Posts tagged “Ροκ

Deep Purple@Ελληνικό (20-05-2011) Setlist

Η setlist λοιπόν (στα ελληνικά η λίστα με τα κομμάτια που παίχτηκαν) της συναυλίας των Deep Purple στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του Ελληνικού:

  1. Highway Star                                        
  2. Hard Lovin’ Man
  3. Maybe I’m a Leo
  4. Strange Kind of Woman
  5. Rapture of the Deep
  6. Silver Tongue
  7. Contact Lost
  8. Guitar Solo
  9. When a Blind Man Cries
  10. The Well Dressed Guitar
  11. Almost Human
  12. Lazy
  13. No One Came
  14. Keyboard Solo
  15. Perfect Strangers
  16. Space Truckin’
  17. Guitar Solo
  18. Smoke on the Water
    Encore:
  19. Hush
    (Billy Joe Royal cover)
  20. Black Night
    (Πηγή: setlist.fm)

    Μπορείτε να βρείτε τα κομμάτια σε εκτελέσεις επιλεγμένες από τον Πάνο εδώ (είναι μια λίστα αναπαραγωγής ή κοινώς playlist στο κανάλι του Λαβύρινθου στο youtube).

    Για να κάνουμε και τη σύνδεση με τις επερχόμενες συναυλίες:
    Ιεροσυλία;
Advertisements

Deep Purple-Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο Ελληνικό(20-05-2011)

Οι Deep Purple βρέθηκαν ξανά στη χώρα μας για μία σειρά συναυλιών χωρίς να έχουν κάποιο νέο album να προωθήσουν. Άλλωστε, είναι ένα group που περιοδεύει ασταμάτητα ενώ η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά ήταν πριν από 6 χρόνια με το “Rapture of the Deep”. Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από τους 4.000 ανθρώπους που βρέθηκαν στο Ελληνικό την Παρασκευή το βράδυ δεν έκοβαν τις φλέβες τους να ακούσουν νέα τραγούδια από τους Purple αλλά τα γνωστά και διαχρονικά hits. Πήραν αυτό που ήθελαν…; Θα το δούμε παρακάτω…

Το live άνοιξε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος παρουσίασε για 80 λεπτά ένα διαφορετικό show σε σχέση με την περσινή του εμφάνιση στο Καραϊσκάκη με τους Scorpions. Πλαισιωμένος από σχετικά νέους μουσικούς (αλλά και τον βετεράνο Βαγγέλη Πατεράκη στο πλευρό του), ο Βασίλης «ζέστανε» ικανοποιητικά τον κόσμο με κομμάτια από την πλούσια δισκογραφία του. Μάλιστα, ορισμένα κλασικά κομμάτια ακούστηκαν σε μία διαφορετική ενορχήστρωση (π.χ. «Άσε με να κάνω λάθος») ενώ η φωνή του ήταν όπως πάντα εξαιρετική! Στα θετικά: η drummer/τραγουδίστρια Τάνια Κικίδη που ήταν εκπληκτική πίσω από τα τύμπανα τραγουδώντας κιόλας τα “Thunderstruck”, “Nightmare” και το μισό “Sebastian” (στην αγγλική version του Chris DeBurgh…ο Βασίλης ανέβηκε στο δεύτερο μισό του τραγουδιού για να τραγουδήσει την ελληνική εκδοχή). Επίσης, όλοι οι μουσικοί ήταν άριστοι και νομίζω ότι έχουν δώσει έναν αέρα ανανέωσης στα live του Παπακωνσταντίνου. Στα αρνητικά, οι πολλές μπαλάντες (έστω και αν αυτές είναι υπερκλασικές και πολυαγαπημένες) που δεν κλιμάκωσαν το show και καθήλωσαν για πολύ ώρα τον κόσμο που, πρέπει να πούμε, ότι ήταν εκδηλωτικός. Τα “Πριν Το Τέλος” και “Δεν Υπάρχω” ήταν συγκλονιστικά έτσι όπως ακούστηκαν! Γενικά, πάντως, ήταν ένα υποτονικό show που μετέδωσε όμως πολύ συναίσθημα.

