Κάτω Από Το Χαλάκι(Αναρτήσεις έως 16-05-2011)

Ανακαίνιση…

Επειδή βαριέμαι εύκολα…

Επειδή δε θέλω να φτιάξω και τρίτο ιστολόγιο…

Λέω να κάνω μια μικρή ανακαίνιση…

Επειδή, επιπλέον, δεν έχω σκοπό να κάνω ριζικές αλλαγές γιατί η μορφή του ιστολογίου μ’ αρέσει και δε βρήκα κάτι καλύτερο…

Μάλλον το μόνο που θα κάνω είναι να σκουπίσω τις παλιές αναρτήσεις κάτω από το χαλάκι, να καθαρίσω ότι βλέπει η πεθερά( μακριά από μας) δηλαδή…

Θα προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά και θα επανέλθω αύριο με την πρώτη ανάρτηση του θεωρητικά ανακαινισμένου «Λαβύρινθου».

Έτσι για αλλαγή…


Το καλύτερο ανέκδοτο όλων των εποχών (λέμε τώρα)…

Μόνο και μόνο επειδή το λέει ο Λέμι:

και η μετάφραση που -πάντα- χάνει:

Όντως δε φτάνει ούτε μια τρίχα από τα… φρύδια του Λέμι.


Βοήθεια!

Από τον πρώτο δίσκο των Deep Purple, το Shades of Deep Purple του 1968, το Help των Lennon και McCartney:

Άντε, λιγότερο από μια βδομάδα έμεινε για να τους δούμε (όσους δούμε) από κοντά.


Rock & Roll

Τρεις μήνες μετά την τελευταία εγγραφή στο «Λαβύρινθο» ,ας πάρουμε τα πράγματα σχεδόν από την αρχή.

Το 1951, ο dj  Άλαν Φριντ ξεκίνησε να παίζει σε ραδιοφωνικό σταθμό του Κλίβελαντ όπου δούλευε τραγούδια rhythm and blues. Έτσι ήρθαν και λευκοί ακροατές σε επαφή με τη μουσική αυτή.

Ο Φριντ ήταν μάλιστα ο πρώτος που χρησιμοποίησε  τη φράση «Rock & roll» για να περιγράψει τη μουσική αυτή.

Ποιό ήταν όμως το πρώτο Rock & roll τραγούδι;

Ένα τραγούδι που πολλοί θεωρούν ότι είναι το πρώτο τραγούδι του είδους είναι το «Rocket 88». Ηχογραφήθηκε το 1951 από τον Τζάκι Μπρένστον, που ήταν σαξοφωνίστας στην μπάντα του Αϊκ Τέρνερ η οποία τον συνόδευε στην ηχογράφηση.

Ηχογραφήθηκε στις 3 ή στις 5 Μαρτίου του 1951 και εξυμνεί τις αρετές του μοντέλου Rocket 88 της Oldsmobile που κυκλοφόρησε τότε στην αγορά.


He was crazy like a fool

Πέθανε σε ηλικία 61 ετών σε ξενοδοχείο στην Αγία Πετρούπολη ο τραγουδιστής των Boney M, Bobby Farrell.

Ας δούμε λοιπόν μερικές διασκευές του Daddy Cool (αν και θα ταίριαζε ίσως περισσότερο το Rasputin).

Από τους Placebo σαν bonus track στο δίσκο Sleeping with Ghosts:

Μια πιο «heavy» εκδοχή από τους  Traceelords:

Και μια που ξεκίνησε από τους οπαδούς της Liverpool και κληροδοτήθηκε στους οπαδούς της Galatasaray:

Λίγες ώρες αργότερα, νεκρή με κομμένο το λαιμό από σπασμένο μπουκάλι σε κάδο σκουπιδιών βρέθηκε το πρωί της πρωτοχρονιάς 30χρονη σε κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης. Το γεγονός «θάφτηκε» λίγο για να μην διαταραχτεί το εορταστικό κλίμα των ημερών και ο ύπνος του κοινού 15-44. Βλέπετε ήταν αλλοδαπή…

Και δεν ξέρουμε και που θα τοποθετηθεί ο ανδριάντας του εθνάρχη…


Δέκα Μικροί Νέγροι



Οι δέκα μικροί νέγροι είναι ένα βιβλίο της Agatha Christie ( Ο πρωτότυπος τίτλος ήταν Ten Little Niggers που έγινε τελικά And then there were none για ευνόητους λόγους).

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Ένας πλούσιος οικοδεσπότης προσκαλεί δέκα ανθρώπους διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης στο σπίτι του, το οποίο βρίσκεται απομονωμένο σε ένα νησάκι. Ο καθένας από αυτούς κρύβει μια σκοτεινή πλευρά στο παρελθόν του καθώς έχει συμβάλει με τον τρόπο του στο θάνατο ενός αθώου ανθρώπου. Ο μυστηριώδης οικοδεσπότης την ανακαλύπτει και ακολουθώντας με εμμονή τα λόγια του παιδικού τραγουδιού «δέκα μικροί νέγροι», αρχίζει να τους εξουδετερώνει έναν-έναν. Ο δολοφόνος βρίσκεται ανάμεσα στους οκτώ άγνωστους μεταξύ τους καλεσμένους και τους δύο υπηρέτες. Ποιος είναι όμως;

Η απόδοση του παιδικού τραγουδιού(από την Τζένη Μιστράκη στο βιβλίο των εκδόσεων Λυχνάρι) έχει ως εξής:

Δέκα μικρά αραπάκια, να φάνε βγήκανε παρέα.

Λαίμαργο το ‘να πνίγηκε κι έμειναν μόνο εννέα.

Εννέα μικρά αραπάκια, το σούρουπο έπαιζαν κρυφτό.

Το ‘να παρακοιμήθηκε και μείνανε οκτώ.

Οκτώ μικρά αραπάκια στον Ντέβον πήγανε κλεφτά.

Το ‘να αποφάσισε να μείνει κι έμειναν μόνο εφτά.

Εφτά μικρά αραπάκια σε μια κυψέλη παίζαν, δέτε.

Το ‘να τσίμπησε μια σφήκα κι έμειναν μόνο πέντε.

Πέντε μικρά αραπάκια μπερδέματα είχαν με το νόμο.

Το ΄να κάθισε στην έδρα και τέσσερα απόμειναν μόνο.

Τέσσερα μικρά αραπάκια τη θάλασσα αγαπούσαν κρύα.

Κόκκινη ρέγκα έχαψε το ένα κι έμειναν μόνο τρία.

Τρία μικρά αραπάκια πήγαν στο δάσος απ’ το σχολείο.

Μια αρκούδα άρπαξε το ‘να κι έμειναν μόνο δύο.

Δύο μικρά αραπάκια λιάζονταν στην άμμο ξαπλωμένα.

Το ‘να ψήθηκε στον ήλιο και έμεινε μόνο ένα.

Ένα μικρό αραπάκι μονάχο του έμεινε το γέρμα.

Κρεμάστηκε και τούτο και πια δεν έμεινε κανένα!

Το βιβλίο έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο αρκετές φορές, με πιο πρόσφατη την ταινία Ten Little Indians (1989) του Alan Birkinshaw. Επίσης η ταινία Devil (2010) είναι ένα «κλείσιμο του ματιού» του M. Night Shyamalan στην Agatha Christie.

Επιπλέον, έχει κυκλοφορήσει και ένα video game που φέρει τον τίτλο Agatha Christie: And There Were None. Ένα αρκετά καλό adventure (και όχι πολύ δύσκολο κατά τη γνώμη του Πάνου)το οποίο διαθέτει και εναλλακτικά σενάρια για το τέλος, ανάλογα με την πορεία που έχει ακολουθήσει ο παίκτης κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Σε γενικές γραμμές είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία της Christie-αν όχι το καλύτερο- και ας μην «παίζει» ο αγαπημένος μου Ηρακλής Πουαρό. Μάλιστα η Christie κατανάλωσε μεγάλες ποσότητες φαιάς ουσίας για να συλλάβει και να κατορθώσει να «πλέξει» την αριστοτεχνικά δομημένη αυτή ιστορία.

Η εγγραφή αυτή γράφτηκε με αφορμή κι έμπνευση ορισμένα παιδιά γύρω μας (και δίπλα μας)που χάνουν τη δουλειά τους ένα-ένα . Βέβαια, δεν είναι μόνο δέκα αλλά περισσότερα, ούτε έχουν κάνει κάποιο έγκλημα στο παρελθόν.

Η διαφορά είναι πως σε αυτή τη περίπτωση ξέρουμε το δολοφόνο από την αρχή…

Αφιερωμένο:

 

 

 

 

 

 


The show must go on…

…μαϊμού.

Κράτα το σώου μαϊμού…

Πες μας γι’ αυτούς που δεν αντέχουν να ζουν
πλάι σε σκιές που ενώ αιμορραγούν
μάσκες φορούν και επιμένουν ν’ αγοράζουν
επιμένουν να πουλάν, επιμένουν να μισούν και ν’ αγαπάν…


Άντε…και καλή χρονιά, μάγκες!

Empty spaces – what are we living for?
Abandoned places – I guess we know the score..
On and on!
Does anybody know what we are looking for?

Another hero – another mindless crime.
Behind the curtain, in the pantomime.
Hold the line!
Does anybody want to take it anymore?
The Show must go on!
The Show must go on!Yeah!
Inside my heart is breaking,
My make-up may be flaking,
But my smile, still, stays on!

Whatever happens, I’ll leave it all to chance.
Another heartache – another failed romance.
On and on…
Does anybody know what we are living for?
I guess i’m learning
I must be warmer now..
I’ll soon be turning, round the corner now.
Outside the dawn is breaking,
But inside in the dark I’m aching to be free!

The Show must go on!
The Show must go on! Yeah,yeah!
Ooh! Inside my heart is breaking!
My make-up may be flaking…
But my smile, still, stays on!
Yeah! oh oh oh

My soul is painted like the wings of butterflies,
Fairy tales of yesterday, will grow but never die,
I can fly, my friends!

The Show must go on! Yeah!
The Show must go on!
I’ll face it with a grin!
I’m never giving in!
On with the show!

I’ll top the bill!
I’ll overkill!
I have to find the will to carry on!
On with the,
On with the show!

The Show must go on.

Καλή χρονιά…

%-)



Με το καλό να μας μπει!

 

 

 

 

 

 

 

(Γελοιογραφία του Πάνου Ζαχαρή που δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι.)

Ο Λαβύρινθος σας εύχεται το 2011 να σας μπει με το καλό και προτείνει:


Προσοχή στο γορίλα!

Γιατί μπορεί να πηδήξει το μαντράκι…


Μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθει…

…μα θά ‘ρθουν άλλα ζώα. Για αυτό να προσέχετε.

Ειδικά τους γορίλες:

Είναι μια διασκευή του τραγουδιού Le Gorille του Μρασένς.

Μάλιστα, μπορείτε να βρείτε μια ανάρτηση για το συγκεκριμένο τραγούδι και τις αποδόσεις του σε  διάφορες γλώσσες εδώ(ή μήπως έπρεπε να πω εκεί;). Είναι από το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου «για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία…και όλα τα άλλα».

Και αν αναρωτιέστε αν τελικά ο γορίλας είναι γορίλας ή…γορίλλας, ρίξτε μια ματιά εδώ.


Κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε…

…στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε.

Και για τους οπτικούς τύπους, ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια:

Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός
κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά

Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλο δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλιο μ’ένα γάτο παρά με κοιλαρά

Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να ‘χα μια σταλιά
γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά

Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει

Τώρα κλαίει κι οδύρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος

Κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα εκείνοι που να ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο

Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθει μα θα ‘ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε
στα όργανα μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε


Μας τα ‘πε άλλος (αλλά ποιος τον άκουγε)…

Καλήν ημέραν άρχοντες κι ανοίχτε τα στραβά σας

Η ιστορία που θα πω να μπει μες στα μυαλά σας

 

Όταν την «έπινε» ο θεός την «πίναν» κι αγγέλοι
Την «πίνανε» κι οι άνθρωποι και όλα γάλα μέλι

Ήταν παράδεισος η γης κι ολόγλυκα τραγούδια
Ψέλναν ανθρώποι και πουλιά· μαζί και τ’ αγγελούδια

Μα ένα διαβολόφιδο -αμάν κακό στην φύση!…
Τους πρωτοπλάστους γέλασε κι έκλεψε το χασίσι

Τότε ξενέρωσε ο Θεός και χαρμανιάσαν όλοι
Οι ανθρώποι γίνανε κακοί κι οι άγγελοι διαόλοι

Έγινε κόλαση η γης, παντού φωτιές να καίνε
Και τώρα τα τραγούδια μας μόνο για πόνο λένε

 

Καλήν σας μέρα άρχοντες και βάλτε στο μυαλό σας
Αυτά που σας τραγούδησα θε να βγουν σε καλό σας…

Κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε…»Καλά Χριστούγεννα!»




Μηδενική αν(τ)οχή…

Συνεχίζουμε στο καθόλα (και ταυτόχρονα καθόλου) εορταστικό κλίμα των ημερών:

Το τραγούδι έχει επιρροές από το χριστουγεννιάτικο Oh Come All Ye Faithful(Adeste Fideles).



Χωρίς σχόλιο…

-Αφεντικό, εντελώς τυχαία έμαθα ότι μου βάζεις λιγότερα ένσημα από όσα δουλεύω. Γιατί;

-Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Σας κλέβω λίγο, γιατί δε βγαίνω…

(Αναδημοσίευση από την ελληνική πραγματικότητα)

Και ένα τραγουδάκι από το «αφεντικό», στο πνεύμα των ημερών:

%-)


Δεν πρέπει ποτέ ν’ ακούς τα λουλούδια…

Πολύ γρήγορα γνωρίστηκα καλύτερα μ’ αυτό το λουλούδι. Από πάντοτε υπήρχαν πάνω στον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα λουλούδια σεμνά, στολισμένα με μια μόνο σειρά από πέταλα, που δεν έπιαναν χώρο και δεν ενοχλούσαν κανέναν. Φανερώνονταν κάποιο πρωί μέσα στο χορτάρι κι ύστερα έσβηναν το βράδυ. Όμως εκείνο το λουλούδι είχε φυτρώσει κάποια μέρα από ένα σπόρο φερμένο από τ’ άγνωστο, κι ο μικρός πρίγκιπας είχε παρακολουθήσει από κοντά αυτό το κλαράκι που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Μπορεί να ήταν ένα καινούριο είδος μπαομπάμπ. Όμως το δεντράκι σύντομα σταμάτησε να μεγαλώνει κι άρχισε να ετοιμάζει λουλούδι. Ο μικρός πρίγκιπας, που έβλεπε να γεννιέται ένα τεράστιο μπουμπούκι, καταλάβαινε πως θα έκανε την εμφάνισή της κάποια παρουσία μαγική, όμως το λουλούδι ετοίμαζε την ομορφιά του, κρυμμένο στην πράσινη κάμαρά του και δεν έλεγε να τελειώσει. Διάλεγε προσεχτικά τα χρώματα του. Ντυνόταν αργά, συγυρίζοντας το ένα μετά το άλλο τα πέταλά του. Δεν ήθελε να βγει τσαλακωμένο όπως οι παπαρούνες. Ήθελε να εμφανιστεί και να ακτινοβολεί η ομορφιά του. Τι να γίνει! Ήταν πολύ φιλάρεσκο. Η γεμάτη μυστήριο προετοιμασία του λοιπόν είχε κρατήσει μέρες και μέρες. Και να λοιπόν που φανερώθηκε κάποιο πρωί την ώρα ακριβώς που έβγαινε ο ήλιος.

Κι ενώ είχε εργαστεί με τόση σχολαστικότητα, είπε μ’ ένα χασμουρητό:

-Αχ, μόλις ξύπνησα… Σας ζητώ συγγνώμη… Δεν έχω προλάβει καν να χτενιστώ.

Ο μικρός πρίγκιπας δεν μπόρεσε να κρύψει το θαυμασμό του.

-Αχ, τι όμορφο που είσαστε!

-Είδατε, απάντησε γλυκά το λουλούδι. Και γεννήθηκα μαζί με τον ήλιο…

Ο μικρός πρίγκιπας κατάλαβε πως δεν ήταν και πολύ σεμνό, ήταν όμως τόσο γοητευτικό.

-Μου φαίνεται πως είναι η ώρα να πάρω το πρωινό μου, πρόσθεσε σε λίγο το λουλούδι, θα είχατε την καλοσύνη να με φροντίσετε…

Κι ο μικρός πρίγκιπας, σαστισμένος, έφερε ένα ποτιστήρι με δροσερό νερό και του το πρόσφερε.

Πολύ σύντομα λοιπόν το λουλούδι άρχισε να τον βασανίζει με την κάπως ασφυκτική ματαιοδοξία του. Μια μέρα, για παράδειγμα, μιλώντας για τα τέσσερα αγκάθια του, είχε πει στο μικρό πρίγκιπα:

-Δεν πάει να έρθουν οι τίγρεις με τα νύχια τους!

-Δεν υπάρχουν τίγρεις στον πλανήτη μου, διαφώνησε ο μικρός πρίγκιπας, κι έπειτα οι τίγρεις δεν τρώνε χορτάρι.

-Δεν είμαι χορτάρι, απάντησε ήσυχα το λουλούδι.

-Σας ζητάω συγγνώμη…

-Δε με φοβίζουν καθόλου οι τίγρεις, όμως απεχθάνομαι τα ρεύματα… Μήπως σας βρίσκεται ένα παραβάν;

«Απεχθάνεται τα ρεύματα… Μεγάλη ατυχία για ένα φυτό», σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας.

«Αυτό το λουλούδι είναι πολύ ιδιόρρυθμο…»

-Το βράδυ θα με βάλετε κάτω από μια γυάλα. Εδώ στον τόπο σας κάνει κρύο. Η θέρμανση δε λειτουργεί καλά. Εκεί απ’ όπου έρχομαι…

Όμως δεν απόσωσε τη φράση του. Όταν είχε έρθει ήταν σπόρος. Δεν ήταν δυνατόν να έχει γνωρίσει άλλους κόσμους. Ταπεινωμένο που το έπιασαν έτοιμο να πει ένα τόσο αφελές ψέμα, έβηξε δυο τρεις φορές για να κάνει το μικρό πρίγκιπα να αισθανθεί άσχημα:

-Με εκείνο το παραβάν τι θα έγινε;

-Πήγαινα να το φέρω αλλά μου μιλούσατε.

Εκείνο τότε έβηξε ακόμα περισσότερο, για να τον κάνει παρ’ όλα αυτά να νιώσει τύψεις.

Έτσι, ο μικρός πρίγκιπας, παρ’ όλη την καλή θέληση της αγάπης του, άρχισε ν’ αμφιβάλλει για το λουλούδι. Είχε πάρει στα σοβαρά κάποιες ασήμαντες κουβέντες κι ένιωσε πολύ δυστυχισμένος.

«Δεν έπρεπε να τ’ ακούσω», μου εξομολογήθηκε μια μέρα «δεν πρέπει ποτέ ν’ ακούς τα λουλούδια». Πρέπει να τα κοιτάζεις και να τα μυρίζεις. Το δικό μου έκανε τον πλανήτη όλο να μοσχοβολάει, όμως δεν μπορούσα να το ευχαριστηθώ. Η ιστορία με τα νύχια, που με είχε τόσο νευριάσει, κανονικά θα έπρεπε να με είχε συγκινήσει…». Μου εξομολογήθηκε ακόμα:

«Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω. Έπρεπε να το κρίνω από τις πράξεις κι όχι απ’ τα λόγια. Με γέμιζε ευωδία και φως. Δεν έπρεπε να σηκωθώ να φύγω. Έπρεπε να μαντέψω την τρυφερότητα πίσω απ’ τις μικροπονηριές του. Τα λουλούδια είναι τόσο αντιφατικά. Ήμουνα όμως πολύ μικρός και δεν ήξερα ν’ αγαπάω».

(Από τον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Μελίνας Καρακώστα)

%-)


2π (ή το αγαπημένο σας τραγούδι του Παύλου…)

Χτες που κλείσανε είκοσι χρόνια από το θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, αποφάσισα να κάνω μια μικρή δημοσκόπηση. Ρώτησα φίλους και γνωστούς ποιο είναι το αγαπημένο τους τραγούδι του Παύλου.

Μετά την καταμέτρηση των ψήφων, με διαφορά πρώτο και με καθαρό ποσοστό 20%(δεν υπήρχε αποχή, ούτε άκυρα, αν και βρέθηκε κάποιος που απάντησε: «Κανένα».) αναδείχτηκε το: «Στην Κ.»

Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα ‘ναι αργά μεσάνυχτα και θα ‘χεις κουραστεί

Όταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

Στις επόμενες θέσεις ακολούθησαν το αναμενόμενο και γλυκανάλατο «Να μ’ αγαπάς», το «Day after day», το «Κρίμα το παιδί» και το «Τω αγνώστω Θεώ».

Εγώ δε συμμετείχα στη δημοσκόπηση αυτή και έτσι ίσως είναι λογικό το δικό μου αγαπημένο τραγούδι να μην πάρει καμία ψήφο. Είναι ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική του Παύλου, το οποίο ωστόσο ο ίδιος δεν πρόλαβε να τραγουδήσει ποτέ: «Ο Χαφιές».

Και για τις πιο ρομαντικές ψυχές:

Κι ας μην ήταν Δευτέρα 3 του Απρίλη, αλλά κάποια Παρασκευή του Μάρτη…

%-)

 


Στον Π…

Δεν ξέρω αν πιστέυετε στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Αν δεν πιστεύετε…κοιτάξτε το. Αλλά δε θέλω να μιλήσω για αυτό. Θέλω να μιλήσω για την αντίθετη περίπτωση. Την περίπτωση που η πρώτη εντύπωση που έχεις για κάποιον άνθρωπο, είναι εντελώς λάθος. Είναι αλήθεια ότι μου έχει συμβεί πολλές φορές. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με ταινίες, ή και με βιβλία (αν και πιο σπάνια γιατί τα βιβλία συνήθως μια φορά τα διαβάζεις). Είναι οι περιπτώσεις που η πρώτη ανάγνωση δεν φτάνει για να εκτιμήσεις σωστά πρόσωπα και καταστάσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τον Παύλο. Όταν τον πρωτοάκουσα, δε μου άρεσε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι άρεσε σε όλους τους άλλους. Πείτε το κόλλημα, πείτε το ό,τι θέλετε. Δυσκολεύομαι να υιοθετήσω ό,τι αρέσει στους πολλούς. Έτσι πολλές φορές αντιμετωπίζω πράγματα και καταστάσεις με προκατάληψη. Εν μέρει μπορεί να φταίει και το “Rock ‘n Roll στο κρεββάτι”, το οποίο έχει καταντήσει κάτι σαν το μπλουζάκι ή την αφίσα με τη μορφή του Τσε (ή το “Λιωμένο παγωτό” που παίζεται παντού,από κλαμπς μέχρι σκυλάδικα). Είναι ο λόγος που δε χρειάζεται να κάτσεις μέχρι το τέλος σε μια συναυλία του Μαχαιρίτσα ειδικά αν έχεις να προλάβεις τον ηλεκτρικό. Αφού, το “R ‘n R στο κρεβάτι” θα πει, και εδώ που τα λέμε το προβλέψιμο στην τέχνη είναι άλλο ένα πράγμα που δε μ’ αρέσει. Επίσης δεν χωνεύω τους πρίγκιπες και γενικά τους γαλαζοαίματος.

Το θέμα είναι όμως να μην στέκεσαι στην επιφάνεια και στην πρώτη εντύπωση. Και εκεί τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται… όμορφα. Αρχίζει η αναζήτηση και η εξερεύνηση. Ανακαλύπτεις τα στρώματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια. Πτυχές που δεν τις είχες προσέξει καν με την πρώτη ανάγνωση. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που μερικές φορές χαίρομαι που είμαι σκεπτικιστής. Μπορεί να χάνεις χρόνο μέχρι να ανακαλύψεις αν κάτι αξίζει, αλλά είσαι σίγουρος ότι αξίζει και έχεις κερδίσει από την ίδια τη διαδικασία της αναζήτησης. Γιατί μπορεί ο έρωτας να είναι επιφανειακός, αλλά η αγάπη έχει βάθος…

Έτσι ανακάλυψα τον Παύλο αργά, αλλά τον ανακάλυψα ακούγοντάς τον και όχι ακούγοντας τους άλλους να μου μιλάνε για αυτόν. Οι λόγοι που τελικά, τον εκτίμησα σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο είναι προσωπικοί και , ενδεχομένως, υποκειμενικοί.

Βέβαια βοήθησε και το γεγονός ότι “προσωπικού του γούστου συγκρότημα ήταν και είναι οι Stones” Ή ότι ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανηψιός της Έλλης Αλεξίου. Ένας σκεπτικιστής rocker δηλαδή…

Τελικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιο μέτρο σύγκρισης, τουλάχιστον στην Ελλάδα, για τον Σιδηρόπουλο. Και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης είναι μοναδικός….

Στο λέω καθαρά το ροκ πιστεύει στην αναγκαιότητα της τέχνης, πιστεύει στην υπερβατική στιγμή που έχει ανάγκη ο κάτοικος της οποιασδήποτε μεγαλούπολης και ιδιαίτερα της Αθήνας, που θεωρείται από τις χειρότερες. Πιστεύει στο συναίσθημα με σίγμα κεφαλαίο, πιστεύει στο υποσυνείδητο, όπως σου είπα είναι εκτός από πηγή κακού και πηγή δημιουργίας. Πιστεύει στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Πιστεύει στην Αγάπη με άλφα κεφαλαίο, στην Ειρήνη με έψιλον κεφαλαίο, στην πίπα της Ειρήνης με έψιλον κεφαλαίο. Τί άλλο θέλεις να σου πω για να ξυπνήσεις επιτέλους; “

[Αναδημοσίευση από την «Φωλιά του Κούκου» (το πρώην blog μου :-P) , με αφορμή τα είκοσι χρόνια από το θάνατο του Πάυλου, στις 6 Δεκεμβρίου 1990]

Η συγκεκριμένη διασκευή επιλέχθηκε γιατί τα Διάφανα Κρίνα ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τον Παύλο (ούτε αυτά τα συμπάθησα με το πρώτο άκουσμα). Είναι κομμάτι από τη συλλογή «Στον Π».


Hence, «Like a Virgin»…

-Θα σου πω τι εννοεί το “Like a virgin”(Σαν Παρθένα). Είναι για μια γκόμενα που γουστάρει ένα τύπο με μεγάλη ψωλή. Όλο το τραγούδι είναι μια μεταφορά για τις μεγάλες ψωλές.

-Είναι για ένα ευάλωτο κορίτσι . Έχει γαμηθεί μερικές φορές και συναντάει έναν τύπο που είναι πολύ ευαίσθητος.

-Αυτές τις μαλακίες, πούλα τις στους τουρίστες. Το «Like a Virgin» δεν είναι για ένα ευαίσθητο κοριτσάκι. Αυτό είναι το “True Blue”, σ’ αυτό συμφωνώ.

[…]Μιλάει για μια μεγάλη γαμιόλα. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα βράδυ…. Όλη μέρα ψωλές.

Μια μέρα γνωρίζει αυτόν τον μεγάλο γαμιά. Μιλάμε ο τύπος την έχει σαν γερανό. Ανοίγει λαγούμια.  Μιλάμε για χοντρό γαμήσι και η τύπισσα νιώθει όπως παλιά. Δεν θα ‘πρεπε να πονάει πια αλλά ο τύπος την πονάει… Όπως την πρώτη φορά. Ο πόνος της θυμίζει πώς ήταν την πρώτη φορά.

Άρα, «Σαν Παρθένα».

(Η ανάλυση του Mr. Brown για το τραγούδι «Like a Virgin» της Madonna, από την ταινία Reservoir Dogs)


Ώρες

Σ’ αυτόν τον χώρο υπήρχε επίσης ένα… γιγάντιο εβένινο ρολόι. Το εκκρεμές του κουνιόταν πέρα δώθε μ’ έναν πνιχτό, βαρύ, μονότονο μεταλλικό κρότο· κι όταν έφτανε… η στιγμή να χτυπήσει η ώρα, από τα μπρούτζινα πνευμόνια του ρολογιού έβγαινε ένας ήχος που ήταν καθαρός, δυνατός, βαθύς κι εξαιρετικά μελωδικός, αλλά τόσο παράξενος και εμφαντικός που, όταν σήμαινε η ώρα, οι μουσικοί της ορχήστρας αναγκάζονταν να σταματήσουν… για να τον αφουγκραστούν· αυτοί που χόρευαν βαλς υποχρεώνονταν να σταματήσουν τις φιγούρες· κι ακολουθούσε μια σύντομη αναστάτωση σε ολόκληρη την εύθυμη συντροφιά. Κι ενώ το ρολόι χτυπούσε ακόμα, μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι οι πιο ελαφρόμυαλοι χλόμιαζαν, ενώ οι πιο ηλικιωμένοι και νηφάλιοι σκίαζαν τα μέτωπά τους με τα χέρια τους σαν να ονειροπολούσαν ή να διαλογίζονταν. Αλλά όταν οι αντίλαλοι έπαυαν εντελώς, ένα εύθυμο γέλιο διαπερνούσε τη συντροφιά… και (όλοι) χαμογελούσαν λες με την ίδια τους τη νευρικότητα… και ορκίζονταν ψιθυριστά ο ένας στον άλλο ότι το επόμενο χτύπημα του ρολογιού δε θα τους προκαλούσε παρόμοια συναισθήματα· κι έπειτα ύστερα από εξήντα λεπτά… το ρολόι ξαναχτυπούσε κι ακολουθούσε η ίδια αναστάτωση, το ίδιο τρέμουλο, ο ίδιος διαλογισμός.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, ήταν ένα εύθυμο κι υπέροχο γλέντι…

 

(Από τη Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου του E.A. Poe)

%-)

 


Μη στρουμφίζεις τη συζήτηση…

-Μπίρα και μουνί. Αυτό χρειάζομαι μόνο.

-Πρέπει να βρούμε κι εμείς μια Στρουμφίτα.

-Στρουμφίτα;

– Όχι καμιά κρυόκωλη γκόμενα από το Μίντλσεξ, ξέρεις. Μια γκόμενα σαν αυτή τη μικρή ξανθιά που θα σου κάνει διάφορα βρώμικα. Σαν αυτά που κάνει η Στρουμφίτα.

-Μμμμμ…!

-Η Στρουμφίτα δε γαμιέται.

-Μαλακίες. Η Στρουμφίτα γαμιέται με όλα τα άλλα Στρουμφάκια. Γιατί νομίζεις ότι την έφτιαξε ο Παπαστρούμφ; Επειδή τα Στρουμφάκια παραήταν καυλωμένα.

-Όχι, όχι ο Μελένιος. Άκουσα ότι είναι ομοφυλόφιλος.

-Εντάξει, αφού το θέλεις έτσι, πηδιέται με τους άλλους κι ο Μελένιος παίρνει μάτι, εντάξει;

-Κι ο Παπαστρούμφ; Πρέπει κι αυτός να συμμετέχει.

-Ναι ρε, τραβάει την παρτούζα σε βίντεο και την παίζει βλέποντας την κασέτα.

-Πρώτα απ’ όλα δεν έφτιαξε ο Παπαστρούμφ τη Στρουμφίτα, αλλά ο Δρακουμέλ! Ήταν η διαβολική κατάσκοπος που έστειλε ο Δρακουμέλ με αποστολή να καταστρέψει το χωριό. Αλλά η απόλυτη καλοσύνη του τρόπου ζωής των Στρουμφ τη μεταμόρφωσε. Και όσο για την παρτούζα – χα!- απλώς δε θα μπορούσε να συμβεί. Τα Στρουμφάκια είναι άφυλα, δεν έχουν καν αναπαραγωγικά όργανα μέσα σε αυτά τα μικρά, άσπρα παντελονάκια. Αυτό είναι το πιο παράλογο του να είσαι Στρουμφ. Γιατί ποιο είναι το νόημα να ζεις αν δεν έχεις πούτσα;

-Ρε Ντόνι, γαμώτο μου, γιατί πρέπει να μας το παίζεις τόσο έξυπνος;

(Από την ταινία Donnie Darko)

 

 

 

 


Γένεσις

Εν αρχή ην ο Λόγος…

Ο αντίλογος ήρθε πολύν καιρό μετά.

Ήταν η νύχτα των καιρών, και ο Θεός ήταν ακόμα μια σταλιά παιδάκι.

Εκείνο το βράδυ οι γονείς του, ο κύριος Παντοκράτωρ και η Κυρία Παντοκράτορος, ήταν καλεσμένοι σε πάρτι μεταμφιεσμένων στο σπίτι του Μανιτού. Για να ζωηρέψουν λίγο τη βραδιά, είχαν ντυθεί καουμπόηδες, γιατί εκείνα τα πάρτι ήταν πολύ πληκτικά: ανα δύο βαλς είχε κι ένα χορό της βροχής!

Ο Θεούλης έπρεπε να μείνει μόνος στο σπίτι.

«Φοβάμαι», είπε.

«Στην ηλικία σου!» αποκρίθηκε ο μπαμπάς. «Κοτζάμ άντρας πια!»

«Τι είναι άντρας;» ρώτησε ο Θεός.

«Σάματις ξέρουμε;» αποκρίθηκαν οι γονείς του, και βγήκαν.

Τώρα ο Θεούλης ήταν στο κρεβατάκι του με τα μάτια γουρλωμένα. Μέσα στο σκοτάδι, γιατί το φως δεν υπήρχε, και με το τρίγωνο φωτοστέφανο στο κομοδίνο, όχι γιατί είχε να πει τα κάλαντα την άλλη μέρα, αλλά γιατί αν κοιμόταν με το τρίγωνο στο κεφάλι, θα γέμιζε το μαξιλάρι τρύπες.

Τρεις χιλιάδες χρόνια πάλευε να κοιμηθεί, και τελικά σηκώθηκε να πάει στην κουζίνα. Αλλά κουζίνα δεν υπήρχε. Ψυγείο δεν υπήρχε, τηλεόραση δεν υπήρχε, Lego δεν υπήρχαν… Δεν υπήρχε τίποτα, μα τίποτα απολύτως. Όντως, ήταν το απόλυτο τίποτα.

Ο Θεούλης, λοιπόν, πήρε κουβαδάκι και φτυαράκι και βγήκε στον κήπο να δημιουργήσει. Όλοι στην οικογένεια ήταν πολύ δημιουργικοί: ο μπαμπάς Παντοκράτωρ εργαζόταν στο χώρο της μόδας και δημιουργούσε σπουδαίες κρεασιόν.

Και τότε ο Θεούλης δημιούργησε το φως. Το έφτιαξε δώδεκα ώρες αναμμένο και δώδεκα ώρες σβηστό, γιατί του είχε πει ο μπαμπάς του: «Το λογαριασμό τον πληρώνω εγώ!»

Και μετά το φως δημιούργησε κάτι μπάλες και τις κρέμασε ακίνητες στον ουρανό. Ύστερα τους έδωσε κλώτσο να γυρίσουν και αμέσως το σύμπαν άρχισε να παίζει το γύρω γύρω όλοι.

Ύστερα πέρασε στα ζώα.

Με πλαστελίνη έπλασε τη γάτα, που του προέκυψε πολύ έξυπνο ζώο. Και τότε είπε:

«Γάτα η κυρία».

Ύστερα ο Θεός έπλασε το σκύλο και το σόι του: ύαινες, κογιότ, λύκους. Κι αμέσως το πιο βρομερό από δαύτα, το τσακάλι, πήγε στο σκύλο και του είπε:

«Είσαι βρομόσκυλο!»

«Τώρα μάλιστα», αποκρίθηκε ο σκύλος, «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!»

Και ο Θεός τα κοίταξε ικανοποιημένος και είπε: «Παλιά ήμουν ένα ξερό κορμί. Σκυλιά, γατιά δεν είχα. Τώρα τα ‘χω και τα δυο».

Τότε ο Θεός έπλασε ένα ζώο που καθόταν όλη την ώρα αμίλητο, και είπε: «Τούτο δω είναι άφωνο σαν ψάρι», και το ονόμασε ψάρι. Ύστερα γλίστρησε, έπεσε και το πλάκωσε, και έφτιαξε το ψάρι πλακί.

Ύστερα έπλασε τον τζίτζικα και τον μέρμηγκα. Ο μέρμηγκας δούλευε σα γαϊδούρι και ο τζίτζικας τραγουδούσε σαν τριζόνι. Και ο μέρμηγκας ζοχαδιάστηκε σαν αρνί (τον καιρό εκείνο τα αρνιά ήταν πολύ ζοχαδιάρικα) και είπε: «Τι ΄ν΄ αυτά; Άλλοι λιάζονται κι άλλοι ξεκωλιάζονται; Θα κάνω μεγάλο σαματά!»

Ύστερα δημιούργησε ένα κροκόδειλο κι αμέσως μετά το μπλουζάκι. Έτσι έβαλε τον κροκόδειλο στο μπλουζάκι κι είχε μεγάλη επιτυχία.

Ύστερα ο Θεός έπλασε τον ταύρο, αλλά την ώρα που του φορούσε τα κέρατα, ρεύτηκε και  είπε: «Μόσχος», και το μοσχάρι τον αγριοκοίταξε.

Ύστερα ο Θεός έπλασε το ελάφι, αλλά την ώρα που του φορούσε τα κέρατα, ξαναρεύτηκε και ξανάπε: «Μόσχος», και του μοσχαριού άρχισαν να του γυρίζουν τ’ άντερα και είπε: «Τι; Των αλλωνών τα κέρατα θα τα χρεωθώ εγώ; Δίχως κέρδος κέρατα δηλαδή;»

Έξι μέρες πέρασε ο Θεός πλάθοντας ζώα, ώσπου κουράστηκε και πήγε αλλού, να δημιουργήσει ένα σύμπαν με ηλεκτρικά τρενάκια.

Όταν γύρισαν οι γονείς, ένα εκατομμύριο χρόνια μετά, ο πατέρας Παντοκράτορας είπε:

«Εδώ έχει χαλάσει ο κόσμος! Θεέ και Κύριε!»

Και αποκρίθηκε ο Θεός: «Παρών!»

«Τα ΄κανες μπάχαλο, κοσμοχαλαστή!» είπε ο μπαμπάς του. Και η μαμά είπε: «Πάμε για ύπνο. Αύριο θα φροντίσω εγώ να τα τακτοποιήσω όλα».

Κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ και περιμένουμε να χτυπήσει το ξυπνητήρι…

(Από το βιβλίο Η Βίβλος για αθεόφοβους του Giobbe Govatta, εκδόσεις Αστάρτη, μετάφραση Παναγιώτη Σκονδρά)

%-)


There and back again…

Ο Homo floresiensis ή άνθρωπος του Flores, που πιθανολογείται ότι είναι ένα εξαφανισμένο είδος ανθρώπου, ανκαλύφθηκε το 2003 στο νησί Flores της Ινδονησίας. Εκεί βρέθηκαν τμήματα εννιά σκελετών. Ανάμεσα τους  βρέθηκε και ένα ολόκληρο κρανίο. Τα οστά αυτά έγιναν αντικείμενο μελέτης για να βρεθεί αν ανήκουν τελικά  σε ένα νέο είδος ανθρώπου. Αξιοσημείωτο είναι το μικρό μέγεθος του κορμού και του κρανίου αυτών των ανθρωπίνων (Homini) καθώς και το γεγονός ότι επέζησαν μέχρι σχετικά πρόσφατα (12.000 πΧ). Πολλά είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν τους επιστήμονες να ταξινομούν τον άνθρωπο του Flores σε ένα ξεχώριστό είδος ανθρωπίνων. Μάλιστα συνυπύρξαν με το σύγχρονο άνθρωπο (Homo sapiens) στο νησί Flores.

Στα οστά και τις αρθρώσεις του χεριού, του ώμου και του ποδιού του ανθρώπου του Flores βρεθήκαν περισσότερες ομοιότητες με οστά χιμπατζήδων ( ένα παρακλάδι των ανθρωπίνων) και προγενέστερων ανθρωπίνων όπως ο αυστραλοπίθηκος. Παράλληλα βρέθηκαν διαφορές σε σχέση με οστά Homo sapiens. Το 2009 δημοσιεύτηκε μια κλαδιστική ανάλυση και μια μελέτη σωματικών μετρήσεων που υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο Homo floresiensis και ο Homo sapiens είναι διαφορετικά είδη.

Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος που υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο άνθρωπος του Flores δεν αντιπροσωπεύει κάποιο νέο είδος, αλλά είναι σύγχρονος Homo sapiens με μικροκεφαλία ή γενικότερα με κάποου είδους ανωμαλία στην ανατομία ή τη φυσιολογία του. Μια δέυτερη υπόθεση είναι ότι τα άτομα που βρέθηκαν γεννήθηκαν χωρίς θυρεοειδή λόγω κάποιου τύπου ενδημικού κρετινισμού (ασθένεια που απαντάται κυρίως σε κατοίκους μεγάλου υψομέτρου και προσδίδει χαρακτηριστικά συμπτώματα με κυρίαρχο το νανώδες ανάστημα).

Ο άνθρωπος του Flores είχε ύψος 1,10 περίπου.

Ο άνθρωπος Flores περιγράφτηκε στο περιοδικό Nature ως είδος από το Χαμένο Κόσμο του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, στο οποίο αρχαϊκά ζώα εξαφανισμένα από τον υπόλοιπο κόσμο αναπτύχθηκαν σε γιγάντιες ή νανώδεις μορφές. Στο νησί Flores στο ίδιο περιβάλλον  βρέθηκαν γιγάντιοι αρουραίοι, δράκοι του Κόμοντο και ακόμα μεγαλύτερες σαύρες.

Στους τοπικούς μύθους, υπάρχουν αρκετές αναφορές για μικροσκοπικά πλάσματα που ονομάζονται Έμπου Γκόγκο ακόμα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Οι επιστήμονες που ανακάλυψαν τον Homo floresiensis τον ονόμασαν απλά :

Hobbit

(Αναδημοσιέυση από το προηγούμενο blog μου. Η εγγραφή ήταν αφιερωμένη στον Γκάνταλφ, αλλά τώρα του κρατάω κακία γιατί πήγε με άλλον και την αφιερώνω σε μένα.)


%-)


RIP, Solomon Burke

Προχτές (10-10-2010), ο βραβευμένος με Grammy τραγουδιστής, Solomon Burke άφησε την τελευταία του πνοή στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ.
Ο 70χρονος επρόκειτο να δώσει συναυλία στη ολλανδική πρωτεύουσα σήμερα (Τρίτη 12 Οκτωβρίου).
Ο «βασιλιάς της σόουλ», όπως αποκαλούσε τον εαυτό του, μέλος του «Rock and Roll Hall of Fame», γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1940 και σε ηλικία μόλις 20 ετών ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα, η οποία άντεξε πέντε δεκαετίες.
Ο Solomon Burke το 2006 είχε εμφανιστεί και στην Ελλάδα.
Είχε 21 παιδιά και 90 εγγόνια…
Ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια που μπορεί να το γνωρίζετε από την ταινία Dirty Dancing είναι το Cry to Me, που το έχουμε ακούσει και από τους Rolling Stones.
Αλλά και αυτό δικό του είναι: