Archive for Οκτώβριος, 2010

Γένεσις

Εν αρχή ην ο Λόγος…

Ο αντίλογος ήρθε πολύν καιρό μετά.

Ήταν η νύχτα των καιρών, και ο Θεός ήταν ακόμα μια σταλιά παιδάκι.

Εκείνο το βράδυ οι γονείς του, ο κύριος Παντοκράτωρ και η Κυρία Παντοκράτορος, ήταν καλεσμένοι σε πάρτι μεταμφιεσμένων στο σπίτι του Μανιτού. Για να ζωηρέψουν λίγο τη βραδιά, είχαν ντυθεί καουμπόηδες, γιατί εκείνα τα πάρτι ήταν πολύ πληκτικά: ανα δύο βαλς είχε κι ένα χορό της βροχής!

Ο Θεούλης έπρεπε να μείνει μόνος στο σπίτι.

«Φοβάμαι», είπε.

«Στην ηλικία σου!» αποκρίθηκε ο μπαμπάς. «Κοτζάμ άντρας πια!»

«Τι είναι άντρας;» ρώτησε ο Θεός.

«Σάματις ξέρουμε;» αποκρίθηκαν οι γονείς του, και βγήκαν.

Τώρα ο Θεούλης ήταν στο κρεβατάκι του με τα μάτια γουρλωμένα. Μέσα στο σκοτάδι, γιατί το φως δεν υπήρχε, και με το τρίγωνο φωτοστέφανο στο κομοδίνο, όχι γιατί είχε να πει τα κάλαντα την άλλη μέρα, αλλά γιατί αν κοιμόταν με το τρίγωνο στο κεφάλι, θα γέμιζε το μαξιλάρι τρύπες.

Τρεις χιλιάδες χρόνια πάλευε να κοιμηθεί, και τελικά σηκώθηκε να πάει στην κουζίνα. Αλλά κουζίνα δεν υπήρχε. Ψυγείο δεν υπήρχε, τηλεόραση δεν υπήρχε, Lego δεν υπήρχαν… Δεν υπήρχε τίποτα, μα τίποτα απολύτως. Όντως, ήταν το απόλυτο τίποτα.

Ο Θεούλης, λοιπόν, πήρε κουβαδάκι και φτυαράκι και βγήκε στον κήπο να δημιουργήσει. Όλοι στην οικογένεια ήταν πολύ δημιουργικοί: ο μπαμπάς Παντοκράτωρ εργαζόταν στο χώρο της μόδας και δημιουργούσε σπουδαίες κρεασιόν.

Και τότε ο Θεούλης δημιούργησε το φως. Το έφτιαξε δώδεκα ώρες αναμμένο και δώδεκα ώρες σβηστό, γιατί του είχε πει ο μπαμπάς του: «Το λογαριασμό τον πληρώνω εγώ!»

Και μετά το φως δημιούργησε κάτι μπάλες και τις κρέμασε ακίνητες στον ουρανό. Ύστερα τους έδωσε κλώτσο να γυρίσουν και αμέσως το σύμπαν άρχισε να παίζει το γύρω γύρω όλοι.

Ύστερα πέρασε στα ζώα.

Με πλαστελίνη έπλασε τη γάτα, που του προέκυψε πολύ έξυπνο ζώο. Και τότε είπε:

«Γάτα η κυρία».

Ύστερα ο Θεός έπλασε το σκύλο και το σόι του: ύαινες, κογιότ, λύκους. Κι αμέσως το πιο βρομερό από δαύτα, το τσακάλι, πήγε στο σκύλο και του είπε:

«Είσαι βρομόσκυλο!»

«Τώρα μάλιστα», αποκρίθηκε ο σκύλος, «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!»

Και ο Θεός τα κοίταξε ικανοποιημένος και είπε: «Παλιά ήμουν ένα ξερό κορμί. Σκυλιά, γατιά δεν είχα. Τώρα τα ‘χω και τα δυο».

Τότε ο Θεός έπλασε ένα ζώο που καθόταν όλη την ώρα αμίλητο, και είπε: «Τούτο δω είναι άφωνο σαν ψάρι», και το ονόμασε ψάρι. Ύστερα γλίστρησε, έπεσε και το πλάκωσε, και έφτιαξε το ψάρι πλακί.