Στις 10:30 ακριβώς κλείνουν τα φώτα και ύστερα από μία μικρή εισαγωγή ο Ian Paice δίνει το έναυσμα για την έναρξη μίας ακόμη συναυλίας των Purple παίζοντας το χαρακτηριστικό drum intro από το “Highway Star”. Άψογη αρχή αλλά και έκπληξη στους περισσότερους αφού στα δεξιά της σκηνής δεν βρισκόταν ο Roger Glover αλλά ο Nick Fyffe μιας και ο Roger έπρεπε να βρίσκεται δίπλα στη γυναίκα του που έφερε στον κόσμο το παιδί του. Ο Steve Morse φορώντας γυαλιά ηλίου σε όλη τη διάρκεια του show και ο Don Airey με τα επιβλητικά του keyboards φαίνονταν σε φόρμα ενώ ο μπροστάρης Ian Gillan εμφανίστηκε ελαφρώς βελτιωμένος σε σχέση με την τελευταία εμφάνισή του αλλά και πάλι ήταν εμφανή τα σημάδια αδυναμίας να αποδώσει ορισμένα κομμάτια (που, βέβαια, είναι εξαιρετικά απαιτητικά…). Η συνέχεια με τα “Hard Lovin’ Man” και “Maybe I’m A Leo” «έριξαν» λίγο τον μη-φανατικό κόσμο (αν και πρόκειται για απέθαντους ύμνους από δύο rock ογκόλιθους…“In Rock” και “Machine Head” αντίστοιχα). Το “Strange Kind of Woman” αποκατάστησε την τάξη προσωρινά αφού η συνέχεια με τα “Rapture of the Deep” (ωραία εκτέλεση, παρεμπιπτόντως), “Silver Tongue” και το μακροσκελές solo του Morse (που περιλάμβανε και μέρος από το “Contact Lost”) δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή επιλογή. Όσο περνούσε η ώρα, γινόταν ολοένα και περισσότερο εμφανές ότι ο περισσότερος κόσμος δεν γνώριζε τα…λιγότερο γνωστά κομμάτια των Purple και έτσι η ανταπόκριση δεν ήταν πάντα και η πιο ζεστή. Για παράδειγμα, δε νομίζω να είδα ένα χέρι υψωμένο στην εκτέλεση του “Almost Human” (μέσα από το μετριότατο “Abandon”). To encore με τα “Hush” και “Black Night” άφησαν μία τελευταία γλυκιά ανάμνηση στον κόσμο που έφευγε –κατά το μάλλον ή ήττον- σχετικά ικανοποιημένος από το live. Πάντως, πρέπει να πούμε ότι έχουμε δει και πολύ καλύτερες συναυλίες των Deep Purple…ωστόσο, ακόμη και ένα μέτριο live των Deep Purple είναι υψηλού επιπέδου.

Σάκης Νίκας

(Πηγή: Rockpages.gr)


The show must go on…

…μαϊμού.

Κράτα το σώου μαϊμού…

Πες μας γι’ αυτούς που δεν αντέχουν να ζουν
πλάι σε σκιές που ενώ αιμορραγούν
μάσκες φορούν και επιμένουν ν’ αγοράζουν
επιμένουν να πουλάν, επιμένουν να μισούν και ν’ αγαπάν…


Κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε…

…στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε.

Και για τους οπτικούς τύπους, ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια:

Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός
κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά

Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλο δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλιο μ’ένα γάτο παρά με κοιλαρά

Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να ‘χα μια σταλιά
γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά

Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει

Τώρα κλαίει κι οδύρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος

Κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα εκείνοι που να ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο

Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθει μα θα ‘ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε
στα όργανα μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε


2π (ή το αγαπημένο σας τραγούδι του Παύλου…)

Χτες που κλείσανε είκοσι χρόνια από το θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, αποφάσισα να κάνω μια μικρή δημοσκόπηση. Ρώτησα φίλους και γνωστούς ποιο είναι το αγαπημένο τους τραγούδι του Παύλου.

Μετά την καταμέτρηση των ψήφων, με διαφορά πρώτο και με καθαρό ποσοστό 20%(δεν υπήρχε αποχή, ούτε άκυρα, αν και βρέθηκε κάποιος που απάντησε: «Κανένα».) αναδείχτηκε το: «Στην Κ.»

Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα ‘ναι αργά μεσάνυχτα και θα ‘χεις κουραστεί

Όταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

Στις επόμενες θέσεις ακολούθησαν το αναμενόμενο και γλυκανάλατο «Να μ’ αγαπάς», το «Day after day», το «Κρίμα το παιδί» και το «Τω αγνώστω Θεώ».

