Posts tagged “Παύλος

2π (ή το αγαπημένο σας τραγούδι του Παύλου…)

Χτες που κλείσανε είκοσι χρόνια από το θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, αποφάσισα να κάνω μια μικρή δημοσκόπηση. Ρώτησα φίλους και γνωστούς ποιο είναι το αγαπημένο τους τραγούδι του Παύλου.

Μετά την καταμέτρηση των ψήφων, με διαφορά πρώτο και με καθαρό ποσοστό 20%(δεν υπήρχε αποχή, ούτε άκυρα, αν και βρέθηκε κάποιος που απάντησε: «Κανένα».) αναδείχτηκε το: «Στην Κ.»

Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα ‘ναι αργά μεσάνυχτα και θα ‘χεις κουραστεί

Όταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

Στις επόμενες θέσεις ακολούθησαν το αναμενόμενο και γλυκανάλατο «Να μ’ αγαπάς», το «Day after day», το «Κρίμα το παιδί» και το «Τω αγνώστω Θεώ».

Εγώ δε συμμετείχα στη δημοσκόπηση αυτή και έτσι ίσως είναι λογικό το δικό μου αγαπημένο τραγούδι να μην πάρει καμία ψήφο. Είναι ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική του Παύλου, το οποίο ωστόσο ο ίδιος δεν πρόλαβε να τραγουδήσει ποτέ: «Ο Χαφιές».

Και για τις πιο ρομαντικές ψυχές:

Κι ας μην ήταν Δευτέρα 3 του Απρίλη, αλλά κάποια Παρασκευή του Μάρτη…

%-)

 

Advertisements

Στον Π…

Δεν ξέρω αν πιστέυετε στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Αν δεν πιστεύετε…κοιτάξτε το. Αλλά δε θέλω να μιλήσω για αυτό. Θέλω να μιλήσω για την αντίθετη περίπτωση. Την περίπτωση που η πρώτη εντύπωση που έχεις για κάποιον άνθρωπο, είναι εντελώς λάθος. Είναι αλήθεια ότι μου έχει συμβεί πολλές φορές. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με ταινίες, ή και με βιβλία (αν και πιο σπάνια γιατί τα βιβλία συνήθως μια φορά τα διαβάζεις). Είναι οι περιπτώσεις που η πρώτη ανάγνωση δεν φτάνει για να εκτιμήσεις σωστά πρόσωπα και καταστάσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τον Παύλο. Όταν τον πρωτοάκουσα, δε μου άρεσε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι άρεσε σε όλους τους άλλους. Πείτε το κόλλημα, πείτε το ό,τι θέλετε. Δυσκολεύομαι να υιοθετήσω ό,τι αρέσει στους πολλούς. Έτσι πολλές φορές αντιμετωπίζω πράγματα και καταστάσεις με προκατάληψη. Εν μέρει μπορεί να φταίει και το “Rock ‘n Roll στο κρεββάτι”, το οποίο έχει καταντήσει κάτι σαν το μπλουζάκι ή την αφίσα με τη μορφή του Τσε (ή το “Λιωμένο παγωτό” που παίζεται παντού,από κλαμπς μέχρι σκυλάδικα). Είναι ο λόγος που δε χρειάζεται να κάτσεις μέχρι το τέλος σε μια συναυλία του Μαχαιρίτσα ειδικά αν έχεις να προλάβεις τον ηλεκτρικό. Αφού, το “R ‘n R στο κρεβάτι” θα πει, και εδώ που τα λέμε το προβλέψιμο στην τέχνη είναι άλλο ένα πράγμα που δε μ’ αρέσει. Επίσης δεν χωνεύω τους πρίγκιπες και γενικά τους γαλαζοαίματος.

Το θέμα είναι όμως να μην στέκεσαι στην επιφάνεια και στην πρώτη εντύπωση. Και εκεί τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται… όμορφα. Αρχίζει η αναζήτηση και η εξερεύνηση. Ανακαλύπτεις τα στρώματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια. Πτυχές που δεν τις είχες προσέξει καν με την πρώτη ανάγνωση. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που μερικές φορές χαίρομαι που είμαι σκεπτικιστής. Μπορεί να χάνεις χρόνο μέχρι να ανακαλύψεις αν κάτι αξίζει, αλλά είσαι σίγουρος ότι αξίζει και έχεις κερδίσει από την ίδια τη διαδικασία της αναζήτησης. Γιατί μπορεί ο έρωτας να είναι επιφανειακός, αλλά η αγάπη έχει βάθος…

Έτσι ανακάλυψα τον Παύλο αργά, αλλά τον ανακάλυψα ακούγοντάς τον και όχι ακούγοντας τους άλλους να μου μιλάνε για αυτόν. Οι λόγοι που τελικά, τον εκτίμησα σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο είναι προσωπικοί και , ενδεχομένως, υποκειμενικοί.

Βέβαια βοήθησε και το γεγονός ότι “προσωπικού του γούστου συγκρότημα ήταν και είναι οι Stones” Ή ότι ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανηψιός της Έλλης Αλεξίου. Ένας σκεπτικιστής rocker δηλαδή…

Τελικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιο μέτρο σύγκρισης, τουλάχιστον στην Ελλάδα, για τον Σιδηρόπουλο. Και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης είναι μοναδικός….

Στο λέω καθαρά το ροκ πιστεύει στην αναγκαιότητα της τέχνης, πιστεύει στην υπερβατική στιγμή που έχει ανάγκη ο κάτοικος της οποιασδήποτε μεγαλούπολης και ιδιαίτερα της Αθήνας, που θεωρείται από τις χειρότερες. Πιστεύει στο συναίσθημα με σίγμα κεφαλαίο, πιστεύει στο υποσυνείδητο, όπως σου είπα είναι εκτός από πηγή κακού και πηγή δημιουργίας. Πιστεύει στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Πιστεύει στην Αγάπη με άλφα κεφαλαίο, στην Ειρήνη με έψιλον κεφαλαίο, στην πίπα της Ειρήνης με έψιλον κεφαλαίο. Τί άλλο θέλεις να σου πω για να ξυπνήσεις επιτέλους; “

[Αναδημοσίευση από την «Φωλιά του Κούκου» (το πρώην blog μου :-P) , με αφορμή τα είκοσι χρόνια από το θάνατο του Πάυλου, στις 6 Δεκεμβρίου 1990]

Η συγκεκριμένη διασκευή επιλέχθηκε γιατί τα Διάφανα Κρίνα ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τον Παύλο (ούτε αυτά τα συμπάθησα με το πρώτο άκουσμα). Είναι κομμάτι από τη συλλογή «Στον Π».