Posts tagged “Παπακωνσταντίνου

Κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε…

…στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε.

Και για τους οπτικούς τύπους, ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια:

Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός
κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά

Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλο δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλιο μ’ένα γάτο παρά με κοιλαρά

Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να ‘χα μια σταλιά
γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά

Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει

Τώρα κλαίει κι οδύρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος

Κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα εκείνοι που να ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο

Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθει μα θα ‘ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε
στα όργανα μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε

Advertisements

Επισκέπτης από το παρελθόν

Αρκετοί από μας χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα «ταξίδια» μας μέσα στην πόλη. Ένα από τα αγαπημένα μου σπορ, όταν βρίσκομαι λοιπόν σε λεωφορείο, τραμ, τρόλεϊ ή μετρό είναι να παρατηρώ τους γύρω μου. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να επιδίδεται και στο κοινωνικό σχόλιο κι ας μην έχω παρέα. Είναι μια αυτόματη εσωτερική διαδικασία. Δεν είναι λίγες οι φορές που συμβαίνουν και απρόοπτα. Τόσος κόσμος χρησιμοποιεί τις συγκοινωνίες, όλο και κάποιο μέλος της όμορφης φυλής των τρελών θα συναντήσεις.

Όχι όμως στην περίπτωσή μας. Μπαίνω λοιπόν στο συρμό του Μετρό στο σταθμό Αττική, έναν από τους σταθμούς που αγαπώ να μισώ για προσωπικούς λόγους. Πάντα στο Μετρό μ’ αρέσει να κάθομαι όρθιος κάπου δίπλα σε μια πόρτα και να παρατηρώ. Εντοπίζω ένα νεαρό παιδί με ακουστικά στα αυτιά. Αμέσως το μάτι μου ακολουθεί τη διαδρομή του καλωδίου από τα ακουστικά μέχρι να εντοπίσω από πού προέρχεται η μουσική που ακούει. Μην είναι κινητό, μην είναι mp3 player; Κάποιο περίεργο gadget που θα με ιντριγκάρει λίγο παραπάνω; Και τι να δω. Ένα walkman. Όχι μια σύγχρονη συσκευή της γνωστής μάρκας. Ένα κασετόφωνο! Ένας επισκέπτης από το παρελθόν. Με τα σημάδια του χρόνου έντονα πάνω του… Δεν είχε πορτάκι. Έμεινα έκπληκτος. Νόμιζα πως κανένας τη σήμερον ημέρα δεν ακούει κασέτες…

Με αφορμή αυτή την αναπάντεχη συνάντηση γύρισα και εγώ νοερά στο παρελθόν… Στην πρώτη αυθεντική κασέτα που αγόρασα. Όχι σε αυτές που αντέγραφα τραγούδια από το ράδιο. Ήταν η «Σφεντόνα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μια κασέτα στο χρώμα του γάλατος με μπλε και κόκκινα γράμματα. Τα γράμματα πλέον έχουν ξεθωριάσει, σαν επιβάτες μιας μηχανής του χρόνου που μας άφησαν για άλλες εποχές. Έχουν περάσει και δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια από τότε.

Πήρα την κασέτα, την έβαλα να παίζει στο κασετόφωνο και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η σχέση μου με το Βασίλη. Αν θέλετε να νιώσετε λίγο σαν τον μικρό Πάνο μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια της κασέτας εδώ.

Τελευταίο τραγούδι στην πρώτη πλευρά της κασέτας είναι ο ύμνος των μοναχικών σαββατόβραδων, το «Βράδυ Σαββάτου».

Πρώτο και καλύτερο τραγούδι βέβαια η ομώνυμη «Σφεντόνα».

Σήμερα, οι σφεντόνες χρησιμοποιούν μεταλλικά σφαιρίδια και σημαδεύουν κεφάλια.

%-)

 


Οι καλύτερες(;) διασκευές όλων των εποχών…

Ήρθε ο καιρός να παρουσιάσουμε σε αυτό το ιστολόγιο και κανένα top10 ή κάποια λίστα τέλος πάντω ν. Θα παρουσιάσω για αρχή το top10 με τις καλύτερες διασκευές όλων των εποχών που προέκυψε μετά από  online ψηφοφορία που διοργάνωσε το μουσικό site NME.com. Στην ψηφοφορία συμμετείχαν περισσότερα από 15.000 άτομα.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:

1. Muse – ‘Feeling Good’
2. The Beatles – ‘Twist and Shout’
3. Johnny Cash – ‘Hurt’
4. Jimi Hendrix – ‘Hey Joe’
5. Nirvana – ‘Where Did You Sleep Last Night’
6. The Clash – ‘I Fought The Law’
7. Jeff Buckley – ‘Hallelujah’
8. Jimi Hendrix – ‘All Along The Watchtower’
9. Marvin Gaye – ‘I Heard It Through The Grapevine’
10. The White Stripes – ‘I Just Don’t Know What To Do With Myself’

Μπορείτε να βρείτε όλα τα τραγούδια εδώ.

Η διασκευή των Muse:

Το τραγούδι από τη Nina Simone:

Στην ίδια ψηφοφορία αναδείχθηκαν και οι δέκα χειρότερες διασκευές όλων των εποχών που έχουν ως εξής:

1. Britney Spears – ‘I Love Rock ‘N’ Roll’
2. Ronan Keating – ‘Fairytale of New York’
3. Celine Dion – ‘You Shook Me All Night Long’
4. Take That – ‘Smells Like Teen Spirit’
5. M People – ‘Itchycoo Park’
6. Robbie Williams – ‘Song 2’
7. Will Young – ‘Light My Fire’
8. Madonna – ‘American Pie
9. Limp Bizkit – ‘Faith’
10. Mark Ronson – ‘No One Knows’

Οι Muse λοιπόν ψηλότερα από τους Beatles, τους Nirvana, τους Clash, τον Jimmy Hendrix και τον Johnny Cash.

Από το συγκεκριμένο top10 αγαπημένο το “All Along the Watchtower” διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού του Bob Dylan. Το συγκεκριμένο έχει διασκευαστεί στα ελληνικά(«Ο Παλιάτσος κι ο Ληστής») από το Διονύση Σαββόπουλο. Υπάρχει και σε ντουέτο Σαββόπουλου-Βασίλη Παπακωνσταντίνου και σε μια ακόμα καλύτερη εκτέλεση των αδελφών Κατσιμίχα.

Θα επανέλθω και με δικές μου λίστες με τραγούδια, αλλά και με ταινίες.

%-)


10.000 μέρες χωρίς αυτοκίνητο

Μέρα χωρίς αυτοκίνητο η χτεσινή(22-09-2010), ευρωπαϊκή εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο το εφταήμερο από 16 έως 22 Σεπτεμβρίου 2010… Ανάμεσα στις έξι ελληνικές πόλεις που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις και η Λαμία. Ο Πάνος που βρίσκεται στη Λαμία το έμαθε από το διαδίκτυο. Αθόρυβες αυτές οι εκδηλώσεις χωρίς αυτοκίνητο. Ό,τι ακούσατε εσείς άκουσα κι εγώ κι αν κάποιος είδε ή άκουσε κάτι να μου το πει να ανακαλέσω. Κάτι πιτσιρίκια να παίζουν νεραντζοπόλεμο μπροστά στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας είδα , αλλά δε φαντάστηκα πως μπορεί να είναι μέρος κάποιων εκδηλώσεων.

Ο Πάνος, που θα κλείσει σε λίγες μέρες κάμποσα χρόνια χωρίς αυτοκίνητο, έχει το δικαίωμα να σας αφιερώσει ένα «γκαζιάρικο» τραγούδι:

%-)


Σάββατο βράδυ, χαρά θεού…

Σαββατόβραδο. Η τηλεόραση δεν έχει τίποτα. Αν κάτσεις μέσα, είναι μια καλή ευκαιρία να κλείσεις την πόρτα, να σβήσεις τα φώτα και… όχι, να μη ντυθείς γαμπρός. Αλλά, μπορείς να κάνεις ένα ζεστό μπανάκι, να ανάψεις τα κεράκια σου, να βάλεις την κατάλληλη για τη περίσταση μουσική, ποτό, τσιγάρο ( κι ας απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους, σπίτι σου είσαι) και να αράξεις. Το βράδυ του Σαββάτου είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνεις τον απολογισμό της βδομάδας που πέρασε. Είναι η κατάλληλη στιγμή να μελαγχολήσεις. Μια φορά τη βδομάδα σου το επιτρέπω.

Τα σαββατόβραδα στο σπίτι είναι τα πιο μοναχικά βράδια. Δεν είναι τυχαίο που έχουν γραφτεί τόσα τραγούδια για αυτά.  Αλλά μου αρέσουν. Δεν θέλω να τους βάλω φωτιά. Άλλωστε, αν ήθελα, στο χέρι μου ήταν να βγω.

Αλλά, γιατί να βγω; Και πού να πάω; Θα μπορούσα να βγω για ένα νυχτερινό περπάτημα. Να κάνω μια βόλτα χέρι –χέρι, όχι με τον Καρατζαφέρη, αλλά με τις σκέψεις μου. Έτσι κι αλλιώς δε θα με διακόψει κανείς και τίποτα. Γιατί τα σαββατόβραδα είναι…

…άδεια η πόλη, πού πήγαν όλοι;
Κι όλοι είσαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις.
Άδεια η πόλη, τι γίναν όλοι;
Αν με θυμάσαι, στην υγειά μου κάτι πιες…