Archive for Σεπτεμβρίου, 2010

ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

Μερικές φορές, στους καθρέφτες, άλλο περιμένει να δει κι άλλο βλέπει.
Θέλω να πω, αυτή η εικόνα ώρες-ώρες τον ξενίζει.
Και δεν εννοεί στην ηλικία, ούτε στις επιμέρους λεπτομέρειες, αν είναι αχτένιστος ή αν έχει πέντε μερών γένια.
Απλά κοιτάει στον καθρέφτη και περιμένει να δει άλλον.
Τα μάτια; Εντάξει, τα μάτια κάτι του θυμίζουν, αλλά πέραν τούτου, ουδέν.
Θα πεις, τα μάτια δεν είναι το χρώμα, τα μάτια είναι το βλέμμα.
Σωστά.
Κι αυτά τα μάτια είδαν πολλά, άρα δεν θα ’πρεπε να του κάνει εντύπωση που συνήθως δεν αναγνωρίζει ούτε το βλέμμα.
Συχνά αναρωτιέται αν πρόκειται για κάποια διαταραχή της όρασης ή κάποιο ανόητο παιχνίδι του μυαλού, στο κάτω- κάτω όλοι οι άλλοι δείχνουν να τον αναγνωρίζουν, εκείνος πως γίνεται να ξεχνάει το πρόσωπό του;
Βρήκε ένα κόλπο, φτηνό, όπως όλα τα κόλπα, άρχισε να ψάχνει τον εαυτό του στους άλλους, σου λέει, για να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου, αυτοί κάτι παραπάνω θα ξέρουν.
Έπιασε για λίγο, μετά -όπως όλα τα φτηνά κόλπα- το βαρέθηκε, οι άλλοι δεν ήταν ποτέ ακριβείς, οι πληροφορίες που έπαιρνε ήταν ασαφείς και συγκεχυμένες, ο καθένας ήξερε μόνο τα χαρακτηριστικά που μπορούσε να ψηλαφήσει -σαν τον ελέφαντα στον «Μικρό πρίγκιπα»- ή έστω αυτά που τον βόλευαν. Κι όποτε επιχειρούσε να τα συνθέσει, πάλι κατέληγε σε κάποιον άλλο.
Κάποιον άλλο που φορούσε το όνομά του.
Σιγά- σιγά συνήθισε. Δεν είχε και πολλές επιλογές.
Αποφάσισε να γίνει ο άλλος.
Δεν θυμάται πια αν το αποφάσισε ή αν μια μέρα κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και απλά συνειδητοποίησε ότι είναι ο άλλος.
Το περίεργο είναι ότι κανένας δεν κατάλαβε την αλλαγή.
Κι όταν λέμε κανένας, εννοούμε κανένας.
Δεν ξέρει αν αυτό είναι καλό ή κακό.
Αλλά δεν τον νοιάζει.
Τουλάχιστον, τώρα πια, δεν φοβάται τους καθρέφτες.

Στον Στάθη Σταυρόπουλο

Ένα κείμενο του Μιλτιάδη Πασχαλίδη. (Πηγή: e-tetradio.gr)


Ένα πάρτι που το περίμεναν πολλοί

Αγαπητοί μου καλεσμένοι, που σας καλωσορίζω επιτέλους ξανά στο Λαβύρινθο… Χτες έκλεισα τα τριάντα ένα.

Ελπίζω όλοι σας να διασκεδάσατε όπως εγώ. Δε θα σας κρατήσω για πολύ. Σας προσκάλεσα εδώ μ’ ένα σκοπό.

Δηλαδή σας κάλεσα εδώ με τρεις σκοπούς! Πρώτον για να σας πω ότι σας συμπαθώ όλους πάρα πολύ κι ότι τριάντα ένα χρόνια είναι πάρα πολύ λίγα για να ζήσει κανείς ανάμεσα σε τέτοιους εξαιρετικούς και θαυμάσιους ανθρώπους.

Δεν ξέρω ούτε τους μισούς από σας ούτε το μισό απ’ όσο θα ήθελα κι αγαπώ λιγότερο από τους μισούς από σας το μισό απ’ όσο αξίζετε.

Κατά δεύτερο λόγο για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μου.

Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε στο μικρό μου το πάρτι.

Τρίτο και τελευταίο, θέλω να κάνω μια ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ. Λυπάμαι ν’ ανακοινώσω ότι –αν και καθώς είπα, τριάντα ένα χρόνια παραείναι λίγος χρόνος για να ζήσω ανάμεσά σας- αυτό είναι το ΤΕΛΟΣ.

Φεύγω.

