τους κατοίκους της(έρχονται και οι δημοτικές).

20:45-21:45 Διάλειμμα για μπίρες, σνακ, φωτογραφίες και για να γεμίσει το γήπεδο.

21:45 Το ρολόι που προβάλλεται στην γιγάντια LED οθόνη της σκηνής δείχνει 12. Τα μέλη του συγκροτήματος  κάνουν την εμφάνιση τους με ύφος 250 καρδιναλίων ο καθένας, υπό τους ήχους του ακυκλοφόρητου Return Οf The Stringray Guitar.  Ο Bono με τουπέ πλανητάρχη χαιρετάει το κοινό του. Θα φανεί ούτως η άλλως, στα πρώτα τραγούδια ιδιαίτερα,  η ποζεριά και το σύμπλεγμα μεσσιανισμού που τον διακατέχει. Δεν είναι τυχαίο που παρουσιάζει το υπόλοιπο συγκρότημα ως Ολύμπιους θεούς και τον εαυτό του ως το Μεγαλογαμημένο Αλέξανδρο (Alexander the fucken Great). Φυσικά φοράει μαύρο δερμάτινο παντελόνι, μαύρο μπλουζάκι, μαύρο πέτσινο και τα απαραίτητα γυαλιά-μάσκα που δεν αποχωρίζεται σχεδόν ποτέ.

Αρχή με It’s a Beautiful Day, για να ζεσταθεί το κοινό. Συνέχεια με το Ι Will Follow, το πρώτο κομμάτι του πρώτου δίσκου του συγκροτήματος. Συνέχεια του ζεστάματος μέχρι το κοινό να απογειωθεί με το Elevation. Ο Bono είναι σπουδαίος περφόμερ, έχει επαφή και επικοινωνία με το κοινό, το οποίο πλέον έχει παραδοθεί, συμμετέχει, τραγουδάει,  χορεύει μέχρι το τέλος της συναυλίας. Το μπιζάρισμα ξεκινάει με το One και στη συνέχεια ακούμε τα  Where The Streets Have No Name, Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me, With Or Without You και Moment of Surrender. Έτσι, απλά και επαγγελματικά πέρασε το διωράκι. 23:45 και η συναυλία έχει περάσει στην ιστορία…

Όλα τα τραγούδια που παιχτήκαν στην συναυλία( Setlist)

  1. Return Of The Stingray Guitar
  2. Beautiful Day
  3. I Will Follow
  4. Get On Your Boots
  5. Magnificent
  6. Mysterious Ways
  7. Elevation
  8. Until The End Of The World
  9. I Still Haven’t Found What I’m Looking For / Movin’ On Up
  10. Pride (In The Name Of Love)
  11. In A Little While
  12. Miss Sarajevo
  13. City Of Blinding Lights
  14. Vertigo
  15. Funky Town / Crazy Tonight / Discothèque
  16. Sunday Bloody Sunday
  17. MLK
  18. Walk On / You’ll Never Walk Alone
  19. One
  20. Amazing Grace (snippet) / Where The Streets Have No Name
  21. Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me
  22. With Or Without You
  23. Moment of Surrender

Μπορείτε να πάρετε μια γεύση, αν μπείτε εδώ (το setlist της συναυλίας με βίντεο που επέλεξα από το youtube, τα οποία δεν είναι όλα από τη χθεσινή συναυλία και δεν είναι όλα live).

Highlights:

Στην αρχή της συναυλίας δίνουν στον Bono μια καταλανική σημαία που γράφει U2.

Στο τέλος του Vertigo κάποιος από το κοινό δίνει στον Bono ένα ζευγάρι κέρατα διαβόλου(από αυτά που αναβοσβήνουν).

Εθελοντές της Διεθνούς αμνηστίας εμφανίζονται επί σκηνής με τα φαναράκια τους.

Ένα Ιρλανδέζικο νανούρισμα αφιερώνεται στην Aung San Suu Kyi, η οποία, από το 1990 που εξελέγη πρωθυπουργός της Βιρμανίας, βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Ο Desmond Tutu απευθύνεται στο κοινό της συναυλίας μέσω της γιγαντοοθόνης πριν το One.

Στο τέλος του Walk On o Bono τραγουδάει «You ‘ll Never Walk Alone»,από τον ύμνο της αγαπημένης μας Liverpool και της αγαπημένης του Celtic.

Στο Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me ο Bono αιωρείται στη σκηνή πιασμένος από μια κατασκευή που έχει σχήμα διαστημικού σταθμού και η οποία «εκτελεί» και χρέη μικροφώνου. Φοράει δερμάτινο τζάκετ, ειδικά κατασκευασμένο για τις συναυλίες, εφοδιασμένο με 240 laser.

Αλλά, το απόλυτο highlight της βραδιάς είναι φυσικά η ίδια η σκηνή.

Η ατσάλινη κατασκευή θυμίζει μεταλλική αράχνη και έχει ύψος 27,50 μέτρα περίπου. Ο κεντρικός πυλώνας φτάνει σε ύψος τα 45 μέτρα.

Ο ατσάλινος σκελετός είναι σκεπασμένος από ύφασμα, το οποίο στο φώς της ημέρας φαίνεται ανοιχτό πράσινο, ενώ τη νύχτα αντανακλά το χρώμα με το οποίο φωτίζεται.

Αλλά αυτό που δίνει άλλη διάσταση στο show, είναι η κυλινδρική LED οθόνη. Ζυγίζει 54 τόνους. Όταν είναι κλειστή φτάνει τα 1300 τετραγωνικά μέτρα και όταν ανοίξει, εκτείνεται στα 4300 τετραγωνικά μέτρα. Αποτελείται από ένα εκατομμύριο κομμάτια. Χωρίζεται σε τμήματα συνδεδεμένα μεταξύ τους με ένα πολλαπλό σύστημα παντογράφου που επιτρέπει κατά τη διάρκεια της συναυλίας η οθόνη να ανοίγει, να ξεδιπλώνεται, να ανεβαίνει και να κατεβαίνει.

Υποτίθεται ότι η κατασκευή αυτή χρειάζεται 4 μέρες για να στηθεί, αλλά στις 6 Σεπτεμβρίου οι U2 δίνουν συναυλία στη Κωνσταντινούπολη και τα μαθηματικά δεν μου βγαίνουν.(Αν αναλογιστούμε επιπλέον , ότι χρειάζεται και 6 ώρες για να αποσυναρμολογηθεί και 48 ώρες για να φορτωθεί στα φορτηγά δεν μου βγαίνουν σε καμιά περίπτωση).

Συμπέρασμα: Ένα Hi-Tech υπερθέαμα. Ό,τι περίμενε να ακούσει ένας (από τους πολλούς από ό,τι φαίνεται) φαν των  U2 το άκουσε και προφανώς πέρασε καλά. Τελικά, αυτό είναι που μετράει. Και εγώ πέρασα καλά, όχι απαραίτητα για τον ίδιο λόγο(άλλωστε δεν είμαι ανάμεσα στους φαν του συγκροτήματος). Δε με μάγεψε τόσο ο ήχος, όσο η εικόνα.

4/5

Advertisements