Archive for Δεκέμβριος, 2010

Με το καλό να μας μπει!

 

 

 

 

 

 

 

(Γελοιογραφία του Πάνου Ζαχαρή που δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι.)

Ο Λαβύρινθος σας εύχεται το 2011 να σας μπει με το καλό και προτείνει:

Advertisements

Προσοχή στο γορίλα!

Γιατί μπορεί να πηδήξει το μαντράκι…


Μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθει…

…μα θά ‘ρθουν άλλα ζώα. Για αυτό να προσέχετε.

Ειδικά τους γορίλες:

Είναι μια διασκευή του τραγουδιού Le Gorille του Μρασένς.

Μάλιστα, μπορείτε να βρείτε μια ανάρτηση για το συγκεκριμένο τραγούδι και τις αποδόσεις του σε  διάφορες γλώσσες εδώ(ή μήπως έπρεπε να πω εκεί;). Είναι από το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου «για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία…και όλα τα άλλα».

Και αν αναρωτιέστε αν τελικά ο γορίλας είναι γορίλας ή…γορίλλας, ρίξτε μια ματιά εδώ.


Κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε…

…στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε.

Και για τους οπτικούς τύπους, ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια:

Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός
κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά

Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλο δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλιο μ’ένα γάτο παρά με κοιλαρά

Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να ‘χα μια σταλιά
γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά

Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει

Τώρα κλαίει κι οδύρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος

Κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα εκείνοι που να ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο

Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη ‘ρθει μα θα ‘ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε
στα όργανα μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε


Μας τα ‘πε άλλος (αλλά ποιος τον άκουγε)…

Καλήν ημέραν άρχοντες κι ανοίχτε τα στραβά σας

Η ιστορία που θα πω να μπει μες στα μυαλά σας

 

Όταν την «έπινε» ο θεός την «πίναν» κι αγγέλοι
Την «πίνανε» κι οι άνθρωποι και όλα γάλα μέλι

Ήταν παράδεισος η γης κι ολόγλυκα τραγούδια
Ψέλναν ανθρώποι και πουλιά· μαζί και τ’ αγγελούδια

Μα ένα διαβολόφιδο -αμάν κακό στην φύση!…
Τους πρωτοπλάστους γέλασε κι έκλεψε το χασίσι

Τότε ξενέρωσε ο Θεός και χαρμανιάσαν όλοι
Οι ανθρώποι γίνανε κακοί κι οι άγγελοι διαόλοι

Έγινε κόλαση η γης, παντού φωτιές να καίνε
Και τώρα τα τραγούδια μας μόνο για πόνο λένε

 

Καλήν σας μέρα άρχοντες και βάλτε στο μυαλό σας
Αυτά που σας τραγούδησα θε να βγουν σε καλό σας…

Κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε…»Καλά Χριστούγεννα!»




Μηδενική αν(τ)οχή…

Συνεχίζουμε στο καθόλα (και ταυτόχρονα καθόλου) εορταστικό κλίμα των ημερών:

Το τραγούδι έχει επιρροές από το χριστουγεννιάτικο Oh Come All Ye Faithful(Adeste Fideles).



Χωρίς σχόλιο…

-Αφεντικό, εντελώς τυχαία έμαθα ότι μου βάζεις λιγότερα ένσημα από όσα δουλεύω. Γιατί;

-Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Σας κλέβω λίγο, γιατί δε βγαίνω…

(Αναδημοσίευση από την ελληνική πραγματικότητα)

Και ένα τραγουδάκι από το «αφεντικό», στο πνεύμα των ημερών:

%-)