Σας αφήνω.

ΤΩΡΑ.

ΑΝΤΙΟ!

(Προσαρμογή από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του J.R.R. Tolkien)

Και επειδή πάρτι χωρίς ναρκωτικά δε γίνεται, σας αφιερώνω μια δόση από το μόνο ναρκωτικό που όχι μόνο δεν είναι παράνομο, αλλά και επιβάλλεται να το λαμβάνετε σε μεγάλες δόσεις και σε τακτά χρονικά διαστήματα:

Θα τα πούμε αύριο 😀

%-)


Salt (2010)

Περιπέτεια 2010 Έγχρ. Διάρκεια: 100′

Aμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Φίλιπ Νόις με τους: Αντζελίνα Τζολί, Λιβ Σράιμπερ, Τσιετέλ Ετζιοφόρ

Όταν η Έβελιν Σολτ, η οποία δουλεύει για τη CIA, κατηγορηθεί από έναν πρώην Σοβιετικό κατάσκοπο ότι είναι διπλός πράκτορας, θα στραφεί ενάντια στην υπηρεσία της, που τώρα την καταδιώκει, για να αποδείξει την αθωότητά της.

Μια ταινία με αρχή, πολλή μέση και καθόλου τέλος. Η αρχή μας βάζει μέσα στην υπόθεση, η μέση μας δίνει την απαραίτητη δράση χωρίς να προωθεί καθόλου τη υπόθεση της ταινίας. Δράση, εφέ και η Τζολί να τρέχει και να μην τη φτάνουν. Κορυφαία η σκηνή όπου προσγειώνεται στη οροφή ενός φορτηγού που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Μετά πηδάει σε ένα βυτιοφόρο και τέλος σε ένα φορτηγάκι. Όταν επιτέλους προσεδαφίζεται, τα αυτοκίνητα ξαφνικά σταματούν και τρέχει μόνο η Τζολί και το SUV που την καταδιώκει. Ενώ όλα τα οχήματα είναι σταματημένα σε ένα ξαφνικό και βολικό μποτιλιάρισμα, η Σολτ(Τζολί) αρπάζει τη μοναδική μηχανή που περνάει τυχαία από εκεί και γίνεται Λούης…

Η ταινία πλησιάζει προς το τέλος της. Αφού ζήσουμε και μερικές ανατροπές, για να καταλάβουμε αν η διπλή πράκτορας Σολτ είναι η καλή ή η κακή της υπόθεσης, η δράση κορυφώνεται. Και εκεί που περιμένουμε να απογειωθεί η δράση και μαζί της η ταινία… τίτλοι τέλους.

Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο. Ένας θηλυκός Μπορν έχει μόλις γεννηθεί.

Εδώ δε μας άρεσε ο αυθεντικός Μπορν, θα μας ρίξει η πράκτορας Σολτ με τις άθλιες μεταμφιέσεις της;

Όχι.

3/10

Και επειδή τα νεύρα μου γίνανε τσατάλια με το τέλος της ταινίας μας αποζημιώνω με την παρακάτω μπαλάντα:

%-)


«Νέο στάδιο», ετών 53…

Κάθε άνθρωπος ανήκει σε μια οικογένεια. Ακόμα και οι άνθρωποι που ζουν μονάχοι.

Κάθε οικογένεια έχει το δικό της σπίτι. Κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη να έχει ένα σπιτικό. Μια βάση στην οποία να επιστρέφει.

Κάθε κούκος θέλει τη φωλιά του.

Κάθε μινώταυρος το λαβύρινθό του. (Ακόμα κι ο Πάνος θέλει το λαβύρινθό του).

Κάθε ποδοσφαιριστής ανήκει σε μια ποδοσφαιρική οικογένεια.

Κάθε ποδοσφαιρική οικογένεια, κάθε ομάδα που σέβεται τον εαυτό της έχει το δικό της σπίτι, το γήπεδο της. Φυσικά δε μιλάμε για την Ελλάδα που δεν έχει ούτε γήπεδα, ούτε ομάδες, ούτε ποδόσφαιρο.

Σε άλλες χώρες, εκεί που παίζεται πραγματικό ποδόσφαιρο, τα γήπεδα μετατρέπονται σε ναούς του ποδοσφαίρου και σε κάθε αγώνα μαζεύουν χιλιάδες λάτρεις της στρογγυλής θεάς.

Λίγα γήπεδα όμως έχουν την τύχη να έχουν φιλοξενήσει όχι μόνο το θεό της μπάλας, αλλά και το διάδοχό  του, τον Μεσσία του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Ο πρώτος ονομάζεται Diego Armando Maradona.

Ο δεύτερος ονομάζεται Lionel Andrés Messi.

Το γήπεδο που έχει την τιμή να τους έχει φιλοξενήσει και τους δύο έφερε το όνομα Estadi del FC Barcelona μέχρι το 2000 και από το 2000 και μετά ονομάζεται Camp Nou, έπειτα από ψηφοφορία των μελών της ομάδας της Barcelona.

Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1957 και έχει πλέον χωρητικότητα 98722 θέσεων. Είναι ένα από τα ωραιότερα και μεγαλύτερα γήπεδα στον κόσμο.

Αν ο δρόμος σας βγάλει στη Βαρκελώνη μη χάσετε την ευκαιρία να το επισκεφτείτε.

Είναι μια μοναδική εμπειρία. Σας μιλάω εκ πείρας.

(Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του Πάνου)

%-)


10.000 μέρες χωρίς αυτοκίνητο

Μέρα χωρίς αυτοκίνητο η χτεσινή(22-09-2010), ευρωπαϊκή εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο το εφταήμερο από 16 έως 22 Σεπτεμβρίου 2010… Ανάμεσα στις έξι ελληνικές πόλεις που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις και η Λαμία. Ο Πάνος που βρίσκεται στη Λαμία το έμαθε από το διαδίκτυο. Αθόρυβες αυτές οι εκδηλώσεις χωρίς αυτοκίνητο. Ό,τι ακούσατε εσείς άκουσα κι εγώ κι αν κάποιος είδε ή άκουσε κάτι να μου το πει να ανακαλέσω. Κάτι πιτσιρίκια να παίζουν νεραντζοπόλεμο μπροστά στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας είδα , αλλά δε φαντάστηκα πως μπορεί να είναι μέρος κάποιων εκδηλώσεων.

Ο Πάνος, που θα κλείσει σε λίγες μέρες κάμποσα χρόνια χωρίς αυτοκίνητο, έχει το δικαίωμα να σας αφιερώσει ένα «γκαζιάρικο» τραγούδι:

%-)


Δηλητήριο σε μικρές δόσεις

-Γεια σας.

-Γεια σας.

-Παρακαλώ, τι θα θέλατε;

-Θα ήθελα ένα φραπέ με μιάμιση κουταλιά καφέ και… Ζαχαρίνη έχετε;

-Βεβαίως, έχουμε. Πόσες κουταλιές θέλετε;

-Εφτάμιση.

-Είναι για εδώ, πακέτο;

-Πακέτο. Θα τον πιω σπίτι μου… Α, δεν είχα δει πως είναι τόσο μικρό το κουτάλι . Βάλε μου τρεις κουταλιές ζαχαρίνη ακόμα…

-Δεν είναι πολλές;

-Μπα…Πάντα έτσι τον πίνω τον καφέ μου.

Όταν η αστυνομία έσπασε την πόρτα, την βρήκανε να κείτεται στο πάτωμα της κουζίνας μέσα σε μια λίμνη από καφέ.

Το ποτήρι του καφέ ήταν κι αυτό στο πάτωμα. Ο Μπέκας το πήρε στα χέρια του, βούτηξε το ακροδάχτυλό  του μέσα, το έφερε στην άκρη της γλώσσας του και αποφάνθηκε: «Υπερβολική δόση ζαχαρίνης».

Μισό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του όταν άκουσε τον υπαστυνόμο από τον διάδρομο να σιγοτραγουδάει:

«Ο φραπές σου έχει κρυώσει…

«Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί θανατική ηδονή μου χάριζε το κάθε σου φιλί,

μα ακόμα περισσότερο γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις».

%-)


Ειρήνη ημίν…

“Σήμερα(χτες, 20-09-2010) στις 11:00 το πρωί και για ένα λεπτό θα ηχήσουν σειρήνες πολέμου σε όλες τις ελληνικές πόλεις, στο πλαίσιο της Εθνικής Διακλαδικής ‘Ασκησης ΤΑΑΣ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – 2009».

Όπως ενημερώνει με ανακοίνωσή της η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας – Ενημέρωσης, πρόκειται για δοκιμαστική ήχηση του Συστήματος Αυτόματου Τηλεχειρισμού των Ηλεκτρονικών Σειρήνων Συναγερμού (Σ.Α.Τ./Η.Σ.Σ.). Οι σειρήνες θα ηχήσουν το διάστημα από 11:00-11:01.

Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει λόγος σύγχυσης ή ανησυχίας, στον πληθυσμό της χώρας”.

Εγώ πάλι, δεν άκουσα τίποτα.

Σήμερα(21-09), είναι Διεθνής Μέρα Ειρήνης αναγνωρισμένη από τα Ηνωμένα Έθνη ως μέρα παύσης πυρός και μη-βίας. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η βία δεν είναι λύση. Η Λία όμως,είναι Βίσση…

Έτσι, έθαψα και εγώ το τσεκούρι του πολέμου και ζω την ψευδαίσθηση της ειρήνης.

Και το «απαραίτητο» τραγουδάκι:

Επίσης σήμερα ΔΕΝ είναι ,για το Βόρειο ημισφαίριο πάντα, φθινοπωρινή ισημερία. Το καλοκαίρι ΔΕΝ τελείωσε και τυπικά. (Η φθινοπωρινή ισημερία για το 2010 είναι στις 23 Σεπτεμβρίου, αλλά ας όψεται η ελληνική wikipedia).

Καλό φθινόπωρο (όπως και να έχει)!

%-)


Miss You…

Απολαύστε υπεύθυνα:

I’ve been holding out so long
I’ve been sleeping all alone
Lord I miss you
I’ve been hanging on the phone
I’ve been sleeping all alone
I want to kiss you …


:-)

19-Sep-82 11:44    Scott E  Fahlman             «:-)»

From: Scott E  Fahlman <Fahlman at Cmu-20c>

I propose that the following character sequence for joke markers:

«:-)»

Read it sideways.  Actually, it is probably more economical to mark

things that are NOT jokes, given current trends.  For this, use

«:-(»

Κάπως έτσι ήταν η ανάρτηση του Scott Fahlman στον ηλεκτρονικό πίνακα ανακοινώσεων του πανεπιστημίου Carnegie Mellon.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το «:-)», ένα από τα πλέον γνωστά και αγαπημένα σύμβολα, το οποίο έχει αποκτήσει αμέτρητες παραλλαγές.

Μέσα σε λίγους μήνες η χρήση του εξαπλώθηκε στο ARPANET και το Usenet(το πρώιμο internet χονδρικά).

Στο δυτικό κόσμο τα σύμβολα διαβάζονται από αριστερά προς τα δεξιά και μοιάζουν γενικά με ξαπλωμένα smileys(χαμογελαστά ανθρωπάκια).

Πλέον, στο Word, το Facebook, τα e-mail κλπ, αντικαθιστούνται από αντίστοιχες εικόνες(γραφική αντικατάσταση από «:-)» σε :-).

Στην Ασία πάλι, όπου οι άνθρωποι δεν είναι τεμπέληδες σαν εμάς (:-P), τα αντίστοιχα σύμβολα διαβάζονται χωρίς να χρειαστεί να γείρεις αριστερά το κεφάλι σου(δεν είναι αραχτά, είναι όρθια, κάπως έτσι (^_^)).

Μια λίστα από διάφορα emoticons μπορείτε να βρείτε εδώ. 😉

Με αυτά και με αυτά το «:-)» έκλεισε τα 28 και μπήκε στα 29 και έχει κάθε λόγο να χαμογελάει. Χρόνια πολλά! 😀

%-)


Keep walking…

Υπάρχει μόνο ένας δρόμος, που είναι σαν ένα μεγάλο ποτάμι. Οι πηγές του είναι σε κάθε κατώφλι και κάθε μονοπάτι είναι παρακλάδι. Είναι επικίνδυνη δουλειά να βγαίνεις από την πόρτα σου. Μπαίνεις στο δρόμο και, αν δεν συγκρατήσεις τα πόδια σου, δεν μπορείς να ξέρεις που μπορεί να παρασυρθείς.

Το ‘χεις καταλάβει πως αυτό το δρομάκι περνάει από το Δάσος της Σκοτεινιάς και πως αν τ’ άφηνες, θα μπορούσε να  σε πάει στο Βουνό της Μοναξιάς ή και σε άλλα χειρότερα μέρη;

Χωρίς σταματημό ο δρόμος μας τραβάει μπροστά

κατηφορίζοντας απ’ το κατώφλι που ξεκίνησε

Και τώρα πια ο δρόμος έχει φτάσει μακριά

κυνήγησε τον! Βαριά κι αν είν’ τα πόδια,

σε κάποια στράτα μεγαλύτερη θα βγεις,

Απ’ όπου ανταμώνουν αμέτρητοι σκοποί και μονοπάτια

Και πού μετά; Ποιος να το ξέρει τάχα!

(Από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού του J.R.R. Tolkien, εκδόσεις Κέδρος, μετάφραση Ευγενία Χατζηθανάση-Κόλλια)