Ύστερα έπλασε τον τζίτζικα και τον μέρμηγκα. Ο μέρμηγκας δούλευε σα γαϊδούρι και ο τζίτζικας τραγουδούσε σαν τριζόνι. Και ο μέρμηγκας ζοχαδιάστηκε σαν αρνί (τον καιρό εκείνο τα αρνιά ήταν πολύ ζοχαδιάρικα) και είπε: «Τι ΄ν΄ αυτά; Άλλοι λιάζονται κι άλλοι ξεκωλιάζονται; Θα κάνω μεγάλο σαματά!»

Ύστερα δημιούργησε ένα κροκόδειλο κι αμέσως μετά το μπλουζάκι. Έτσι έβαλε τον κροκόδειλο στο μπλουζάκι κι είχε μεγάλη επιτυχία.

Ύστερα ο Θεός έπλασε τον ταύρο, αλλά την ώρα που του φορούσε τα κέρατα, ρεύτηκε και  είπε: «Μόσχος», και το μοσχάρι τον αγριοκοίταξε.

Ύστερα ο Θεός έπλασε το ελάφι, αλλά την ώρα που του φορούσε τα κέρατα, ξαναρεύτηκε και ξανάπε: «Μόσχος», και του μοσχαριού άρχισαν να του γυρίζουν τ’ άντερα και είπε: «Τι; Των αλλωνών τα κέρατα θα τα χρεωθώ εγώ; Δίχως κέρδος κέρατα δηλαδή;»

Έξι μέρες πέρασε ο Θεός πλάθοντας ζώα, ώσπου κουράστηκε και πήγε αλλού, να δημιουργήσει ένα σύμπαν με ηλεκτρικά τρενάκια.

Όταν γύρισαν οι γονείς, ένα εκατομμύριο χρόνια μετά, ο πατέρας Παντοκράτορας είπε:

«Εδώ έχει χαλάσει ο κόσμος! Θεέ και Κύριε!»

Και αποκρίθηκε ο Θεός: «Παρών!»

«Τα ΄κανες μπάχαλο, κοσμοχαλαστή!» είπε ο μπαμπάς του. Και η μαμά είπε: «Πάμε για ύπνο. Αύριο θα φροντίσω εγώ να τα τακτοποιήσω όλα».

Κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ και περιμένουμε να χτυπήσει το ξυπνητήρι…

(Από το βιβλίο Η Βίβλος για αθεόφοβους του Giobbe Govatta, εκδόσεις Αστάρτη, μετάφραση Παναγιώτη Σκονδρά)

%-)

Advertisements

There and back again…

Ο Homo floresiensis ή άνθρωπος του Flores, που πιθανολογείται ότι είναι ένα εξαφανισμένο είδος ανθρώπου, ανκαλύφθηκε το 2003 στο νησί Flores της Ινδονησίας. Εκεί βρέθηκαν τμήματα εννιά σκελετών. Ανάμεσα τους  βρέθηκε και ένα ολόκληρο κρανίο. Τα οστά αυτά έγιναν αντικείμενο μελέτης για να βρεθεί αν ανήκουν τελικά  σε ένα νέο είδος ανθρώπου. Αξιοσημείωτο είναι το μικρό μέγεθος του κορμού και του κρανίου αυτών των ανθρωπίνων (Homini) καθώς και το γεγονός ότι επέζησαν μέχρι σχετικά πρόσφατα (12.000 πΧ). Πολλά είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν τους επιστήμονες να ταξινομούν τον άνθρωπο του Flores σε ένα ξεχώριστό είδος ανθρωπίνων. Μάλιστα συνυπύρξαν με το σύγχρονο άνθρωπο (Homo sapiens) στο νησί Flores.

Στα οστά και τις αρθρώσεις του χεριού, του ώμου και του ποδιού του ανθρώπου του Flores βρεθήκαν περισσότερες ομοιότητες με οστά χιμπατζήδων ( ένα παρακλάδι των ανθρωπίνων) και προγενέστερων ανθρωπίνων όπως ο αυστραλοπίθηκος. Παράλληλα βρέθηκαν διαφορές σε σχέση με οστά Homo sapiens. Το 2009 δημοσιεύτηκε μια κλαδιστική ανάλυση και μια μελέτη σωματικών μετρήσεων που υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο Homo floresiensis και ο Homo sapiens είναι διαφορετικά είδη.

Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος που υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο άνθρωπος του Flores δεν αντιπροσωπεύει κάποιο νέο είδος, αλλά είναι σύγχρονος Homo sapiens με μικροκεφαλία ή γενικότερα με κάποου είδους ανωμαλία στην ανατομία ή τη φυσιολογία του. Μια δέυτερη υπόθεση είναι ότι τα άτομα που βρέθηκαν γεννήθηκαν χωρίς θυρεοειδή λόγω κάποιου τύπου ενδημικού κρετινισμού (ασθένεια που απαντάται κυρίως σε κατοίκους μεγάλου υψομέτρου και προσδίδει χαρακτηριστικά συμπτώματα με κυρίαρχο το νανώδες ανάστημα).

Ο άνθρωπος του Flores είχε ύψος 1,10 περίπου.

Ο άνθρωπος Flores περιγράφτηκε στο περιοδικό Nature ως είδος από το Χαμένο Κόσμο του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, στο οποίο αρχαϊκά ζώα εξαφανισμένα από τον υπόλοιπο κόσμο αναπτύχθηκαν σε γιγάντιες ή νανώδεις μορφές. Στο νησί Flores στο ίδιο περιβάλλον  βρέθηκαν γιγάντιοι αρουραίοι, δράκοι του Κόμοντο και ακόμα μεγαλύτερες σαύρες.

Στους τοπικούς μύθους, υπάρχουν αρκετές αναφορές για μικροσκοπικά πλάσματα που ονομάζονται Έμπου Γκόγκο ακόμα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Οι επιστήμονες που ανακάλυψαν τον Homo floresiensis τον ονόμασαν απλά :

Hobbit

(Αναδημοσιέυση από το προηγούμενο blog μου. Η εγγραφή ήταν αφιερωμένη στον Γκάνταλφ, αλλά τώρα του κρατάω κακία γιατί πήγε με άλλον και την αφιερώνω σε μένα.)


%-)


RIP, Solomon Burke

Προχτές (10-10-2010), ο βραβευμένος με Grammy τραγουδιστής, Solomon Burke άφησε την τελευταία του πνοή στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ.
Ο 70χρονος επρόκειτο να δώσει συναυλία στη ολλανδική πρωτεύουσα σήμερα (Τρίτη 12 Οκτωβρίου).
Ο «βασιλιάς της σόουλ», όπως αποκαλούσε τον εαυτό του, μέλος του «Rock and Roll Hall of Fame», γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1940 και σε ηλικία μόλις 20 ετών ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα, η οποία άντεξε πέντε δεκαετίες.
Ο Solomon Burke το 2006 είχε εμφανιστεί και στην Ελλάδα.
Είχε 21 παιδιά και 90 εγγόνια…
Ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια που μπορεί να το γνωρίζετε από την ταινία Dirty Dancing είναι το Cry to Me, που το έχουμε ακούσει και από τους Rolling Stones.
Αλλά και αυτό δικό του είναι:

Χόμπιτ

Μα επιτέλους, τι είναι αυτά τα χόμπιτ; Πρέπει, φαντάζομαι να σας τα περιγράψω, μια και στη εποχή μας τα χόμπιτ σπανίζουν και μάλιστα αποφεύγουν τα Μεγάλα Πλάσματα, όπως μας λένε εμάς. Είναι (ή ήταν) μικρά ανθρωπάκια, περίπου στο μισό μπόι από το δικό μας και λίγο κοντύτερα από τους γενάτους νάνους. Τα χόμπιτ δεν έχουν  γενειάδα. Δεν έχουν σχεδόν καθόλου μαγική δύναμη, εκτός βέβαια από τη συνηθισμένη, καθημερινή ικανότητα τους που τα βοηθάει να εξαφανίζονται αθόρυβα και γρήγορα όταν μεγαλόσωμα και ανόητα πλάσματα, σαν εσάς και σαν εμένα, περνάνε από κοντά τους σκοντάφτοντας και κάνοντας θόρυβο σαν ελέφαντες, θόρυβο που τα χόμπιτ μπορούν ν’ ακούσουν από ένα μίλι μακριά. Έχουν την τάση να παχαίνουν στο στομάχι · ντύνονται με ζωηρά χρώματα (κυρίως πράσινο και κίτρινο) και δε φοράνε παπούτσια, γιατί οι πατούσες τους είναι σκληρές σαν σόλες κι έχουν στα πόδια πυκνό και ζεστό καφέ τρίχωμα, σαν τα μαλλιά στο κεφάλι τους (που είναι συνήθως σγουρά). Έχουν μακριά, επιδέξια καφέ δάχτυλα, καλόκαρδα πρόσωπα και γελάνε βαθιά και γάργαρα (ιδιαίτερα μετά από ένα χορταστικό γεύμα).

Τα χόμπιτ δεν είναι όπως ακριβώς οι συνιηθισμένοι άνθρωποι· και μπορεί τα τούνελ τους να είναι όμορφα, χαρούμενα και ευάερα, εντελώς διαφορετικά από τις στοές των τελώνιων, ωστόσο τα χόμπιτ είναι πιο συνιθισμένα στις υπόγειες στοές απ’ ότι είμαστε εμείς και δε χάνουν εύκολα τον προσανατολισμό τους κάτω από τη γη. Επίσης μπορούνε να κινούνται πολύ αθόρυβα και να κρύβονται εύκολα και να συνέρχονται γρήγορα από τα πεσίματα και τα χτυπήματα· κι ακόμα έχουν τέτοιο απόθεμα σοφίας και σοφών γνωμικών που οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν τα έχουν ακούσει ή τα έχουν ξεχάσει από καιρό.

Τώρα ξέρετε αρκετά…

(Από το Χόμπιτ του J.R.R. Tolkien, εκδόσεις Κέδρος)


Επισκέπτης από το παρελθόν

Αρκετοί από μας χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τα «ταξίδια» μας μέσα στην πόλη. Ένα από τα αγαπημένα μου σπορ, όταν βρίσκομαι λοιπόν σε λεωφορείο, τραμ, τρόλεϊ ή μετρό είναι να παρατηρώ τους γύρω μου. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να επιδίδεται και στο κοινωνικό σχόλιο κι ας μην έχω παρέα. Είναι μια αυτόματη εσωτερική διαδικασία. Δεν είναι λίγες οι φορές που συμβαίνουν και απρόοπτα. Τόσος κόσμος χρησιμοποιεί τις συγκοινωνίες, όλο και κάποιο μέλος της όμορφης φυλής των τρελών θα συναντήσεις.

Όχι όμως στην περίπτωσή μας. Μπαίνω λοιπόν στο συρμό του Μετρό στο σταθμό Αττική, έναν από τους σταθμούς που αγαπώ να μισώ για προσωπικούς λόγους. Πάντα στο Μετρό μ’ αρέσει να κάθομαι όρθιος κάπου δίπλα σε μια πόρτα και να παρατηρώ. Εντοπίζω ένα νεαρό παιδί με ακουστικά στα αυτιά. Αμέσως το μάτι μου ακολουθεί τη διαδρομή του καλωδίου από τα ακουστικά μέχρι να εντοπίσω από πού προέρχεται η μουσική που ακούει. Μην είναι κινητό, μην είναι mp3 player; Κάποιο περίεργο gadget που θα με ιντριγκάρει λίγο παραπάνω; Και τι να δω. Ένα walkman. Όχι μια σύγχρονη συσκευή της γνωστής μάρκας. Ένα κασετόφωνο! Ένας επισκέπτης από το παρελθόν. Με τα σημάδια του χρόνου έντονα πάνω του… Δεν είχε πορτάκι. Έμεινα έκπληκτος. Νόμιζα πως κανένας τη σήμερον ημέρα δεν ακούει κασέτες…

Με αφορμή αυτή την αναπάντεχη συνάντηση γύρισα και εγώ νοερά στο παρελθόν… Στην πρώτη αυθεντική κασέτα που αγόρασα. Όχι σε αυτές που αντέγραφα τραγούδια από το ράδιο. Ήταν η «Σφεντόνα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μια κασέτα στο χρώμα του γάλατος με μπλε και κόκκινα γράμματα. Τα γράμματα πλέον έχουν ξεθωριάσει, σαν επιβάτες μιας μηχανής του χρόνου που μας άφησαν για άλλες εποχές. Έχουν περάσει και δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια από τότε.

Πήρα την κασέτα, την έβαλα να παίζει στο κασετόφωνο και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η σχέση μου με το Βασίλη. Αν θέλετε να νιώσετε λίγο σαν τον μικρό Πάνο μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια της κασέτας εδώ.

Τελευταίο τραγούδι στην πρώτη πλευρά της κασέτας είναι ο ύμνος των μοναχικών σαββατόβραδων, το «Βράδυ Σαββάτου».

Πρώτο και καλύτερο τραγούδι βέβαια η ομώνυμη «Σφεντόνα».

Σήμερα, οι σφεντόνες χρησιμοποιούν μεταλλικά σφαιρίδια και σημαδεύουν κεφάλια.

%-)

 


Human Pac-Man

Αντί εγγραφής ένα βιντεάκι. Είναι φτιαγμένο με stop-motion animation από τον Guillaume Reymond. Είναι μέρος του project GAME OVER του καλλιτέχνη που περιλαμβάνει και άλλα γνωστά video  games. Το έφτιαξε χρησιμοποιώντας ανθρώπους μέσα σε έναν κινηματογράφο.

Για να γίνει χρησιμοποιήθηκαν 111 ανθρώπινα «pixels» που μετακινούνταν αλλάζοντας θέσεις για περισσότερες από τέσσερις ώρες.

Απολαύστε.


Οι καλύτερες(;) διασκευές όλων των εποχών…

Ήρθε ο καιρός να παρουσιάσουμε σε αυτό το ιστολόγιο και κανένα top10 ή κάποια λίστα τέλος πάντω ν. Θα παρουσιάσω για αρχή το top10 με τις καλύτερες διασκευές όλων των εποχών που προέκυψε μετά από  online ψηφοφορία που διοργάνωσε το μουσικό site NME.com. Στην ψηφοφορία συμμετείχαν περισσότερα από 15.000 άτομα.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:

1. Muse – ‘Feeling Good’
2. The Beatles – ‘Twist and Shout’
3. Johnny Cash – ‘Hurt’
4. Jimi Hendrix – ‘Hey Joe’
5. Nirvana – ‘Where Did You Sleep Last Night’
6. The Clash – ‘I Fought The Law’
7. Jeff Buckley – ‘Hallelujah’
8. Jimi Hendrix – ‘All Along The Watchtower’
9. Marvin Gaye – ‘I Heard It Through The Grapevine’
10. The White Stripes – ‘I Just Don’t Know What To Do With Myself’

Μπορείτε να βρείτε όλα τα τραγούδια εδώ.

Η διασκευή των Muse:

Το τραγούδι από τη Nina Simone:

Στην ίδια ψηφοφορία αναδείχθηκαν και οι δέκα χειρότερες διασκευές όλων των εποχών που έχουν ως εξής:

1. Britney Spears – ‘I Love Rock ‘N’ Roll’
2. Ronan Keating – ‘Fairytale of New York’
3. Celine Dion – ‘You Shook Me All Night Long’
4. Take That – ‘Smells Like Teen Spirit’
5. M People – ‘Itchycoo Park’
6. Robbie Williams – ‘Song 2’
7. Will Young – ‘Light My Fire’
8. Madonna – ‘American Pie
9. Limp Bizkit – ‘Faith’
10. Mark Ronson – ‘No One Knows’

Οι Muse λοιπόν ψηλότερα από τους Beatles, τους Nirvana, τους Clash, τον Jimmy Hendrix και τον Johnny Cash.

Από το συγκεκριμένο top10 αγαπημένο το “All Along the Watchtower” διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού του Bob Dylan. Το συγκεκριμένο έχει διασκευαστεί στα ελληνικά(«Ο Παλιάτσος κι ο Ληστής») από το Διονύση Σαββόπουλο. Υπάρχει και σε ντουέτο Σαββόπουλου-Βασίλη Παπακωνσταντίνου και σε μια ακόμα καλύτερη εκτέλεση των αδελφών Κατσιμίχα.

Θα επανέλθω και με δικές μου λίστες με τραγούδια, αλλά και με ταινίες.

%-)


Ο μύλος ο καλός…

«Όποιος δε θέλει να πάει στο μύλο, πέντε μέρες κοσκινίζει», λέει μια παροιμία.

Αλλά, στο συγκεκριμένο μύλο δε φαντάζομαι να είναι πολλοί εκείνοι που δε θέλουν να πάνε. Πρόκειται για τον «Κόκκινο Μύλο», το Moulin Rouge, το καμπαρέ που άνοιξε τις πύλες του στις 6 Οκτωβρίου 1889. Από εκεί ξεκίνησε και το καν-καν που αρχικά ήταν ένα είδος ερωτικού χορού, που γινόταν ατομικά(πριβέ) και περιλάμβανε προκλητικές κινήσεις με σκοπό να σαγηνευτεί ο πιθανός πελάτης. Γιατί, αρχικό το  Moulin Rouge δεν ήταν παρά ένα μπορντέλο πολυτελείας. Σε αυτό το πρώιμο καν-καν οι χορεύτριες σήκωναν τις φούστες τους ψηλά επιδεικνύοντας όχι μόνο τα εσώρουχά τους, αλλά και τα γεννητικά τους όργανα πολλές φορές.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο Κόκκινος Μύλος έγινε ένα νόμιμο καμπαρέ και το καν-καν εξελίχθηκε σε ένα χορό ζωηρό, ομαδικό και με αρκετές ακροβατικές φιγούρες.

Πλέον το Moulin Rouge προσφέρει ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα, μια μουσικοχορευτική παράσταση με εκατοντάδες χορευτές.

Μάλιστα έχει φιλοξενήσει μεγάλα ονόματα, μεταξύ άλλων τους: Ella Fitzgerald, Liza Minnelli, La Toya Jackson, Elton John, Frank Sinatra και Édith Piaf .

Οι πρώτες χορεύτριες του Moulin Rouge ήταν από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα.

Επίσης, έγινε γνωστό και από τους πίνακες του μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Τουλούζ Λοτρέκ. Μάλιστα, θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους στην τέχνη της αφίσας, κυρίως για τις αφίσες που φιλοτέχνησε για το Moulin Rouge.


(M)

Σήμερα, εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, προστάτη των ζώων. Έτσι, η 4η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων.

Για να το γιορτάσω «κλέβω» ένα κείμενο του φίλου vardoulix που μας προσφέρει μια διαφορετική οπτική.

Κάποιες φορές απλά προσπερνάς. Προσπερνάς καταστάσεις, ανθρώπους, γεγονότα, αντικείμενα, χωρίς να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Στα παπάρια σου κιόλας βέβαια στο κάτω κάτω, μια χαρά κι ωραίος είσαι και δε σε νοιάζει και δε χάνεις και τίποτα. Το πολύ πολύ να ρίξεις και μια κλεφτή ματιά από περιέργεια, έτσι για να δεις μπας και γίνεται κάτι το σοβαρό. Γιατί όμως; Γιατί να γυρίσεις το βλέμμα και να κοιτάξεις; Κι αν κοιτάξεις, πόσο πρέπει να αφήσεις το βλέμμα σου εκεί για να μη σε πάρουν για κάνα περίεργο ή απλά να μη χάσεις το χρόνο σου; Επικίνδυνα πράγματα, πούστικα κι εκτός ελέγχου ρε παιδί μου…
Είναι όμως μεγάλη πουτάνα η στιγμή. Η στιγμή που ανάμεσα σε σένα και αυτό που βλέπεις θα δημιουργηθεί κάτι σα ροή. Τώρα τι σκατά είναι αυτό δε θα ‘θελα να ξέρω, άλλοι λέμε χημεία, άλλοι βαρύτητα, άλλοι έλξη κι ότι μαλακία μας περάσει απ’ το μυαλό. Μάλλον η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε τίποτα, απλά κοιτάμε ή ακούμε ή νιώθουμε. Επειδή μπορούμε.
Κολλάμε όμως. Βλέπεις ας πούμε έξω στο δρόμο ένα σκυλί. Κυκλοφορεί ο μούργος, κάνει τις βόλτες του, έρχεται και σου γλύφει το χέρι και τον χαϊδεύεις και γουστάρεις και γουστάρει κι αυτός. Του πετάς και κάνα δυο απομεινάρια από το πιτόγυρο που τρως κι αυτό ήταν, σ’ αγάπησε. Και μετά σου σκάει η εξής σκέψη: Να τον τσιμπήσω να τον πάω σπίτι! Να ’χει κι αυτός να τρώει, να ’χω κι εγώ σκύλο, να κάνουμε μια ομορφιά γενικότερα. Του βγάζεις κι ένα όνομα και τον φωνάζεις Οδυσσέα ας πούμε, ήκάτι άλλο ψωνίστικo όπως Ρόκυ ή Ρασκόλνικοφ. Και πάει λέγοντας.
Το κακό ξεκινάει από τη στιγμή που ο μαλάκας δεν αράζει στη φάση του και έρχεται μαζί σου. Γιατί ρε μούργο; Καλά δεν πέρναγες; Τις βόλτες σου δεν τις έκανες; Δε σε ταΐζανε από δω κι από κει; Δεν είχες παρεΐτσα σκύλους και σκυλίτσες γύρω γύρω να μην είσαι “σκυλί μονάχο”, να είσαι και αλάνι και κοινωνικός; Όλα τα είχες. Μυαλό δεν είχες όμως.
Από δω και πέρα μούργο μου δε θα είσαι πια αυτό που ήσουνα. Αγάπησες εύκολα, θα γίνεις ρόμπα εύκολα. Και στο εξοχικό θα σε παίρνουνε, και βόλτα στο πάρκο για επίδειξη θα πας, και ποδαράκι θα σηκώνεις να χαιρετήσεις, και παντόφλες παίζει να φέρεις και εφημερίδα, και να πηδήξεις βέβαια ούτε κουβέντα! Μόνο κάτω από ειδικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνθήκες και μετά από ενδελεχή έρευνα.
Και στο τέλος κάποιος μπορεί να σε βαρεθεί και να σε στείλουνε πακέτο. Σε κανένα άλλο σπίτι η στους δρόμους να τριγυρνάς ξανά. Έλα όμως που δε θα είναι το ίδιο. Γιατί εσύ αγάπησες κι οι άλλοι πέρναγαν την ώρα τους και στο δρόμο θα το θυμάσαι αυτό. Γιατί εσύ ήθελες να πας μαζί, να δεις τι παίζει, να τους διαβάσεις τους τύπους που σε τσιμπήσανε και σε μπάσανε σπίτι τους, να δεις μέσα στην ψυχή τους με τα μεγάλα καφέ μάτια σου. Και τους είχες μάθει όπως μαθαίνεις ένα βιβλίο, σελίδα σελίδα, λέξη λέξη. Γι’ αυτούς όμως ήσουν απλά μια μικρή παρένθεση. Σε είδανε, άντε είπανε να διαβάσουνε τι είχες μέσα, είπαν ωραία, καλή φάση, αλλά κι αν δε σε διαβάζανε το ίδιο θα τους έκανε. Γιατί η παρένθεση είναι εκεί αλλά και να μην την διαβάσεις, τρέχει και τίποτα; Συνήθως μαλακιές γράφουνε, μπορείς να τις προσπεράσεις.
Έτσι έγινε λοιπόν. Σε διαβάσανε μεν, τους άρεσες, αλλά σε προσπεράσανε και σε ξεχάσανε. Δε γαμιέται λένε, μια παρένθεση είναι. Να πάμε να δούμε τι γράφει παρακάτω…

Πηγή: vardoulix.blogspot.com


Αντι-νόμπελ και Χρυσά Παπούτσια

Απονεμήθηκαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2010 τα αντι-νόμπελ ή IgNobels(από το ignoble=φαύλος, αχρείος) όπως ονομάζονται. Απονέμονται από τη χιουμοριστική επιθεώρηση Annals of Improbable Research (Χρονικά Απίθανης Έρευνας), για να τιμήσουν επιστημονικά επιτεύγματα που αρχικά προκαλούν το γέλιο και μετά μας βάζουν σε σκέψεις.

Η τελετή απονομής γίνεται στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ παρουσία κατόχων του πραγματικού βραβείου Νόμπελ. Αντιγράφω από τον τύπο τα βραβεία που απονεμήθηκαν.

Η Καρίνα Ατσεβέντο-Γουάιτχαουζ και η Άγκνες Ρότσα-Γκόουσλιν της Βρετανικής Ζωολογικής Εταιρείας, μαζί με την Ντιάνε Γκέντρον του Εθνικού Πολυτεχνικού Ινστιτούτου του Μεξικού κέρδισαν το βραβείο μηχανικής γιατί εμπνεύστηκαν ένα νέο τρόπο για να μελετούν τις ασθένειες του αναπνευστικού στις φάλαινες.

Σύμφωνα με την ανακοίνωσή τους, πετούν με τηλεχειρισμό ένα ελικόπτερο πάνω από τη φάλαινα καθώς αυτή βγαίνει στην επιφάνεια της θάλασσας και συλλέγουν τα σταγονίδια που βγάζει από το φυσητήρα της σε ένα δίσκο καλλιέργειας μικροβίων, κολλημένο στο κάτω μέρος του ελικοπτέρου.

Το βραβείο βιολογίας δόθηκε σε μια ομάδα Κινέζων ερευνητών με επικεφαλής τον Μιν Ταν, του Εντομολογικού Ινστιτούτου Γκουανγκντόνγκ που, σε συνεργασία με τον Γκάρεθ Τζόουνς του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, τεκμηρίωσαν επιστημονικά ότι οι ενήλικες νυχτερίδες κάνουν τακτικά στοματικό έρωτα(όπως άλλωστε και οι ενήλικες άνθρωποι).

Οι οργανωτές δεν παρέλειψαν να τιμήσουν και την επικαιρότητα απονέμοντας στην πετρελαϊκή εταιρεία BP και στους ερευνητές των πετρελαιοκηλίδων Έρικ Άνταμς του ΜΙΤ, Σκοτ Σοκολόφσκι του Πανεπιστημίου Α&Μ του Τέξας και Στίφεν Μασουτάνι του Πανεπιστημίου της Χαβάης ένα βραβείο επειδή «διέψευσαν την παλιά δοξασία πως το νερό και το πετρέλαιο δεν αναμιγνύονται».

Άλλα βραβεία δόθηκαν επίσης στους:

Σίμον Ρίτφελντ του Πανεπιστήμιου του Άμστερνταμ και Ίλια φαν Μπέστ του Πανεπιστημίου του Τίλμπουργκ της Ολλανδίας επειδή ανακάλυψαν ότι τα συμπτώματα του άσθματος υποχωρούν με μια βόλτα στο ρόλερ-κόστερ του λούνα παρκ(Ιατρική).

Αλεσάντρο Πλουκίνο του Πανεπιστήμιου της Κατάνια, στην Ιταλία, επειδή απέδειξε μαθηματικά ότι οι οργανισμοί γίνονται αποτελεσματικότεροι όταν οι προαγωγές δίνονται στην τύχη.

Λιάν Πάρκιν του Πανεπιστήμιου του Οτάγκο, στη Νέα Ζηλανδία, που μαζί με τους συναδέλφους της έδειξε ότι όσοι φορούν τις κάλτσες πάνω από τα παπούτσια γλιστρούν λιγότερο στον πάγο απ’ ότι όσοι τις φορούν κανονικά.

Ρίτσαρν Στίβενς του Πανεπιστημίου Κίλι της Βρετανίας γιατί επιβεβαίωσε πως το υβρεολόγιο ανακουφίζει τον πόνο.

Μανουέλ Μπαρμπέιτο του Φορτ Ντέτρικ, στο Μέριλαντ, που έδειξε ότι τα μικρόβια προσκολλώνται στα γένια.

Τέλος, ένα βραβείο οικονομικών δόθηκε από κοινού «στα στελέχη και τους διευθυντές των εταιρειών Goldman Sachs AIG, Lehman Brothers Bear Stearns, Merrill Lynch και Magnetar γιατί δημιούργησαν και προώθησαν νέους τρόπους για την επένδυση χρημάτων».

Στις 30 Σεπτεμβρίου βραβεύθηκε επίσης ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο(Lionel Messi το όνομα του) με το Χρυσό Παπούτσι επειδή τη σεζόν 2009-2010 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη αγωνιζόμενος με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα.

Την ίδια ώρα την πέσανε στο φίλο Μήτσο που έπαιζε 5Χ5 επειδή φόραγε τη φανέλα της ομάδας που υποστηρίζει. Σαν να μην έφτανε αυτό έχασε τα εκατό ευρώ που θα κέρδιζε από το στοίχημα αν ο αγώνας  της Βαλένθια δεν γύριζε από under σε over στο ’93.