Εγώ δε συμμετείχα στη δημοσκόπηση αυτή και έτσι ίσως είναι λογικό το δικό μου αγαπημένο τραγούδι να μην πάρει καμία ψήφο. Είναι ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική του Παύλου, το οποίο ωστόσο ο ίδιος δεν πρόλαβε να τραγουδήσει ποτέ: «Ο Χαφιές».

Και για τις πιο ρομαντικές ψυχές:

Κι ας μην ήταν Δευτέρα 3 του Απρίλη, αλλά κάποια Παρασκευή του Μάρτη…

%-)

 


Στον Π…

Δεν ξέρω αν πιστέυετε στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Αν δεν πιστεύετε…κοιτάξτε το. Αλλά δε θέλω να μιλήσω για αυτό. Θέλω να μιλήσω για την αντίθετη περίπτωση. Την περίπτωση που η πρώτη εντύπωση που έχεις για κάποιον άνθρωπο, είναι εντελώς λάθος. Είναι αλήθεια ότι μου έχει συμβεί πολλές φορές. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με ταινίες, ή και με βιβλία (αν και πιο σπάνια γιατί τα βιβλία συνήθως μια φορά τα διαβάζεις). Είναι οι περιπτώσεις που η πρώτη ανάγνωση δεν φτάνει για να εκτιμήσεις σωστά πρόσωπα και καταστάσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τον Παύλο. Όταν τον πρωτοάκουσα, δε μου άρεσε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι άρεσε σε όλους τους άλλους. Πείτε το κόλλημα, πείτε το ό,τι θέλετε. Δυσκολεύομαι να υιοθετήσω ό,τι αρέσει στους πολλούς. Έτσι πολλές φορές αντιμετωπίζω πράγματα και καταστάσεις με προκατάληψη. Εν μέρει μπορεί να φταίει και το “Rock ‘n Roll στο κρεββάτι”, το οποίο έχει καταντήσει κάτι σαν το μπλουζάκι ή την αφίσα με τη μορφή του Τσε (ή το “Λιωμένο παγωτό” που παίζεται παντού,από κλαμπς μέχρι σκυλάδικα). Είναι ο λόγος που δε χρειάζεται να κάτσεις μέχρι το τέλος σε μια συναυλία του Μαχαιρίτσα ειδικά αν έχεις να προλάβεις τον ηλεκτρικό. Αφού, το “R ‘n R στο κρεβάτι” θα πει, και εδώ που τα λέμε το προβλέψιμο στην τέχνη είναι άλλο ένα πράγμα που δε μ’ αρέσει. Επίσης δεν χωνεύω τους πρίγκιπες και γενικά τους γαλαζοαίματος.

Το θέμα είναι όμως να μην στέκεσαι στην επιφάνεια και στην πρώτη εντύπωση. Και εκεί τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται… όμορφα. Αρχίζει η αναζήτηση και η εξερεύνηση. Ανακαλύπτεις τα στρώματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια. Πτυχές που δεν τις είχες προσέξει καν με την πρώτη ανάγνωση. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που μερικές φορές χαίρομαι που είμαι σκεπτικιστής. Μπορεί να χάνεις χρόνο μέχρι να ανακαλύψεις αν κάτι αξίζει, αλλά είσαι σίγουρος ότι αξίζει και έχεις κερδίσει από την ίδια τη διαδικασία της αναζήτησης. Γιατί μπορεί ο έρωτας να είναι επιφανειακός, αλλά η αγάπη έχει βάθος…

Έτσι ανακάλυψα τον Παύλο αργά, αλλά τον ανακάλυψα ακούγοντάς τον και όχι ακούγοντας τους άλλους να μου μιλάνε για αυτόν. Οι λόγοι που τελικά, τον εκτίμησα σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο είναι προσωπικοί και , ενδεχομένως, υποκειμενικοί.

Βέβαια βοήθησε και το γεγονός ότι “προσωπικού του γούστου συγκρότημα ήταν και είναι οι Stones” Ή ότι ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανηψιός της Έλλης Αλεξίου. Ένας σκεπτικιστής rocker δηλαδή…

Τελικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιο μέτρο σύγκρισης, τουλάχιστον στην Ελλάδα, για τον Σιδηρόπουλο. Και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης είναι μοναδικός….