Δεν πρέπει ποτέ ν’ ακούς τα λουλούδια…

Πολύ γρήγορα γνωρίστηκα καλύτερα μ’ αυτό το λουλούδι. Από πάντοτε υπήρχαν πάνω στον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα λουλούδια σεμνά, στολισμένα με μια μόνο σειρά από πέταλα, που δεν έπιαναν χώρο και δεν ενοχλούσαν κανέναν. Φανερώνονταν κάποιο πρωί μέσα στο χορτάρι κι ύστερα έσβηναν το βράδυ. Όμως εκείνο το λουλούδι είχε φυτρώσει κάποια μέρα από ένα σπόρο φερμένο από τ’ άγνωστο, κι ο μικρός πρίγκιπας είχε παρακολουθήσει από κοντά αυτό το κλαράκι που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Μπορεί να ήταν ένα καινούριο είδος μπαομπάμπ. Όμως το δεντράκι σύντομα σταμάτησε να μεγαλώνει κι άρχισε να ετοιμάζει λουλούδι. Ο μικρός πρίγκιπας, που έβλεπε να γεννιέται ένα τεράστιο μπουμπούκι, καταλάβαινε πως θα έκανε την εμφάνισή της κάποια παρουσία μαγική, όμως το λουλούδι ετοίμαζε την ομορφιά του, κρυμμένο στην πράσινη κάμαρά του και δεν έλεγε να τελειώσει. Διάλεγε προσεχτικά τα χρώματα του. Ντυνόταν αργά, συγυρίζοντας το ένα μετά το άλλο τα πέταλά του. Δεν ήθελε να βγει τσαλακωμένο όπως οι παπαρούνες. Ήθελε να εμφανιστεί και να ακτινοβολεί η ομορφιά του. Τι να γίνει! Ήταν πολύ φιλάρεσκο. Η γεμάτη μυστήριο προετοιμασία του λοιπόν είχε κρατήσει μέρες και μέρες. Και να λοιπόν που φανερώθηκε κάποιο πρωί την ώρα ακριβώς που έβγαινε ο ήλιος.

Κι ενώ είχε εργαστεί με τόση σχολαστικότητα, είπε μ’ ένα χασμουρητό:

-Αχ, μόλις ξύπνησα… Σας ζητώ συγγνώμη… Δεν έχω προλάβει καν να χτενιστώ.

Ο μικρός πρίγκιπας δεν μπόρεσε να κρύψει το θαυμασμό του.

-Αχ, τι όμορφο που είσαστε!

-Είδατε, απάντησε γλυκά το λουλούδι. Και γεννήθηκα μαζί με τον ήλιο…

Ο μικρός πρίγκιπας κατάλαβε πως δεν ήταν και πολύ σεμνό, ήταν όμως τόσο γοητευτικό.

-Μου φαίνεται πως είναι η ώρα να πάρω το πρωινό μου, πρόσθεσε σε λίγο το λουλούδι, θα είχατε την καλοσύνη να με φροντίσετε…

Κι ο μικρός πρίγκιπας, σαστισμένος, έφερε ένα ποτιστήρι με δροσερό νερό και του το πρόσφερε.

Πολύ σύντομα λοιπόν το λουλούδι άρχισε να τον βασανίζει με την κάπως ασφυκτική ματαιοδοξία του. Μια μέρα, για παράδειγμα, μιλώντας για τα τέσσερα αγκάθια του, είχε πει στο μικρό πρίγκιπα:

-Δεν πάει να έρθουν οι τίγρεις με τα νύχια τους!

-Δεν υπάρχουν τίγρεις στον πλανήτη μου, διαφώνησε ο μικρός πρίγκιπας, κι έπειτα οι τίγρεις δεν τρώνε χορτάρι.

-Δεν είμαι χορτάρι, απάντησε ήσυχα το λουλούδι.

-Σας ζητάω συγγνώμη…

-Δε με φοβίζουν καθόλου οι τίγρεις, όμως απεχθάνομαι τα ρεύματα… Μήπως σας βρίσκεται ένα παραβάν;

«Απεχθάνεται τα ρεύματα… Μεγάλη ατυχία για ένα φυτό», σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας.

«Αυτό το λουλούδι είναι πολύ ιδιόρρυθμο…»

-Το βράδυ θα με βάλετε κάτω από μια γυάλα. Εδώ στον τόπο σας κάνει κρύο. Η θέρμανση δε λειτουργεί καλά. Εκεί απ’ όπου έρχομαι…

Όμως δεν απόσωσε τη φράση του. Όταν είχε έρθει ήταν σπόρος. Δεν ήταν δυνατόν να έχει γνωρίσει άλλους κόσμους. Ταπεινωμένο που το έπιασαν έτοιμο να πει ένα τόσο αφελές ψέμα, έβηξε δυο τρεις φορές για να κάνει το μικρό πρίγκιπα να αισθανθεί άσχημα:

-Με εκείνο το παραβάν τι θα έγινε;

-Πήγαινα να το φέρω αλλά μου μιλούσατε.

