Posts tagged “Βασίλης

Deep Purple-Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο Ελληνικό(20-05-2011)

Οι Deep Purple βρέθηκαν ξανά στη χώρα μας για μία σειρά συναυλιών χωρίς να έχουν κάποιο νέο album να προωθήσουν. Άλλωστε, είναι ένα group που περιοδεύει ασταμάτητα ενώ η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά ήταν πριν από 6 χρόνια με το “Rapture of the Deep”. Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από τους 4.000 ανθρώπους που βρέθηκαν στο Ελληνικό την Παρασκευή το βράδυ δεν έκοβαν τις φλέβες τους να ακούσουν νέα τραγούδια από τους Purple αλλά τα γνωστά και διαχρονικά hits. Πήραν αυτό που ήθελαν…; Θα το δούμε παρακάτω…

Το live άνοιξε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος παρουσίασε για 80 λεπτά ένα διαφορετικό show σε σχέση με την περσινή του εμφάνιση στο Καραϊσκάκη με τους Scorpions. Πλαισιωμένος από σχετικά νέους μουσικούς (αλλά και τον βετεράνο Βαγγέλη Πατεράκη στο πλευρό του), ο Βασίλης «ζέστανε» ικανοποιητικά τον κόσμο με κομμάτια από την πλούσια δισκογραφία του. Μάλιστα, ορισμένα κλασικά κομμάτια ακούστηκαν σε μία διαφορετική ενορχήστρωση (π.χ. «Άσε με να κάνω λάθος») ενώ η φωνή του ήταν όπως πάντα εξαιρετική! Στα θετικά: η drummer/τραγουδίστρια Τάνια Κικίδη που ήταν εκπληκτική πίσω από τα τύμπανα τραγουδώντας κιόλας τα “Thunderstruck”, “Nightmare” και το μισό “Sebastian” (στην αγγλική version του Chris DeBurgh…ο Βασίλης ανέβηκε στο δεύτερο μισό του τραγουδιού για να τραγουδήσει την ελληνική εκδοχή). Επίσης, όλοι οι μουσικοί ήταν άριστοι και νομίζω ότι έχουν δώσει έναν αέρα ανανέωσης στα live του Παπακωνσταντίνου. Στα αρνητικά, οι πολλές μπαλάντες (έστω και αν αυτές είναι υπερκλασικές και πολυαγαπημένες) που δεν κλιμάκωσαν το show και καθήλωσαν για πολύ ώρα τον κόσμο που, πρέπει να πούμε, ότι ήταν εκδηλωτικός. Τα “Πριν Το Τέλος” και “Δεν Υπάρχω” ήταν συγκλονιστικά έτσι όπως ακούστηκαν! Γενικά, πάντως, ήταν ένα υποτονικό show που μετέδωσε όμως πολύ συναίσθημα.

Στις 10:30 ακριβώς κλείνουν τα φώτα και ύστερα από μία μικρή εισαγωγή ο Ian Paice δίνει το έναυσμα για την έναρξη μίας ακόμη συναυλίας των Purple παίζοντας το χαρακτηριστικό drum intro από το “Highway Star”. Άψογη αρχή αλλά και έκπληξη στους περισσότερους αφού στα δεξιά της σκηνής δεν βρισκόταν ο Roger Glover αλλά ο Nick Fyffe μιας και ο Roger έπρεπε να βρίσκεται δίπλα στη γυναίκα του που έφερε στον κόσμο το παιδί του. Ο Steve Morse φορώντας γυαλιά ηλίου σε όλη τη διάρκεια του show και ο Don Airey με τα επιβλητικά του keyboards φαίνονταν σε φόρμα ενώ ο μπροστάρης Ian Gillan εμφανίστηκε ελαφρώς βελτιωμένος σε σχέση με την τελευταία εμφάνισή του αλλά και πάλι ήταν εμφανή τα σημάδια αδυναμίας να αποδώσει ορισμένα κομμάτια (που, βέβαια, είναι εξαιρετικά απαιτητικά…). Η συνέχεια με τα “Hard Lovin’ Man” και “Maybe I’m A Leo” «έριξαν» λίγο τον μη-φανατικό κόσμο (αν και πρόκειται για απέθαντους ύμνους από δύο rock ογκόλιθους…“In Rock” και “Machine Head” αντίστοιχα). Το “Strange Kind of Woman” αποκατάστησε την τάξη προσωρινά αφού η συνέχεια με τα “Rapture of the Deep” (ωραία εκτέλεση, παρεμπιπτόντως), “Silver Tongue” και το μακροσκελές solo του Morse (που περιλάμβανε και μέρος από το “Contact Lost”) δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή επιλογή. Όσο περνούσε η ώρα, γινόταν ολοένα και περισσότερο εμφανές ότι ο περισσότερος κόσμος δεν γνώριζε τα…λιγότερο γνωστά κομμάτια των Purple και έτσι η ανταπόκριση δεν ήταν πάντα και η πιο ζεστή. Για παράδειγμα, δε νομίζω να είδα ένα χέρι υψωμένο στην εκτέλεση του “Almost Human” (μέσα από το μετριότατο “Abandon”). To encore με τα “Hush” και “Black Night” άφησαν μία τελευταία γλυκιά ανάμνηση στον κόσμο που έφευγε –κατά το μάλλον ή ήττον- σχετικά ικανοποιημένος από το live. Πάντως, πρέπει να πούμε ότι έχουμε δει και πολύ καλύτερες συναυλίες των Deep Purple…ωστόσο, ακόμη και ένα μέτριο live των Deep Purple είναι υψηλού επιπέδου.

Σάκης Νίκας

(Πηγή: Rockpages.gr)


Κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε…

…στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε.

Και για τους οπτικούς τύπους, ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια:

Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός
κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά

Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλο δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλιο μ’ένα γάτο παρά με κοιλαρά

Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να ‘χα μια σταλιά
γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά

Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει

Τώρα κλαίει κι οδύρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος

Κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα εκείνοι που να ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο

Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθει μα θα ‘ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε
στα όργανα μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε


Σάββατο βράδυ, χαρά θεού…

Σαββατόβραδο. Η τηλεόραση δεν έχει τίποτα. Αν κάτσεις μέσα, είναι μια καλή ευκαιρία να κλείσεις την πόρτα, να σβήσεις τα φώτα και… όχι, να μη ντυθείς γαμπρός. Αλλά, μπορείς να κάνεις ένα ζεστό μπανάκι, να ανάψεις τα κεράκια σου, να βάλεις την κατάλληλη για τη περίσταση μουσική, ποτό, τσιγάρο ( κι ας απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους, σπίτι σου είσαι) και να αράξεις. Το βράδυ του Σαββάτου είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνεις τον απολογισμό της βδομάδας που πέρασε. Είναι η κατάλληλη στιγμή να μελαγχολήσεις. Μια φορά τη βδομάδα σου το επιτρέπω.

Τα σαββατόβραδα στο σπίτι είναι τα πιο μοναχικά βράδια. Δεν είναι τυχαίο που έχουν γραφτεί τόσα τραγούδια για αυτά.  Αλλά μου αρέσουν. Δεν θέλω να τους βάλω φωτιά. Άλλωστε, αν ήθελα, στο χέρι μου ήταν να βγω.

Αλλά, γιατί να βγω; Και πού να πάω; Θα μπορούσα να βγω για ένα νυχτερινό περπάτημα. Να κάνω μια βόλτα χέρι –χέρι, όχι με τον Καρατζαφέρη, αλλά με τις σκέψεις μου. Έτσι κι αλλιώς δε θα με διακόψει κανείς και τίποτα. Γιατί τα σαββατόβραδα είναι…

…άδεια η πόλη, πού πήγαν όλοι;
Κι όλοι είσαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις.
Άδεια η πόλη, τι γίναν όλοι;
Αν με θυμάσαι, στην υγειά μου κάτι πιες…