Στο λέω καθαρά το ροκ πιστεύει στην αναγκαιότητα της τέχνης, πιστεύει στην υπερβατική στιγμή που έχει ανάγκη ο κάτοικος της οποιασδήποτε μεγαλούπολης και ιδιαίτερα της Αθήνας, που θεωρείται από τις χειρότερες. Πιστεύει στο συναίσθημα με σίγμα κεφαλαίο, πιστεύει στο υποσυνείδητο, όπως σου είπα είναι εκτός από πηγή κακού και πηγή δημιουργίας. Πιστεύει στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Πιστεύει στην Αγάπη με άλφα κεφαλαίο, στην Ειρήνη με έψιλον κεφαλαίο, στην πίπα της Ειρήνης με έψιλον κεφαλαίο. Τί άλλο θέλεις να σου πω για να ξυπνήσεις επιτέλους; “

[Αναδημοσίευση από την «Φωλιά του Κούκου» (το πρώην blog μου :-P) , με αφορμή τα είκοσι χρόνια από το θάνατο του Πάυλου, στις 6 Δεκεμβρίου 1990]

Η συγκεκριμένη διασκευή επιλέχθηκε γιατί τα Διάφανα Κρίνα ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τον Παύλο (ούτε αυτά τα συμπάθησα με το πρώτο άκουσμα). Είναι κομμάτι από τη συλλογή «Στον Π».


Επισκέπτης από το παρελθόν

Αρκετοί από μας χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα «ταξίδια» μας μέσα στην πόλη. Ένα από τα αγαπημένα μου σπορ, όταν βρίσκομαι λοιπόν σε λεωφορείο, τραμ, τρόλεϊ ή μετρό είναι να παρατηρώ τους γύρω μου. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να επιδίδεται και στο κοινωνικό σχόλιο κι ας μην έχω παρέα. Είναι μια αυτόματη εσωτερική διαδικασία. Δεν είναι λίγες οι φορές που συμβαίνουν και απρόοπτα. Τόσος κόσμος χρησιμοποιεί τις συγκοινωνίες, όλο και κάποιο μέλος της όμορφης φυλής των τρελών θα συναντήσεις.

Όχι όμως στην περίπτωσή μας. Μπαίνω λοιπόν στο συρμό του Μετρό στο σταθμό Αττική, έναν από τους σταθμούς που αγαπώ να μισώ για προσωπικούς λόγους. Πάντα στο Μετρό μ’ αρέσει να κάθομαι όρθιος κάπου δίπλα σε μια πόρτα και να παρατηρώ. Εντοπίζω ένα νεαρό παιδί με ακουστικά στα αυτιά. Αμέσως το μάτι μου ακολουθεί τη διαδρομή του καλωδίου από τα ακουστικά μέχρι να εντοπίσω από πού προέρχεται η μουσική που ακούει. Μην είναι κινητό, μην είναι mp3 player; Κάποιο περίεργο gadget που θα με ιντριγκάρει λίγο παραπάνω; Και τι να δω. Ένα walkman. Όχι μια σύγχρονη συσκευή της γνωστής μάρκας. Ένα κασετόφωνο! Ένας επισκέπτης από το παρελθόν. Με τα σημάδια του χρόνου έντονα πάνω του… Δεν είχε πορτάκι. Έμεινα έκπληκτος. Νόμιζα πως κανένας τη σήμερον ημέρα δεν ακούει κασέτες…

Με αφορμή αυτή την αναπάντεχη συνάντηση γύρισα και εγώ νοερά στο παρελθόν… Στην πρώτη αυθεντική κασέτα που αγόρασα. Όχι σε αυτές που αντέγραφα τραγούδια από το ράδιο. Ήταν η «Σφεντόνα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μια κασέτα στο χρώμα του γάλατος με μπλε και κόκκινα γράμματα. Τα γράμματα πλέον έχουν ξεθωριάσει, σαν επιβάτες μιας μηχανής του χρόνου που μας άφησαν για άλλες εποχές. Έχουν περάσει και δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια από τότε.

Πήρα την κασέτα, την έβαλα να παίζει στο κασετόφωνο και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η σχέση μου με το Βασίλη. Αν θέλετε να νιώσετε λίγο σαν τον μικρό Πάνο μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια της κασέτας εδώ.

Τελευταίο τραγούδι στην πρώτη πλευρά της κασέτας είναι ο ύμνος των μοναχικών σαββατόβραδων, το «Βράδυ Σαββάτου».

Πρώτο και καλύτερο τραγούδι βέβαια η ομώνυμη «Σφεντόνα».

Σήμερα, οι σφεντόνες χρησιμοποιούν μεταλλικά σφαιρίδια και σημαδεύουν κεφάλια.

%-)

 


5 μέρες τρως αγγούρι και το Σάββατο είσαι μούρη…

Φτάσαμε στο Σάββατο. Κάτι σχετικό από τοίχο της Λαμίας…

Και επειδή μπήκαμε στον Οκτώβριο, έτσι για να μπει καλά ο μήνας, πάρτε τρία τραγουδάκια λίγο έως πολύ εντός θέματος. Ένα μιλά για Σάββατο και δύο για αγγούρι…

Καλό μήνα!

%-)


Όνειρο θερινής σιέστας

Ήμασταν καμιά δωδεκαριά άτομα μαζεμένα γύρω από το μεγάλο ξύλινο τραπέζι.

Ένας έλειπε για να κάνουμε το Μυστικό Δείπνο. Όχι εσύ παλιο-Ιούδα, εσύ ήσουν εκεί.

Μόνο που δεν τρώγαμε. Κάναμε, λέει, μάθημα. Ένα μάθημα ασπρόμαυρο, όπως συμβαίνει στα όνειρα. Τα πρόσωπα και αυτά θολά, όπως συμβαίνει στα όνειρα. Πλην τριών. Εμένα, της Χ. και της Π. Το περιβάλλον, ανύπαρκτο. Εμείς και το τραπέζι πάνω σε ένα σύννεφο. Και μερικά σκόρπια βιβλία, τετράδια, ένα ημερολόγιο… δικό σου. Με κοίταγε, όπως με κοίταγες κι εσύ. Καθόσουν ακριβώς απέναντί μου. Το μάθημα είχε τελειώσει. Άρχισα να μαζεύω τα πράγματα μου και να τα βάζω στην τσάντα μου. Πήρα και το ημερολόγιο…

«Είναι δικό μου αυτό», είπες.

«Συγγνώμη. Έτσι όπως ήταν γυρισμένο και με κοίταζε…», ψέλλισα.

«Πήγα σε μια συναυλία του Παπακωνσταντίνου τις προάλλες», μου είπες.

«Στ’ αρχίδια μου», ψιθύρισα και γέμισα την τσάντα…

Πήρα την Π. και φύγαμε.

(Από ένα μεσημεριάτικο καλοκαιρινό όνειρο…)


Ένα πάρτι που το περίμεναν πολλοί

Αγαπητοί μου καλεσμένοι, που σας καλωσορίζω επιτέλους ξανά στο Λαβύρινθο… Χτες έκλεισα τα τριάντα ένα.

Ελπίζω όλοι σας να διασκεδάσατε όπως εγώ. Δε θα σας κρατήσω για πολύ. Σας προσκάλεσα εδώ μ’ ένα σκοπό.

Δηλαδή σας κάλεσα εδώ με τρεις σκοπούς! Πρώτον για να σας πω ότι σας συμπαθώ όλους πάρα πολύ κι ότι τριάντα ένα χρόνια είναι πάρα πολύ λίγα για να ζήσει κανείς ανάμεσα σε τέτοιους εξαιρετικούς και θαυμάσιους ανθρώπους.

Δεν ξέρω ούτε τους μισούς από σας ούτε το μισό απ’ όσο θα ήθελα κι αγαπώ λιγότερο από τους μισούς από σας το μισό απ’ όσο αξίζετε.

Κατά δεύτερο λόγο για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μου.

Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε στο μικρό μου το πάρτι.

Τρίτο και τελευταίο, θέλω να κάνω μια ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ. Λυπάμαι ν’ ανακοινώσω ότι –αν και καθώς είπα, τριάντα ένα χρόνια παραείναι λίγος χρόνος για να ζήσω ανάμεσά σας- αυτό είναι το ΤΕΛΟΣ.

Φεύγω.

Σας αφήνω.

ΤΩΡΑ.

ΑΝΤΙΟ!

(Προσαρμογή από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του J.R.R. Tolkien)

Και επειδή πάρτι χωρίς ναρκωτικά δε γίνεται, σας αφιερώνω μια δόση από το μόνο ναρκωτικό που όχι μόνο δεν είναι παράνομο, αλλά και επιβάλλεται να το λαμβάνετε σε μεγάλες δόσεις και σε τακτά χρονικά διαστήματα:

Θα τα πούμε αύριο 😀

%-)