Εκείνο τότε έβηξε ακόμα περισσότερο, για να τον κάνει παρ’ όλα αυτά να νιώσει τύψεις.

Έτσι, ο μικρός πρίγκιπας, παρ’ όλη την καλή θέληση της αγάπης του, άρχισε ν’ αμφιβάλλει για το λουλούδι. Είχε πάρει στα σοβαρά κάποιες ασήμαντες κουβέντες κι ένιωσε πολύ δυστυχισμένος.

«Δεν έπρεπε να τ’ ακούσω», μου εξομολογήθηκε μια μέρα «δεν πρέπει ποτέ ν’ ακούς τα λουλούδια». Πρέπει να τα κοιτάζεις και να τα μυρίζεις. Το δικό μου έκανε τον πλανήτη όλο να μοσχοβολάει, όμως δεν μπορούσα να το ευχαριστηθώ. Η ιστορία με τα νύχια, που με είχε τόσο νευριάσει, κανονικά θα έπρεπε να με είχε συγκινήσει…». Μου εξομολογήθηκε ακόμα:

«Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω. Έπρεπε να το κρίνω από τις πράξεις κι όχι απ’ τα λόγια. Με γέμιζε ευωδία και φως. Δεν έπρεπε να σηκωθώ να φύγω. Έπρεπε να μαντέψω την τρυφερότητα πίσω απ’ τις μικροπονηριές του. Τα λουλούδια είναι τόσο αντιφατικά. Ήμουνα όμως πολύ μικρός και δεν ήξερα ν’ αγαπάω».

(Από τον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Μελίνας Καρακώστα)

%-)


2π (ή το αγαπημένο σας τραγούδι του Παύλου…)

Χτες που κλείσανε είκοσι χρόνια από το θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, αποφάσισα να κάνω μια μικρή δημοσκόπηση. Ρώτησα φίλους και γνωστούς ποιο είναι το αγαπημένο τους τραγούδι του Παύλου.

Μετά την καταμέτρηση των ψήφων, με διαφορά πρώτο και με καθαρό ποσοστό 20%(δεν υπήρχε αποχή, ούτε άκυρα, αν και βρέθηκε κάποιος που απάντησε: «Κανένα».) αναδείχτηκε το: «Στην Κ.»

Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα ‘ναι αργά μεσάνυχτα και θα ‘χεις κουραστεί

Όταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

Στις επόμενες θέσεις ακολούθησαν το αναμενόμενο και γλυκανάλατο «Να μ’ αγαπάς», το «Day after day», το «Κρίμα το παιδί» και το «Τω αγνώστω Θεώ».

Εγώ δε συμμετείχα στη δημοσκόπηση αυτή και έτσι ίσως είναι λογικό το δικό μου αγαπημένο τραγούδι να μην πάρει καμία ψήφο. Είναι ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική του Παύλου, το οποίο ωστόσο ο ίδιος δεν πρόλαβε να τραγουδήσει ποτέ: «Ο Χαφιές».

Και για τις πιο ρομαντικές ψυχές:

Κι ας μην ήταν Δευτέρα 3 του Απρίλη, αλλά κάποια Παρασκευή του Μάρτη…

%-)

 


