Posts tagged “Πυξ-Λαξ

Δηλητήριο σε μικρές δόσεις

-Γεια σας.

-Γεια σας.

-Παρακαλώ, τι θα θέλατε;

-Θα ήθελα ένα φραπέ με μιάμιση κουταλιά καφέ και… Ζαχαρίνη έχετε;

-Βεβαίως, έχουμε. Πόσες κουταλιές θέλετε;

-Εφτάμιση.

-Είναι για εδώ, πακέτο;

-Πακέτο. Θα τον πιω σπίτι μου… Α, δεν είχα δει πως είναι τόσο μικρό το κουτάλι . Βάλε μου τρεις κουταλιές ζαχαρίνη ακόμα…

-Δεν είναι πολλές;

-Μπα…Πάντα έτσι τον πίνω τον καφέ μου.

Όταν η αστυνομία έσπασε την πόρτα, την βρήκανε να κείτεται στο πάτωμα της κουζίνας μέσα σε μια λίμνη από καφέ.

Το ποτήρι του καφέ ήταν κι αυτό στο πάτωμα. Ο Μπέκας το πήρε στα χέρια του, βούτηξε το ακροδάχτυλό  του μέσα, το έφερε στην άκρη της γλώσσας του και αποφάνθηκε: «Υπερβολική δόση ζαχαρίνης».

Μισό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του όταν άκουσε τον υπαστυνόμο από τον διάδρομο να σιγοτραγουδάει:

«Ο φραπές σου έχει κρυώσει…

«Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί θανατική ηδονή μου χάριζε το κάθε σου φιλί,

μα ακόμα περισσότερο γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις».

%-)

Advertisements

Δέκα πράγματα που αγαπώ να μισώ (Μπλογκοπαίχνιδο)

Στο παιχνίδι αυτό με κάλεσε η Γλωσσού που δε βάζει γλώσσα μέσα… Θεωρητικά πάντα, πρέπει να αναφέρω δέκα πράγματα που αγαπώ να μισώ…

Γενικά αγαπώ να μισώ το κάθε τι. Είμαι οπαδός της άρνησης για την άρνηση. Είμαι ένα πνεύμα αντιλογίας. Ό,τι και να λες, ακόμα κι αν συμφωνώ μαζί σου, θα διαφωνήσω, μόνο και μόνο γιατί μ’ αρέσει η διαδικασία και για να ανάβουν και λίγο τα αίματα.

Ας περάσουμε όμως στη λίστα. Τα δέκα πράγματα που αγαπώ να μισώ είναι:

10. Το Facebook, το chat, τα blogs, το internet και κάθε μορφή διαδικτυακής επικοινωνίας…

09.  Ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός. Γουστάρω να χάνει για να πειράζω τους γαύρους και να τους βλέπω έτοιμους να εκραγούν. Το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι σε τριτοκοσμικά επίπεδα κάνει ακόμα πιο γελοίο το θέαμα. Το γεγονός ότι είμαι Ολυμπιακός με κάνει ακόμα πιο βαρεμένο;

08. Οι Πυξ-Λαξ. Το κάποτε αγαπημένο μου συγκρότημα που στην πορεία το παράκανε. Τελικά, διαλυθήκανε, προωθήσανε και δημιουργήσανε ένα εκατομμύριο συγκροτήματα που θα μας ταλαιπωρούνε μια ζωή. Κάτι σαν την Λερναία Ύδρα. Εξαφανίζεται ένα συγκρότημα ξεπετάγονται δυο. Μπορεί να είναι και εξωγήινοι ξενιστές που αυξανόμενοι με γεωμετρική πρόοδο έχουν βαλθεί να καταλάβουν την ελληνική εντεχνο-ροκ σκηνή.

07. Ο Γιώργος Νταλάρας. Όταν τον ακούω να τραγουδάει, κάτι παθαίνω. Ένα ίλιγγο, μια σκοτοδίνη… Αποκτώ τάσεις φυγής και αυτοκτονίας μαζί. Λατρεύω να διαφωνώ σε έντονο ύφος με αυτούς που τον θεωρούν φωνάρα, καλλιτεχνάρα κλπ. Αλλά τι να πεις. Οι ίδιοι προσπαθούσαν να με πείσουν ότι ο Bono έχει καλύτερη φωνή από το Μητροπάνο, το Διονυσίου ή τον Μπονάτσο.

06. Τα ρεπό. Είναι για μένα κάτι σαν τις γυναίκες. Χωρίς αυτές περνάμε μια χαρά, αλλά τις αγαπάμε… Στα ρεπό μου δέχομαι επιθέσεις βαρεμάρας και διαφόρων κακόβουλων σκέψεων. Στα ρεπό μου ταλαιπωρώ ή τουλάχιστον ταλαιπώρησα αρκετούς. Αλλά που και που χρειάζονται.

05. Ο κύριος Diego Armando Maradona. Τον αγαπώ σαν άνθρωπο και σαν ποδοσφαιριστή, αγαπώ να τον μισώ σαν προπονητή. Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Μια ομάδα μόνος του. Ο χειρότερος προπονητής όλων των εποχών. Διαλύει μια ομάδα μόνος του.

04. Οι σκέψεις μου. Μπορούν να με ρίξουν στα πατώματα μέσα σε δευτερόλεπτα, αλλά παρόλαυτα τις αγαπώ . Άλλωστε είναι προϊόν αυτού του λαμπρού μυαλού…

03. Οι χελώνες. Κλείνονται στο καβούκι τους και σου σπάνε τα νεύρα. Αλλά η προσπάθεια να τις βγάλεις από εκεί μέσα είναι όμορφη και γοητευτική. Αν σε φτάσουνε στο αμήν μπορείς πάντα να τις πετάξεις στο νερό(όπως κάνουν οι αλεπούδες) ή να τις πετάξεις από μεγάλο ύψος(όπως κάνουν οι αετοί).

02. Εσύ.

01. Εγώ. Γιατί ότι και να μας έχει κάνει ο εαυτός μας, είναι πάνω απ’ όλα και πρέπει να τον αγαπάμε.

Εδώ κανονικά πρέπει να καλέσω δέκα bloggers με τη σειρά μου, αλλά επειδή οι κανόνες είναι για να παραβιάζονται δε θα καλέσω κανέναν. Όποιος διαβάσει αυτή την ανάρτηση και θέλει ας συνεχίσει το μπλογκοπαίχνιδο τούτο.

Και ένα δωράκι για όσους είχαν την υπομονή να διαβάσουν μέχρι εδώ: