Posts tagged “Ελληνικό

Deep Purple@Ελληνικό (20-05-2011) Setlist

Η setlist λοιπόν (στα ελληνικά η λίστα με τα κομμάτια που παίχτηκαν) της συναυλίας των Deep Purple στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του Ελληνικού:

  1. Highway Star                                        
  2. Hard Lovin’ Man
  3. Maybe I’m a Leo
  4. Strange Kind of Woman
  5. Rapture of the Deep
  6. Silver Tongue
  7. Contact Lost
  8. Guitar Solo
  9. When a Blind Man Cries
  10. The Well Dressed Guitar
  11. Almost Human
  12. Lazy
  13. No One Came
  14. Keyboard Solo
  15. Perfect Strangers
  16. Space Truckin’
  17. Guitar Solo
  18. Smoke on the Water
    Encore:
  19. Hush
    (Billy Joe Royal cover)
  20. Black Night
    (Πηγή: setlist.fm)

    Μπορείτε να βρείτε τα κομμάτια σε εκτελέσεις επιλεγμένες από τον Πάνο εδώ (είναι μια λίστα αναπαραγωγής ή κοινώς playlist στο κανάλι του Λαβύρινθου στο youtube).

    Για να κάνουμε και τη σύνδεση με τις επερχόμενες συναυλίες:
    Ιεροσυλία;
Advertisements

Deep Purple-Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο Ελληνικό(20-05-2011)

Οι Deep Purple βρέθηκαν ξανά στη χώρα μας για μία σειρά συναυλιών χωρίς να έχουν κάποιο νέο album να προωθήσουν. Άλλωστε, είναι ένα group που περιοδεύει ασταμάτητα ενώ η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά ήταν πριν από 6 χρόνια με το “Rapture of the Deep”. Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από τους 4.000 ανθρώπους που βρέθηκαν στο Ελληνικό την Παρασκευή το βράδυ δεν έκοβαν τις φλέβες τους να ακούσουν νέα τραγούδια από τους Purple αλλά τα γνωστά και διαχρονικά hits. Πήραν αυτό που ήθελαν…; Θα το δούμε παρακάτω…

Το live άνοιξε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος παρουσίασε για 80 λεπτά ένα διαφορετικό show σε σχέση με την περσινή του εμφάνιση στο Καραϊσκάκη με τους Scorpions. Πλαισιωμένος από σχετικά νέους μουσικούς (αλλά και τον βετεράνο Βαγγέλη Πατεράκη στο πλευρό του), ο Βασίλης «ζέστανε» ικανοποιητικά τον κόσμο με κομμάτια από την πλούσια δισκογραφία του. Μάλιστα, ορισμένα κλασικά κομμάτια ακούστηκαν σε μία διαφορετική ενορχήστρωση (π.χ. «Άσε με να κάνω λάθος») ενώ η φωνή του ήταν όπως πάντα εξαιρετική! Στα θετικά: η drummer/τραγουδίστρια Τάνια Κικίδη που ήταν εκπληκτική πίσω από τα τύμπανα τραγουδώντας κιόλας τα “Thunderstruck”, “Nightmare” και το μισό “Sebastian” (στην αγγλική version του Chris DeBurgh…ο Βασίλης ανέβηκε στο δεύτερο μισό του τραγουδιού για να τραγουδήσει την ελληνική εκδοχή). Επίσης, όλοι οι μουσικοί ήταν άριστοι και νομίζω ότι έχουν δώσει έναν αέρα ανανέωσης στα live του Παπακωνσταντίνου. Στα αρνητικά, οι πολλές μπαλάντες (έστω και αν αυτές είναι υπερκλασικές και πολυαγαπημένες) που δεν κλιμάκωσαν το show και καθήλωσαν για πολύ ώρα τον κόσμο που, πρέπει να πούμε, ότι ήταν εκδηλωτικός. Τα “Πριν Το Τέλος” και “Δεν Υπάρχω” ήταν συγκλονιστικά έτσι όπως ακούστηκαν! Γενικά, πάντως, ήταν ένα υποτονικό show που μετέδωσε όμως πολύ συναίσθημα.

Στις 10:30 ακριβώς κλείνουν τα φώτα και ύστερα από μία μικρή εισαγωγή ο Ian Paice δίνει το έναυσμα για την έναρξη μίας ακόμη συναυλίας των Purple παίζοντας το χαρακτηριστικό drum intro από το “Highway Star”. Άψογη αρχή αλλά και έκπληξη στους περισσότερους αφού στα δεξιά της σκηνής δεν βρισκόταν ο Roger Glover αλλά ο Nick Fyffe μιας και ο Roger έπρεπε να βρίσκεται δίπλα στη γυναίκα του που έφερε στον κόσμο το παιδί του. Ο Steve Morse φορώντας γυαλιά ηλίου σε όλη τη διάρκεια του show και ο Don Airey με τα επιβλητικά του keyboards φαίνονταν σε φόρμα ενώ ο μπροστάρης Ian Gillan εμφανίστηκε ελαφρώς βελτιωμένος σε σχέση με την τελευταία εμφάνισή του αλλά και πάλι ήταν εμφανή τα σημάδια αδυναμίας να αποδώσει ορισμένα κομμάτια (που, βέβαια, είναι εξαιρετικά απαιτητικά…). Η συνέχεια με τα “Hard Lovin’ Man” και “Maybe I’m A Leo” «έριξαν» λίγο τον μη-φανατικό κόσμο (αν και πρόκειται για απέθαντους ύμνους από δύο rock ογκόλιθους…“In Rock” και “Machine Head” αντίστοιχα). Το “Strange Kind of Woman” αποκατάστησε την τάξη προσωρινά αφού η συνέχεια με τα “Rapture of the Deep” (ωραία εκτέλεση, παρεμπιπτόντως), “Silver Tongue” και το μακροσκελές solo του Morse (που περιλάμβανε και μέρος από το “Contact Lost”) δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή επιλογή. Όσο περνούσε η ώρα, γινόταν ολοένα και περισσότερο εμφανές ότι ο περισσότερος κόσμος δεν γνώριζε τα…λιγότερο γνωστά κομμάτια των Purple και έτσι η ανταπόκριση δεν ήταν πάντα και η πιο ζεστή. Για παράδειγμα, δε νομίζω να είδα ένα χέρι υψωμένο στην εκτέλεση του “Almost Human” (μέσα από το μετριότατο “Abandon”). To encore με τα “Hush” και “Black Night” άφησαν μία τελευταία γλυκιά ανάμνηση στον κόσμο που έφευγε –κατά το μάλλον ή ήττον- σχετικά ικανοποιημένος από το live. Πάντως, πρέπει να πούμε ότι έχουμε δει και πολύ καλύτερες συναυλίες των Deep Purple…ωστόσο, ακόμη και ένα μέτριο live των Deep Purple είναι υψηλού επιπέδου.

Σάκης Νίκας

(Πηγή: Rockpages.gr)