Στον Π…

Δεν ξέρω αν πιστέυετε στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Αν δεν πιστεύετε…κοιτάξτε το. Αλλά δε θέλω να μιλήσω για αυτό. Θέλω να μιλήσω για την αντίθετη περίπτωση. Την περίπτωση που η πρώτη εντύπωση που έχεις για κάποιον άνθρωπο, είναι εντελώς λάθος. Είναι αλήθεια ότι μου έχει συμβεί πολλές φορές. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με ταινίες, ή και με βιβλία (αν και πιο σπάνια γιατί τα βιβλία συνήθως μια φορά τα διαβάζεις). Είναι οι περιπτώσεις που η πρώτη ανάγνωση δεν φτάνει για να εκτιμήσεις σωστά πρόσωπα και καταστάσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τον Παύλο. Όταν τον πρωτοάκουσα, δε μου άρεσε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι άρεσε σε όλους τους άλλους. Πείτε το κόλλημα, πείτε το ό,τι θέλετε. Δυσκολεύομαι να υιοθετήσω ό,τι αρέσει στους πολλούς. Έτσι πολλές φορές αντιμετωπίζω πράγματα και καταστάσεις με προκατάληψη. Εν μέρει μπορεί να φταίει και το “Rock ‘n Roll στο κρεββάτι”, το οποίο έχει καταντήσει κάτι σαν το μπλουζάκι ή την αφίσα με τη μορφή του Τσε (ή το “Λιωμένο παγωτό” που παίζεται παντού,από κλαμπς μέχρι σκυλάδικα). Είναι ο λόγος που δε χρειάζεται να κάτσεις μέχρι το τέλος σε μια συναυλία του Μαχαιρίτσα ειδικά αν έχεις να προλάβεις τον ηλεκτρικό. Αφού, το “R ‘n R στο κρεβάτι” θα πει, και εδώ που τα λέμε το προβλέψιμο στην τέχνη είναι άλλο ένα πράγμα που δε μ’ αρέσει. Επίσης δεν χωνεύω τους πρίγκιπες και γενικά τους γαλαζοαίματος.

Το θέμα είναι όμως να μην στέκεσαι στην επιφάνεια και στην πρώτη εντύπωση. Και εκεί τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται… όμορφα. Αρχίζει η αναζήτηση και η εξερεύνηση. Ανακαλύπτεις τα στρώματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια. Πτυχές που δεν τις είχες προσέξει καν με την πρώτη ανάγνωση. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που μερικές φορές χαίρομαι που είμαι σκεπτικιστής. Μπορεί να χάνεις χρόνο μέχρι να ανακαλύψεις αν κάτι αξίζει, αλλά είσαι σίγουρος ότι αξίζει και έχεις κερδίσει από την ίδια τη διαδικασία της αναζήτησης. Γιατί μπορεί ο έρωτας να είναι επιφανειακός, αλλά η αγάπη έχει βάθος…

Έτσι ανακάλυψα τον Παύλο αργά, αλλά τον ανακάλυψα ακούγοντάς τον και όχι ακούγοντας τους άλλους να μου μιλάνε για αυτόν. Οι λόγοι που τελικά, τον εκτίμησα σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο είναι προσωπικοί και , ενδεχομένως, υποκειμενικοί.

Βέβαια βοήθησε και το γεγονός ότι “προσωπικού του γούστου συγκρότημα ήταν και είναι οι Stones” Ή ότι ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανηψιός της Έλλης Αλεξίου. Ένας σκεπτικιστής rocker δηλαδή…

Τελικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιο μέτρο σύγκρισης, τουλάχιστον στην Ελλάδα, για τον Σιδηρόπουλο. Και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης είναι μοναδικός….

Στο λέω καθαρά το ροκ πιστεύει στην αναγκαιότητα της τέχνης, πιστεύει στην υπερβατική στιγμή που έχει ανάγκη ο κάτοικος της οποιασδήποτε μεγαλούπολης και ιδιαίτερα της Αθήνας, που θεωρείται από τις χειρότερες. Πιστεύει στο συναίσθημα με σίγμα κεφαλαίο, πιστεύει στο υποσυνείδητο, όπως σου είπα είναι εκτός από πηγή κακού και πηγή δημιουργίας. Πιστεύει στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Πιστεύει στην Αγάπη με άλφα κεφαλαίο, στην Ειρήνη με έψιλον κεφαλαίο, στην πίπα της Ειρήνης με έψιλον κεφαλαίο. Τί άλλο θέλεις να σου πω για να ξυπνήσεις επιτέλους; “

[Αναδημοσίευση από την «Φωλιά του Κούκου» (το πρώην blog μου :-P) , με αφορμή τα είκοσι χρόνια από το θάνατο του Πάυλου, στις 6 Δεκεμβρίου 1990]

Η συγκεκριμένη διασκευή επιλέχθηκε γιατί τα Διάφανα Κρίνα ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τον Παύλο (ούτε αυτά τα συμπάθησα με το πρώτο άκουσμα). Είναι κομμάτι από τη συλλογή «Στον Π».